Ja, dat was een paar geleden in de TWO aan het begin van de dag een stuk stiller. Ik stoor me niet snel aan lullers maar hier was het wel storend.
Best Kept Secret 2025
- Onderwerp starter Jelle
- Startdatum
Ook een prima editie gehad, in de breedte weer erg sterk. Voor mijn gevoel wel iets minder dan de afgelopen 2 jaren. Met name in the Secret wat last gehad van praters, maar als je in de One of Two goed vooral staat heb je daar weinig last eigenlijk.
1. TV on the Radio
2. Michael Kiwanuka
3. Jacob Alon
4. King Hannah
5. Nilufur Yanya
6. Magdalena Bay
7. Wilco
8. Wu Lyf
9. Ugly
10. Waxahatchee
1. TV on the Radio
2. Michael Kiwanuka
3. Jacob Alon
4. King Hannah
5. Nilufur Yanya
6. Magdalena Bay
7. Wilco
8. Wu Lyf
9. Ugly
10. Waxahatchee
Het was weer heerlijk (afgezien van vrijdag en tik oververhit geraakt, maar een duik in het meertje bracht het lichaam weer tot bedaren). Voor mij was Magdalena Bay met afstand de nummer 1, wat een heerlijke show!
1. Magdalena bay
2. Deftones
3. Eefje
4. Kae Tempest
5. Jacob Alon
6. Caribou
7. King Hannah
8. Yin yin
9. Tv on the radio
10. Big special
1. Magdalena bay
2. Deftones
3. Eefje
4. Kae Tempest
5. Jacob Alon
6. Caribou
7. King Hannah
8. Yin yin
9. Tv on the radio
10. Big special
Hear hear. Met name de Niet Niks is een gedrocht. Ik hoef echt niet elke 10 meter een beat te horen. Laat de mensen in het bos rustig hun curry eten. Ook de Indiase cocktail bar mocht de helft zachter. Of uit
Nog even in die mentale twilight zone tussen festivalbubbel en terug naar de sores van alledag, dus ook tijd voor een lijstje.
1. Kae Tempest - Ondanks alle mooie verhalen heb ik nooit de moeite genomen om te gaan kijken. Te moeilijk, niet in de mood of iets anders tegelijk te zien. Nu bewust wel, en ik ben echt omver geblazen. Die uitvoering van People's Faces doe ik in een lijstje en hang ik naast The Garden van vorig jaar.
2. TV on the Radio - Dit was zo’n ontvlambare mix van hits, een goeie ceremoniemeester en het besef dat het nog wel eens lang kon duren voordat er nog een kans komt. Feest van begin tot eind.
3. Magdalena Bay - Hier had ik hoge verwachtingen van, en die werden volledig ingelost. Topalbum, topshow, en wat een genot om naar dat gefladder over het podium te kijken.
4. Michael Kiwanuka - Zo'n backdrop met mollige baby’s en lachende oma’s zou bijna overal ontzettend cringe worden, maar met zulke mooie liedjes mag het. Waardige headliner.
5. Cassandra Jenkins - Jammer van de technische problemen, maar wat fijn om die tracks van My Light, My Destroyer live te zien. Goed doordachte speech over de staat van de wereld (het kan wel) die naadloos overging in Hard Drive was mijn hoogtepuntje van vrijdag.
6. Jacob Alon - Al vaak genoemd, en daar sluit ik me bij aan. Meteen een kaartje gekocht voor die Kae / Jacob combo in Tivoli.
7. Wine Lips - Stimulation is al tijden mijn voornaamste medicijn voor baalmomentjes, en dat was live precies zoals ik het me het had voorgesteld: bende. Echt een hele vette band, vooral de combinatie van stekelige punkbommetjes afgewisseld met psychedelische stukken.
8. King Hannah - Als je je reserve-spanningsboog thuis had laten liggen snap ik helemaal dat die lome songs er niet helemaal lekker in gingen op dit moment, beetje een rare spot ook voor zo'n band, maar wat een stem.
