BIBLICAL BIBLICAL BIBLICAL
Donderdag:
Wát een weekend hebben we gehad! Donderdagochtend de kids bij opa en oma naar binnen gesmeten en in de middag de trein naar Londen. Dagje extra Londen kan geen kwaad. Bovendien scheelde het mij weer 3.000 grijze haren en stress dan als ik vrijdagochtend de trein moest nemen. "Wat als de trein stuk gaat??!!!" "Shit, verslapen!!!" etc. etc.
In de vertrekterminal heb je altijd het chagrijnige Britse douanepersoneel. De norse blik verdween als sneeuw voor de zon toen ze mijn Oasis shirtje zagen. "Bussines or leisure?" vroeg de meneer die mijn paspoort controleerde zonder mij aan te kijken. Toen hij mijn shirt zag begon hij te lachen. "Next time at border control just show them your t-shirt!" "150 pound for a ticket? That's a bargain! My mate payed 400!"
Na aankomst in Londen niks meer gedaan. Lekker in het hotel gehangen en bier gedronken!
Vrijdag:
De vrijdag begon met een tochtje naar de Oasis pop-up store. Ik had om 11:00 een tijdslot, maar mocht wat eerder naar binnen. Wát een drukte en chaos in de winkel. Ook bij de Adidas Originals winkel was het chaos. Die Adidas x Oasis collectie is een schot in de roos. Ik had zelf via internet én in de Amsterdamse Adidas winkel al wat merch kunnen kopen. Onze jacht was vooral gericht op de merch bij het stadion. Daar werden speciale Adidas x Oasis spullen verkocht waar ook "London, UK" op stond.
De middag vooral in pubs verbleven waar iedereen van onze groep verspreid binnen druppelde. Rond 16:00 op weg naar Wembley. Prima te bereiken met de Metropolitan line vanaf onze hotel (Tower Hill). Hou er even rekening mee dat de de metro's rond Kings Cross/Euston al goed vol zitten. Jubilee Line is ook een optie, maar daar heb je veel meer stops.
Bij aankomt op Wembley Park kwamen bij mij de eerste tranen. De zee van uitzinnige, vrolijke Oasis fans in de lange weg naar Wembley was bizar. Nog nooit in mijn leven zo uitgekeken naar een concert en de mooie weg naar Wembley was voor mij blijkbaar het échte besef dat het vanavond ging gebeuren. Na 16 jaar! Oasis!
Bij de grote merchstand naast het stadion was het mijn vriendin en ik gelukt om onze felbegeerde Adidas x Oasis spullen, mét "London, UK", aan te schaffen! Voetbalshirtje (alleen zwart) was alleen nog vanaf XL. Jacks en shirts vanaf L.
Voor de vrijdag hadden we zitplaatsen op de eerste rij, hoogste ring. Perfect zicht op het hele podium. Opnieuw tranen bij "The Drugs Don't Work" van Richard Ashcroft. Het was het eerste nummer waar het, toen al 80% gevulde, stadion voor het eerst collectief mee zong. Prachtig, prachtig!
En toen! OASIS! Bij de start van Fucking In The Bushes sloeg ik een oerkreet uit waarvan ik zelf schrok, haha. Vanaf dat moment gesprongen, geschreeuwd, geknuffeld, gezongen, etc. Wat is de band goed! Stem van Liam is echt het beste sinds 1997. Noel geniet. Wat een heerlijkheid. Hoogtepunten waren er niet. Het hele concert was één hoogtepunt. Prachtig om te zien dat er, naast de uitzinnige Britten, zoveel mensen vanuit alle hoeken van de wereld aanwezig waren. Vanaf de eerste noot zat niemand meer. Tot in de nok van het stadion. Iedereen stond! Memorabel moment was de ode aan Ozzy Osbourne. Zijn afbeelding verscheen op het einde van Live Forever op de schermen. Vervolgens droeg de band "Rock 'n' Rollstar" op aan de overleden zanger.
Na het vuurwerk besloten we rustig aan richting de uitgang te gaan. Er werd mij van te voren gezegd dat ik na het einde van het concert ong. twee uur moet incalculeren om terug te komen in het hotel. Na een sanitaire stop sloten we aan de in de lange rij naar Wembley Park. Af en toe moesten we stil blijven staan. Maar alles werd in goede banen geleid door beveiligers en politie. Het station zelf was giga druk. Maar eenmaal op het perron rijden de metro's af en aan. Rond 00:15 waren we weer in het hotel. Exact twee uur na het einde van de show!
Zaterdag:
Koppijn! Toch iets meer biertjes gedronken dan ik dacht! De hele dag lekker rustig in hotel gehangen. Rond een uurtje of twee lekker bij Nando's (TIP!) gegeten. Vriendinlief had alleen een kaartje voor vrijdag dus ze ging weer terug naar het hotel.
Ik stapte rond 16:00 de metro in! Dag 2! Op de één of andere manier leek het in de metro wat rustiger dan de vrijdag. Ook rond Wembley leek het wat rustiger. Misschien omdat ik wat eerder was? Geen idee....
Voor de zaterdag hadden we staanplaatsen. Geen moeite gedaan om aan "Front standing" tickets te komen. Wel lekker vroeg naar binnen. Rond het stadion geldt een "no-alcohol policy". Als je biertjes wil drinken ben je aangewezen op de barren (lange rijen) of fanzones (niet gezien).
Halverwege Richard Ashcroft wat commotie en gegil. "The Chief" stond mee te kijken in de spelerstunnel. Uiteraard even een foto van genomen. Bij onze staanplaatsen zagen we wat minder, maar dit werd volledig gecompenseerd door de geweldige sfeer. De mensen om je heen zijn binnen 10 minuten "best mates ever". Iedereen op elkaar bij de schouders. Armen om elkaar heen. Twee uur lang alles mee zingen. Moeilijkste van de avond was nog het plannen van de plaspauzes en bier halen. In tegenstelling tot, bijvoorbeeld de Arena, kun je op het veld geen eten/drinken kopen of naar de wc. Hiervoor moet je terug naar de omloop. Hou hier rekening mee!
Na het concert wat sneller richting de uitgang gegaan. Let op!! Als je van de lange trap bent en je rechtdoor naar Wembley Park kunt ga rechtsaf en de eerst volgende straat links! Hierdoor wordt je niet tegengehouden als het wat drukker is. Vervolgens sluit je wat dichter bij het station weer aan in de rij. Ik bereide mij voor op dezelfde toestanden als vrijdag, maar dit viel reuze mee. Het was veel rustiger op het station. Ik was een uur na afloop van het concert alweer in het hotel! Reistijd gehalveerd t.o.v. vrijdagavond.
Zondag:
De Eurostar ingekropen....
Wát een weekend, wát een band!