Ik zit er sinds de start van dit topic al over na te denken, maar tot nu toe kom ik onmogelijk tot een top-10. Echter vind ik het wel leuk om over een aantal legendarische concerten waar ik bij was te vertellen. Wellicht dat ik dit lijstje de komende tijd nog wat verder aan ga vullen.
Roger Waters - The Wall (Werchter, 2013).
Voor mij is dit nog steeds hét ultieme concert waar ik ooit bij ben geweest. De geluidsboxen waren zowat rondom het hele terrein opgesteld, waardoor dit concert een surround luisterervaring werd. Tel daarbij de visuele ervaring van een verbluffend grote 'wall' van 150 meter lang en 12 meter hoog op, die zowel diende als een videoscherm, als ook het symbolische aspect van het album waar de muur voor je neus opgebouwd en later ook weer afgebroken werd en je hebt iets wat je nooit elders gaat zien. Pink Floyd is daarnaast voor mij ook de ultieme legendarische band en dient als inspiratiebron voor zoveel bands die later kwamen en tot mijn favoriete bands zijn gaan behoren. Ja, dit was ongelooflijk en ik denk niet dat er ooit een concert hier overheen zal kunnen gaan.
Epica + Orchestra (Afas Amsterdam, 2024).
Het concert wat nog het dichtst in de buurt is gekomen is vrij recent, namelijk de show van Epica met volledig orkest en koor in de Afas in 2024. Epica is (het zal geen verrassing zijn) één van mijn favoriete bands. Ik volg ze al ruim 20 jaar en heb ze door de jaren heen meer dan 30 keer zien optreden. Dat is natuurlijk ook niet voor niets, want Epica is live altijd al erg sterk geweest. Maar dat het ze uiteindelijk gelukt is om de audiovisuele perfectie te benaderen met een volledig orkest, koor en kinderkoor dat ontroert me eigenlijk nog steeds als ik eraan terugdenk. Zeker als ik me vervolgens bedenk dat mijn geschiedenis met deze band dus zelfs teruggaat naar de tijd dat ik ze op gratis lokale festivalletjes en in zaaltjes met enkele honderden bezoekers heb gezien. Ongelooflijk knap hoe deze band zichzelf gestaag omhoog heeft gewerkt en altijd zonder concessies te doen in de muziek die ze zelf tof vinden en daarmee de verleiding van een meer commercieel geluid hebben weerstaan.
Ayreon Universe (013 Tilburg, 2017).
Dat Ayreon überhaupt ooit live te beleven was, dat leek lange tijd toch vooral een droom. Alleen al doordat Arjen Lucassen er zelf altijd stellig over is geweest dat hij dat niet wil, omdat hij podiumvrees heeft. Echter was daar in 2015 opeens een mogelijkheid doordat fans van het project het voor elkaar kregen om in het Luxor in Rotterdam een aantal shows te doen onder de naam 'The Theater Equation', een volledige uitvoering van het album The Human Equation, inclusief een gedeelte van de originele cast. Dit was al erg gaaf, al was de productie niet vlekkeloos. En het bleek uiteindelijk de deur te hebben geopend naar nog meer liveshows met Ayreon en ditmaal met de grootmeester zelf die erbij betrokken raakte. En nu kun je dit spektakel om de paar jaar ervaren in een heus Ayreon weekend in de 013. Intussen heb ik daardoor al 6 Ayreon shows mee mogen maken en zal ik ook blijven gaan zolang ze die shows blijven doen. Maar de eerste keer 013 met Ayreon Universe blijft voor mij toch de meest speciale. Om dat fantastische internationale gezelschap aan sublieme artiesten zo'n lol te zien hebben met elkaar op het podium en dit maal wel met een geweldige productie, dat is iets magisch. De afsluiter van deze set, The Eye of Ra, is het opzoeken op Youtube waard. Die vat het gevoel van die avond mooi samen.
Zeal & Ardor (Graspop, 2022).
Ik heb door de jaren heen ontzettend veel prachtige optredens mogen zien op Graspop en ik doe er een aantal zeker tekort om ze niet te noemen, zoals My Dying Bride, Anathema, Gojira, Devin Townsend en Rotting Christ, maar als iemand me vraagt wat voor mij de ultieme Graspop ervaring was dan kom ik toch steeds weer uit bij deze Zeal & Ardor set uit 2022. Die van 2018 was al super goed. Sterker nog, Z&A is live altijd erg goed. Maar verdorie, in 2022 gebeurde er vanaf de eerste noot iets in die Metal Dome wat je toch zelden meemaakt. Er hing een energie in de tent wat ik niet beter kan omschrijven als collectieve euforie. Band en publiek waren één en zweepten elkaar constant op tot grote hoogten. Het was eigenlijk een soort spirituele ervaring, waarbij ik het gevoel had op te stijgen. Magistraal gewoon!
The Ocean (Baroeg Rotterdam, 2022).
2022 bleek een muzikaal topjaar, want ook de set van The Ocean in Baroeg mag gerekend worden tot mijn favoriete shows aller tijden. The Ocean diverse malen gezien en live altijd minimaal een 9,5 dus ik had voor diverse sets kunnen gaan. Maar mijn favoriet is toch wel die set in 'mijn eigen' Baroeg. Man, wat ging dat hard! Ik was met heel veel vrienden en bekenden en de oude Baroeg was niet zo groot, dus we hadden een hele hoek voor ons zelf, waar we ons naar hartenlust mee konden laten voeren door de muziek. The Ocean staat erom bekend dat ze live altijd en overal het maximale geven, soms zelfs ten koste van hun eigen gezondheid (zoals die keer dat zanger Loic zijn beide benen brak tijdens een show), maar daardoor krijg je wel waar voor je geld. Inmiddels is bijna de voltallige band opgestapt, dus ik leef ietwat tussen hoop en vrees toe naar de nieuwe live bezetting. Maar de shows die ik tot nu toe van ze heb mogen zien die blijf ik koesteren.
Alcatraz Festival (2021)
En als laatste geen losse set, maar een heel festivalweekend. Dit was namelijk toch vooral de ultieme totaalervaring die het tot een onvergetelijke gebeurtenis maakten. In 2021 zaten we namelijk uiteraard nog middenin de corona pandemie. En dus hadden we al heel lang geen liveshows meer gezien en het zou na dit weekend ook nog wel even duren voordat we überhaupt weer overal mochten. Maar tussen al die gecancelde en verzette evenementen was daar opeens Alcatraz, wat het voor elkaar kreeg om de boel zo te organiseren dat de Belgische overheid het verantwoord genoeg achtte. En dus liep je na het scannen van je vaccinatiebewijs of je negatieve coronatest opeens vanuit een speciaal ingerichte tent de vrije wereld in, waar de anderhalve meter samenleving niet meer gold en je met enkele duizenden anderen opeens in een totaal andere werkelijkheid verbleef. Een festival is sowieso al een vrij ultiem gevoel van vrijheid, nou laat staan als je middenin een pandemie op een festival bent! Ongelooflijk was dat. En ook voor de bands die optraden was dit weer hun eerste show sinds tijden en voorlopig ook weer hun laatste, dus die gingen er allemaal vol voor natuurlijk. Ik kan best wat bands opnoemen die me speciaal bij zijn gebleven met hun set: Thurisaz, Monkey3, Psychonaut, Stake, Russkaja, Amenra... Maar eigenlijk doe ik dus al het andere tekort als ik er eentje speciaal zou uitlichten. Dit hele weekend was magisch!