9. Cliffords - Hier hoor ik opvallend weinig over. Vond ik echt een heel, heel goed indiebandje met belachelijke vocale uithalen. Wil ik nog een keer zien.
10. Nilufer Yaya - Was een wat statisch optreden, beetje verlegen en een beetje gesmolten denk ik, maar muzikaal stond het als een huis.
En Eefje… Ik heb Bitterzoet donkergrijs gedraaid, na alle shows de afgelopen jaren zit die choreografie er zo goed in dat ik wel kan invallen als ze een keer een vervanger nodig hebben, ik vond dit de beste, slimste, grootste, best doordachte show van allemaal en ik heb ervan genoten om te zien hoe ze haar moment pakte. Maar jeetje jongens, op hetzelfde level als Radiohead, LCD Soundsystem en Nick Cave? Really? Eefje de Visser en Soulwax lijken me kunstgrepen om het nog een beetje betaalbaar te houden en / of omdat plan A, B en C niet doorgingen. En dat pakte dit keer een stuk beter uit dan zeg Disclosure. Maar laten we niet doen alsof het de gedroomde afsluiters van BKS waren.
Al met al weer een ontzettend leuk weekend gehad en belachelijk veel totaal verschillende dingen gezien. Ergens blijf ik hopen op drie headliners op dat mooie strand waar mijn hartje echt sneller van gaat kloppen, maar zo lang de magie in de tenten blijft heb ik wel vrede met mindere namen bovenaan de poster. Times have changed, en BKS blijft mijn favoriete festival van Nederland.
Verder nog:
- Van die "verbeteringen" heb ik niet zoveel gemerkt. De ingang zag er nog hetzelfde uit. De Secret heeft een andere kleur en er zijn wat lampen en Jupilerlogo’s weggehaald, maar lijkt nog ongeveer even groot (hoeft ook niet groter, prima zo). Alleen die Muziekgieterij had wel echt een duidelijk betere plek.
- Eigenlijk juist veel minder last gehad van praters dan andere jaren, maar dat kan ook komen door mijn keuzes en wat verder naar voren staan.
- Shout out naar degene die in de morgen een half uur voor de soundcheck van Kiwanuka twee keer Hey You van Pink Floyd op vol volume over de mainstage blies. Wat er precies het idee van was weet ik niet, maar het was heel fijn wakker worden.
Tot volgend jaar!
1. Kae Tempest - Ondanks alle mooie verhalen heb ik nooit de moeite genomen om te gaan kijken. Te moeilijk, niet in de mood of iets anders tegelijk te zien. Nu bewust wel, en ik ben echt omver geblazen. Die uitvoering van People's Faces doe ik in een lijstje en hang ik naast The Garden van vorig jaar.
2. TV on the Radio - Dit was zo’n ontvlambare mix van hits, een goeie ceremoniemeester en het besef dat het nog wel eens lang kon duren voordat er nog een kans komt. Feest van begin tot eind.
3. Magdalena Bay - Hier had ik hoge verwachtingen van, en die werden volledig ingelost. Topalbum, topshow, en wat een genot om naar dat gefladder over het podium te kijken.
4. Michael Kiwanuka - Zo'n backdrop met mollige baby’s en lachende oma’s zou bijna overal ontzettend cringe worden, maar met zulke mooie liedjes mag het. Waardige headliner.
5. Cassandra Jenkins - Jammer van de technische problemen, maar wat fijn om die tracks van My Light, My Destroyer live te zien. Goed doordachte speech over de staat van de wereld (het kan wel) die naadloos overging in Hard Drive was mijn hoogtepuntje van vrijdag.
6. Jacob Alon - Al vaak genoemd, en daar sluit ik me bij aan. Meteen een kaartje gekocht voor die Kae / Jacob combo in Tivoli.
