Een allegaartje deze stage, met nu-metal, thrash metal, alternative/rap metal, power metal, industrial metal en vanalles daartussenin.
Voor mij steekt er duidelijk één naam met kop en schouders bovenuit, wat op zich al een opmerkelijke prestatie is voor een stel dwergen.
Wind Rose heeft alles wat power metal voor mij leuk maakt: catchy nummers die zich uren, zo niet dagen in je hoofd nestelen, bombastische samenzang, een epic fantasy-thema, en een gezonde dosis humor, waarmee ze zich niet al te serieus, maar toch net serieus genoeg nemen.
Dwergen zijn dan ook mijn favoriete personages in Tolkien-verhalen, RPG's en andere fantasy.
Bij een optreden van Wind Rose waan je jezelf haast in zulke verhalen, met z'n allen zij aan zij brullend en drinkend alsof je in een taverne staat.
Megadeth was een van mijn gateway bands, die ik in mijn vroege tienerjaren grijs heb gedraaid.
Nog steeds kan ik vele nummers praktisch volledig meezingen.
Desondanks heb ik niet meer zo heel veel met de band, met name vanwege Dave Mustaine.
Een onuitstaanbare rare kwibus was hij natuurlijk altijd al, maar met de jaren is hij alleen maar erger geworden.
Hij heeft er zelfs (direct dan wel indirect) voor gezorgd dat bands als Rotting Christ en Dissection van line-ups van festivals zijn verwijderd omdat die niet strookten met zijn destijds nieuwe born-again christelijke normen en waarden.
Ondanks dat gebrek aan gunfactor sluit ik niet uit dat ik toch een kijkje ga nemen.
Voorgaande edities is dat er echter vaak niet van gekomen omdat er bijna altijd wel iets tegenover staat dat ik liever wil zien.
Bovendien staan ze 2 weken eerder al als headliner op het clashloze South Of Heaven, wat de kans dat ik ze op GMM ga zien nog kleiner maakt.
Met nu-metal heb ik altijd een wat vreemde relatie gehad. Qua leeftijd zou ik de periode waarin dat genre mateloos populair werd heel bewust en intens meegemaakt moeten hebben.
Toch is het op een of andere manier min of meer aan mij voorbij gegaan.
Natuurlijk hoorde ik wel de grote hits en zag ik de clips voorbij komen, maar het is blijkbaar nooit echt goed bij mij aangekomen.
Nu begin ik de laatste jaren wel weer wat meer waardering te krijgen voor bands als SOAD, Korn, Linkin Park, Disturbed, maar
Limp Bizkit kan ik echt helemaal niks mee. Ik noemde het hier geloof ik al eens de Aquaman van de nu-metal of zoiets..
RATM heb ik dan weer wel heel bewust meegemaakt en veel geluisterd in de jaren 90, en enkele malen op Pinkpop gezien.
Maar echt enthousiast om een
Tom Morello te zien word ik dan weer niet echt.
In 2023 hoorde ik hem wel op de achtergrond toen ik even een tijdje bij de Belgian Beer Bar rond hing, maar het enige wat is blijven hangen is een instrumentale versie van Killing In The Name, waar ik nu niet bepaald warm of koud van werd.
Static-X hangt ook tegen de nu-metal aan, maar is toch vooral industrial, wat ik normaal wel goed kan hebben.
Ik ken ze nog niet goed genoeg, dus ga ze de komende dagen wel eens beluisteren.
Wel een interessante naam, ondanks het gemis van iconische frontman Wayne Static.