Na Forza (it is) gehoord te hebben vertelt Maurits woensdag naar het terrein te gaan voor de voorbereidingen. De artisten die komen lijken goed voor bereid te zijn en hij zelf is ook rustiger omdat het de vierde editie is. Na wat te babellen over wat hij doet in zo'n weekend, het meubilair, de kleuren, en hoe het samenkomt, vertelt hij via de vraag 'wat is uw favoriete festivalsnack?', dat er een Bombay area komt, zonder verder toe te lichten wat dat inhoudt.
Ze draaien Nia Archives. Hij vindt haar eigenzinnig en passen bij deze tijd. Er volgt reclame en nieuws.
Er worden twee nummers gedraaid. Vera zegt na afloop dat het Barry Can't Swim en Djo waren. Ze vervolgt met vragen naar de veranderingen op het terrein. De ingang bestaat weer uit de opblaasconstructie van vorig jaar, maar dan 'opgepimpt'. De tent van de secret en de area omheen is vernieuwd, Maurits is enthousiast. Cashbah heeft de meeste acts ooit. Er is nieuwe kunst. De Muziekgieterij is vergroot en kan nu ook de nacht in met Franse chansons. De Niet Niks club uit Amersfoort heeft er weer zin in.
De One en de Two zijn hetzelfde, dus gaat het maar over de acts. Eefje de Visser en Soulwax nemen extra spullen/kunst mee om het terrein op de One op te vullen die bij de show horen. Er wordt wat gebabbeld over grote en kleine acts, wat uitmond in het draaien van Lucy Dacus en The Dare.
Ze herhalen dat het de vierde editie van Maurits is. Hij zegt dat hij het ergens vervelend vindt dat het ieder jaar anders is; het maakt het organiseren niet makkelijker. Ze spreken over Michael Kiwanuka. Maurits zag hem op Syd for Solen en wilde hem toen de kans geven af te sluiten. Hij vindt hem de verbinder van deze tijd, een lichtpuntje in deze tijd. Ze draaien Home Again, gevolgd door Bon Bon van Fcukers.
Vera vindt de line-up elektronischer dan vorig jaar en vraagt of dat het idee is of dat gewoon de popmuziek van nu is. Maurits denkt dat tweede. Ze hadden Eefje de Visser en Michael Kiwanuka al vast staan en wilde toen nog wat iets harders ernaast. Hij begint opeens over Kneecap, wat hij niet elektronisch vindt, maar toch ook weer wel. Vera vraagt om zijn blijste boeking, waarop Maurits meteen zegt Youth Lagoon. Hij vindt zichzelf een pop-jongen en vindt hun geweldig.
Vera vraagt naar festivaljaar 2025. Maurtis zegt dat het mooi was om even te genieten om het festival als cultureel erfgoed te zien na Corona, maar het is nu moeilijker om dat waar te maken met stijgende kosten. Het gaat daarbij ook om keuzes van bands: een band die rond die tijd in de buurt is, betekent dus niet dat het makkelijk is om die te laten komen. Hij noemt meteen Fontaines D.C., die helaas in het zuiden wilden blijven en niet naar BKS wilden reizen. Hij vond ze beter dan The Strokes. Hij verontschuldigt zich dat ze niet komen. Het is tegenwoordig vooral keuzes maken om je festival draaiende en toekomstbestendig te houden. Glass Beams en Eefje de Visser volgen.
Heet van de pers: Eefje en Maurits kennen elkaar van de middelbare school. Het was Eefjes grootste droom om een buitenshow na zonsondergang te geven, en die komt nu uit. Ze gaan Kneecap draaien, Vera vraagt of Maurits zich zorgen maakt om hun optreden na de annuleringen van andere landen. Hij vindt dat de artiest vrij staat in de show te geven die zij willen en maakt zich geen zorgen of de show doorgaat. Na Get Your Brits Out is het redelijk plotseling voorbij.