7. Wine Lips - Stimulation is al tijden mijn voornaamste medicijn voor baalmomentjes, en dat was live precies zoals ik het me het had voorgesteld: bende. Echt een hele vette band, vooral de combinatie van stekelige punkbommetjes afgewisseld met psychedelische stukken.
8. King Hannah - Als je je reserve-spanningsboog thuis had laten liggen snap ik helemaal dat die lome songs er niet helemaal lekker in gingen op dit moment, beetje een rare spot ook voor zo'n band, maar wat een stem.
9. Cliffords - Hier hoor ik opvallend weinig over. Vond ik echt een heel, heel goed indiebandje met belachelijke vocale uithalen. Wil ik nog een keer zien.
10. Nilufer Yaya - Was een wat statisch optreden, beetje verlegen en een beetje gesmolten denk ik, maar muzikaal stond het als een huis.
En Eefje… Ik heb Bitterzoet donkergrijs gedraaid, na alle shows de afgelopen jaren zit die choreografie er zo goed in dat ik wel kan invallen als ze een keer een vervanger nodig hebben, ik vond dit de beste, slimste, grootste, best doordachte show van allemaal en ik heb ervan genoten om te zien hoe ze haar moment pakte. Maar jeetje jongens, op hetzelfde level als Radiohead, LCD Soundsystem en Nick Cave? Really? Eefje de Visser en Soulwax lijken me kunstgrepen om het nog een beetje betaalbaar te houden en / of omdat plan A, B en C niet doorgingen. En dat pakte dit keer een stuk beter uit dan zeg Disclosure. Maar laten we niet doen alsof het de gedroomde afsluiters van BKS waren.
Al met al weer een ontzettend leuk weekend gehad en belachelijk veel totaal verschillende dingen gezien. Ergens blijf ik hopen op drie headliners op dat mooie strand waar mijn hartje echt sneller van gaat kloppen, maar zo lang de magie in de tenten blijft heb ik wel vrede met mindere namen bovenaan de poster. Times have changed, en BKS blijft mijn favoriete festival van Nederland.
Verder nog:
- Van die "verbeteringen" heb ik niet zoveel gemerkt. De ingang zag er nog hetzelfde uit. De Secret heeft een andere kleur en er zijn wat lampen en Jupilerlogo’s weggehaald, maar lijkt nog ongeveer even groot (hoeft ook niet groter, prima zo). Alleen die Muziekgieterij had wel echt een duidelijk betere plek.
- Eigenlijk juist veel minder last gehad van praters dan andere jaren, maar dat kan ook komen door mijn keuzes en wat verder naar voren staan.
- Shout out naar degene die in de morgen een half uur voor de soundcheck van Kiwanuka twee keer Hey You van Pink Floyd op vol volume over de mainstage blies. Wat er precies het idee van was weet ik niet, maar het was heel fijn wakker worden.
Tot volgend jaar!
Laatst bewerkt:
Geen expert, maar ik heb het idee dat type tent en volume invloed heeft op hoezeer één groepje praters invloed heeft op de ervaring van "geklets" in de tent. Ik vind de circustenten van BKS heel sfeervol, maar het harde materiaal en de vele rondingen weerkaatst geluid alle kanten in. De ingangen van de tenten zijn ook vrij laag, en dan kan geluid blijven hangen. Er hangen twee doeken voor de akoestiek in de TWO, maar ik weet niet hoeveel effect die hebben. Daarnaast is het volume ook helemaal niet zo luid, mijn telefoon gaf halverwege de TWO een volume van +-75 DB aan, de telefoon van een vriend ook (geen idee hoe accuraat dat is though). Bij zo'n volume kan je vrij makkelijk met elkaar kletsen zonder dat je in iemands oor hoeft te schreeuwen. De TWO en Secret hebben ook enkel boxen voorin hangen, dus hoe verder weg hoe minder luid de muziek is, en hoe duidelijker het praten wordt. Helemaal vooraan in de TWO, dicht op de boksen, had ik opeens veel minder last van geklets. Als ik om me heen keek waren er nooit véél praters, maar dat ene groepje was wel luid en duidelijk. Dit is denk ik ook de reden waarom het geluid bij shows vroeger veel harder stond (75 DB en 100 DB is een groot verschil). En tot slot, misschien speelt het ook mee dat als er al gekletst wordt, anderen mensen uit hun focus worden gehaald en ook gaan kletsen. Bij Michael was het bijvoorbeeld behoorlijk stil, en dan voel je je een stuk bezwaarder om als eerste luid en duidelijk over je vakantie te gaan beppen
Maar, ik ben geen muziekindustrie expert, enkel een liefhebber. Bij DTRH werd in mijn herinnering ook veel gekletst, maar werd het gewoon beter overstemd door luidere (denk ik?) boxen die op meer plekken in de tent hingen. En naar mijn idee ook betere akoestiek in de tenten (veel akoestische doeken, geen harde circustent materiaal, minder rondingen, hogere ingangen). Over drie weken kunnen we het verschil testen.
Ook weer thuis inmiddels! Even snel wat gedachtespinsels na mijn 3e BKS 
++ Deftones, eindelijk live gezien en was was het goed en vet!
+ Magadalena Bay, Khana Bierbood, Elephant, Split System
+ The Floor, wat een gave en sfeervolle stage is dit toch
+ Nergens echt te druk
- The Secret, sfeerloze tent die wel wat meer aandacht verdiend. Na 5 min Antal alweer weggegaan (halfleeg, weinig visuals en verlichting)
- De hierboven al genoemde overkill aan extra stages. Niet Niks (wat een gedrocht en niet passend bij BKS), Playground Love en (in iets mindere mate) Coney Island hebben 0 toegevoegde waarde. Wat mij betreft samenvoegen tot een nieuwe stage met volwaardig dagprogramma en wat goede DJs voor de nacht.
Lidl stage ook zsm mee kappen
- Lijkt wat meer feestpubliek te komen dan voorgaande jaren
Het was niet de beste editie, maar al met al een lekker weekend gehad!
++ Deftones, eindelijk live gezien en was was het goed en vet!
+ Magadalena Bay, Khana Bierbood, Elephant, Split System
+ The Floor, wat een gave en sfeervolle stage is dit toch
+ Nergens echt te druk
- The Secret, sfeerloze tent die wel wat meer aandacht verdiend. Na 5 min Antal alweer weggegaan (halfleeg, weinig visuals en verlichting)
- De hierboven al genoemde overkill aan extra stages. Niet Niks (wat een gedrocht en niet passend bij BKS), Playground Love en (in iets mindere mate) Coney Island hebben 0 toegevoegde waarde. Wat mij betreft samenvoegen tot een nieuwe stage met volwaardig dagprogramma en wat goede DJs voor de nacht.
Lidl stage ook zsm mee kappen
- Lijkt wat meer feestpubliek te komen dan voorgaande jaren
Het was niet de beste editie, maar al met al een lekker weekend gehad!
Erg genoten dit jaar!
top 3 weekend
1 Tv on the Radio
2 Michael Kiwanuka
3 Wilco
Positief: Alle kleine hoekjes en veel zit gelegenheid langs de randen area's waar je kunt socializen. (Coney Island leuke toevoeging!)
kortom heerlijke indeling van het terrein.
Zaten volgens mij geen "platte acts" in de programmering om ander publiek te trekken die andere jaren nog wel voorbij kwamen (goldband etc)
Het geluid bij de one en two is erg goed.
Negatief: De rijen bij fouilleren waren soms erg lang. Op vrijdag ook bij de pols bandjes. Bar bezetting was op vrijdag erg laag terwijl er op zaterdag en zondag gewoon overvloed aan personeel was leek het.
De 2 grappige wieler radio djs stonden recht tegenover muziek gieterij geplaatst op zaterdag, vooral bij King Hannah gaf dit veel geluidsoverlast als je op de heuvel stond. Ook bij Kiwanuka heel even last gehad van de soundcheck van Yin Yin, stonden aan linker kant bij de one.
De vrijdag was toch wel een erg zwakke dag en vond het zang geluid in de Casbah op vrijdag niet goed.
Maar weer geweldig weekend gehad, volgend jaar weer erbij als het programma me aanspreekt en hopelijk blijven de prijzen een beetje gelijk.
top 3 weekend
1 Tv on the Radio
2 Michael Kiwanuka
3 Wilco
Positief: Alle kleine hoekjes en veel zit gelegenheid langs de randen area's waar je kunt socializen. (Coney Island leuke toevoeging!)
kortom heerlijke indeling van het terrein.
Zaten volgens mij geen "platte acts" in de programmering om ander publiek te trekken die andere jaren nog wel voorbij kwamen (goldband etc)
Het geluid bij de one en two is erg goed.
Negatief: De rijen bij fouilleren waren soms erg lang. Op vrijdag ook bij de pols bandjes. Bar bezetting was op vrijdag erg laag terwijl er op zaterdag en zondag gewoon overvloed aan personeel was leek het.
De 2 grappige wieler radio djs stonden recht tegenover muziek gieterij geplaatst op zaterdag, vooral bij King Hannah gaf dit veel geluidsoverlast als je op de heuvel stond. Ook bij Kiwanuka heel even last gehad van de soundcheck van Yin Yin, stonden aan linker kant bij de one.
De vrijdag was toch wel een erg zwakke dag en vond het zang geluid in de Casbah op vrijdag niet goed.
Maar weer geweldig weekend gehad, volgend jaar weer erbij als het programma me aanspreekt en hopelijk blijven de prijzen een beetje gelijk.
Kan me inderdaad voorstellen dat het een combinatie van dergelijke zaken is, het zal echt niet enkel aan het publiek liggen. In ieder geval hier ook opvallend vaak gelezen dat er geluidsoverlast van de andere podia kwam...Ja, teveel geluid dat voor overlast zorgt. Enerzijds omdat er steeds meer programmering op stages dichtbij elkaar door elkaar gaat, anderzijds door vervelende promoties. Vond met name irritant dat het meezingen bij de LIDL soms tot in de Secret te horen was.
Had meer verwacht van de samenwerking met Skatecafe. Een iets toffere aankleding van dat gebied bijvoorbeeld.
Praters heb ik niet veel last van gehad, dat is op andere festivals en ook tijdens eerdere edities van BKS een pak erger geweest. Scheelt dat ik door de hitte niet heel veel vooraan heb gestaan waardoor het toch makkelijker is om even een paar meter te verplaatsen.
Eten en drinken was top, vond de paneer butter en kokosnoot curry bij een Indiër heel lekker. De Okonomiyaki en tempura bloemkool inmiddels festivalklassiekers. Ook de keuze in ciders en dranken uitstekend.
Vrijwel nergens meer dan 1 minuut in de rij hoeven staan, anders dan bij binnenkomst van terrein. Ook op de zondag, waar er opvallend meer bezoekers waren, nauwelijks noemenswaardige rijen.
Vrijdag en zaterdag miste ik wel acts laat op de avond waar ik echt naar uit kon kijken. Beetje als DIIV en Baxter Dury in the Secret of Slowdive en Beach House in de Two voorbije jaren. Hopelijk is dat volgend jaar iets beter in balans, al blijft dat natuurlijk ook persoonlijke smaak en voorkeur.
Had meer verwacht van de samenwerking met Skatecafe. Een iets toffere aankleding van dat gebied bijvoorbeeld.
Praters heb ik niet veel last van gehad, dat is op andere festivals en ook tijdens eerdere edities van BKS een pak erger geweest. Scheelt dat ik door de hitte niet heel veel vooraan heb gestaan waardoor het toch makkelijker is om even een paar meter te verplaatsen.
Eten en drinken was top, vond de paneer butter en kokosnoot curry bij een Indiër heel lekker. De Okonomiyaki en tempura bloemkool inmiddels festivalklassiekers. Ook de keuze in ciders en dranken uitstekend.
Vrijwel nergens meer dan 1 minuut in de rij hoeven staan, anders dan bij binnenkomst van terrein. Ook op de zondag, waar er opvallend meer bezoekers waren, nauwelijks noemenswaardige rijen.
Vrijdag en zaterdag miste ik wel acts laat op de avond waar ik echt naar uit kon kijken. Beetje als DIIV en Baxter Dury in the Secret of Slowdive en Beach House in de Two voorbije jaren. Hopelijk is dat volgend jaar iets beter in balans, al blijft dat natuurlijk ook persoonlijke smaak en voorkeur.
Toplijstje van de zaterdag:
1. Kae Tempest
2. Soulwax
3. Jacon Alon
4. Ugly
5. Kneecap
6. Jasmine 4.t.
7. The Streets (beetje verpest door de hoeveelheid crowdsurfers over me heen, haalde me telkens weer uit het optreden)
Niet in zijn geheel gezien: Amenra en King Hannah (Muziekgieterij), Iris Jean.
Grootste verbazing: social media promo filmpje gemaakt zien worden van die biet-mascotte van de Lidl. Arme stagiair die met die hitte in dat pak rond moest huppelen!
1. Kae Tempest
2. Soulwax
3. Jacon Alon
4. Ugly
5. Kneecap
6. Jasmine 4.t.
7. The Streets (beetje verpest door de hoeveelheid crowdsurfers over me heen, haalde me telkens weer uit het optreden)
Niet in zijn geheel gezien: Amenra en King Hannah (Muziekgieterij), Iris Jean.
Grootste verbazing: social media promo filmpje gemaakt zien worden van die biet-mascotte van de Lidl. Arme stagiair die met die hitte in dat pak rond moest huppelen!
De Lidl naast de Secret is super misplaatst. Ik hoop dat ze dat niet meer doen.
Waar stond je dan bij Kiwanuka? Ik stond in het voorvak, vlak voor de techniek (recht voor het podium dus) en daar werd de eerste 20 minuten nog wel wat gepraat (toen al niet enorm veel), maar vanaf die plek leek het daarna op veel verstilde momenten juist alsof heel het veld muisstil was.
Een top 10 maken is lastig; Van bijna elk optreden dit weekend heb ik kunnen genieten. Toch een poging:
1. Magdalena Bay
2. Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs
3. King Hannah
4. Kneecap
5. Snapped Ankles
6. Wilco
7. Waxahatchee
8. Deftones
9. Daniela Pes
10. TVOD
+ Programmering blijft goed en divers, weinig momenten gehad waarop ik niets wilde zien.
+ Eten en drinken zoals altijd helemaal top.
+ Het was nooit ergens te druk, nooit enorm lang in de rij gestaan, vaak makkelijk een gunstig plekje te bemachtigen in de tent.
- Geluid in de Casbah was bij vlagen slecht, werd niet geholpen door de herrie vanuit the Floor.
- Helaas last gehad van gepraat/mensen die zich langs je duwen en dan voor je gaan staan om te praten.
- Zou het tof vinden om weer wat meer acts op de One te zien, die staat er nu een groot deel van de dag maar verlaten bij.
Misschien volgt later nog een uitgebreid verslag - Volgend jaar hopelijk weer van de partij!
1. Magdalena Bay
2. Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs
3. King Hannah
4. Kneecap
5. Snapped Ankles
6. Wilco
7. Waxahatchee
8. Deftones
9. Daniela Pes
10. TVOD
+ Programmering blijft goed en divers, weinig momenten gehad waarop ik niets wilde zien.
+ Eten en drinken zoals altijd helemaal top.
+ Het was nooit ergens te druk, nooit enorm lang in de rij gestaan, vaak makkelijk een gunstig plekje te bemachtigen in de tent.
- Geluid in de Casbah was bij vlagen slecht, werd niet geholpen door de herrie vanuit the Floor.
- Helaas last gehad van gepraat/mensen die zich langs je duwen en dan voor je gaan staan om te praten.
- Zou het tof vinden om weer wat meer acts op de One te zien, die staat er nu een groot deel van de dag maar verlaten bij.
Misschien volgt later nog een uitgebreid verslag - Volgend jaar hopelijk weer van de partij!
Hier ook mijn verslag:
Vrijdag rond 14:15 stond ik met mijn vrouw, die voor het eerst in jaren weer eens mee was, met een biertje bij The Floor te genieten van This Can't Go On van Bill Ryder-Jones. Uit mijn ooghoek zag ik op een grote banner bij de toiletten tot mijn opluchting wat ik nog niet zag toen we naar de ingang van het festivalterrein liepen: de aankondiging van Best Kept Secret 2026. BKS, sinds 2013 gelijk in mijn hart gesloten als mijn nieuwe favoriete festival (sorry, Lowlands), maar waarvan ik al sinds de aankondiging van DTRH van de grote(re) concurrent altijd een beetje vrees dat iedere editie de laatste zou kunnen zijn. Zeker nu de tickets duurder en duurder worden, de grootste namen kleiner, en meer middelgrote festivals verdwijnen.
Toen ik tijdens Love & Hate van Michael Kiwanuka nog eens naar boven keek en de naam van het festival daar boven die ONE zag hangen besefte ik weer hoe hard die dragen voorbijvliegen, maar ook hoe mooi ze ieder jaar weer zijn. Daarop was editie 2025 geen uitzondering: hoewel er misschien geen absoluut all-time-favourite show bij zat (zoals Radiohead, Young Fathers, Damien Rice, Nick Cave en Wilco toen ze in de TWO mochten spelen), was het voor mij in de breedte een waanzinnig sterke editie.
Voor het eerst sinds covid was ik weer met een groepje. De edities grotendeels alleen waren ook heerlijk, maar ik vond het dit jaar echt leuk om het enthousiasme over de optredens weer rechtstreeks te kunnen delen, en om tussen de optredens door samen te chillen. Hierdoor ben ik - nogal uit mijn comfort zone - op vrijdag tussen Wu Lyf en Kin'golo in dat ding van de LIDL beland. Heel fout, maar ook enorm om gelachen. Mocht het volgend jaar weer zo uitpakken dat ik wel weer alleen ben dan is dat ook prima, maar het gezelschap maakte deze editie wel extra fijn voor mij. En ook: hoe ontzettend goed het weer uiteindelijk meeviel. Geen onweer of hoosbui, top!
Over het praten, het publiek en de verschillende podia is al veel geschreven en daar heb ik weinig aan toe te voegen. Dus door naar de verschillende optredens. Spellling en Kae Tempest (allebei half gezien) laat ik buiten beschouwing. Spellling blijft balanceren tussen kunst en kitsch, maar na een paar nummers wilden we op tijd zijn voor Waxahatchee. Voor Kae Tempest kwamen we te laat de TWO in voor een goede plek en achterin kwamen we Kaes wereld niet meer goed in. Omdat we Kae al twee keer héél erg goed gezien hadden (op een vorige BKS en - voor mij nog altijd een van de allerbeste optredens ooit - op ITGWO jaren terug), konden we er wel mee leven om het daar voor nu bij te laten en op tijd bij Ugly te zijn.
***** (dank, dank organisatie voor de last-minute wissel van spot van deze twee acts!)
Kneecap - waar Kneecap op dit forum vooraf nog wat discussie opleverde, was een blik op het veld voor de ONE vol Palestina-vlaggen al wel voldoende om te zien dat er vanavond een eensgezind publiek was. Die zaterdag had op King Hannah na iedere acts al een of meerdere opmerkingen over Gaza gemaakt en de katharsis hiervan was de show van Kneecap. Maar Kneecap is veel meer dan dat. Moddervette nummer, enorm sterk gerapt en, mede dankzij de film, een bijzonder drietal personages van wie je niet helemaal kunt peilen wie er nou wie te slim af is. Het was een enorm groot feest, maar op meerdere manieren wel een feest waarbij er iets op het spel stond. En ik heb padapapapapapapa, Maggie's in a box in a box m'n hoofd niet meer uit kunnen krijgen.
TV On The Radio - gelijk na Kneecap door naar een band die hier torenhoog stond aangeschreven en die ook helemaal in mijn straatje past, maar waarbij ik toch twijfels had of het wel zo'n goed optreden zou worden. Volledig ten onrechte, zo bleek al snel. Wat een ontzettend vol geluid, en toch was iedere muzikant heel goed eruit te filteren. Ik stond best ver achterin en ook daar werd volop meegezongen en heel enthousiast gereageerd, mooi om te zien. Tijdens Wolf Like Me miste ik nog wel een beetje het 'puntige' in de muziek en vocals, maar dat kleine puntje van kritiek viel weg bij de ongelooflijk mooie uitvoeringen van Happy Idiot, Trouble en Staring At The Sun.
****1/2
Seun Kuti & Egypt 80 - moest het eerste kwartier even loskomen, maar toen kwam het ook goed los. Seun Kuti stuiterde meer en meer opgewonden over het podium terwijl de band heel mooi de balans tussen feest en - steeds meer - fel activisme wist te bewaken. Love & Revolution duurde nog langer dan op plaat, dat nummer kan me niet lang genoeg duren. En dan die speech van Kuti: 'Free Gaza, Free Africa, Free You, Free Europe. Yes, Free Europe from the nazi's. Don't worry about us in Africa, worry about you.' (Geparafraseerd). Goed dat dit door hem zo gebracht werd op een dag, een weekend, een tijdperk waarop kunst en politiek onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
Daniela Pes - wauw, wat een bezwerend optreden was dit zeg. Daniele ging er volledig in op en wij daardoor ook. Het beeld die de muziek bij mij opriep: een enorme veldslag uit Game Of Thrones waar de camera na de veldslag bij blijft hangen, om Daniele in het slot ons, de gesneuvelden, tot 'leven' te wekken voor het leger van de doden.
Magdalena Bay - mijn neef die zondag mee was, was hier vooral al lyrisch over. Zoals zo veel mensen dat natuurlijk al waren. Ik had mijn twijfels, eerdere pogingen me te verdiepen in die nieuwe popacts (bijvoorbeeld Caroline Polachek) slaagden maar half, maar tijdens deze show viel dan toch het kwartje. Heel filmisch, heel vet. En met makkelijke pop heeft dit muzikaal ook weinig te maken.
Michael Kiwanuka - zó mooi. Oke, ik had misschien nog wat meer verwacht van Cold Little Heart, maar Love & Hate was wel echt geweldig. En waar ik stond was het publiek volledig stil en mee.
Jacob Alon - bij Confession draaide de queer van onze groep zich om, in tranen. Ik vond het al een erg mooi optreden, maar van dichtbij meemaken hoe belangrijk Jacob Alon voor 'de community' kan zijn, daarvan kreeg ik zelf ook even een brok in de keel.
****
Dummy - heerlijk! Op plaat al erg fijn, maar nog net wat veel galm. Live vond ik het geluid wat cleaner, retestrak, en al een aantal enorm sterke en veelzijdige liedjes. Een band om te blijven volgen.
Wilco - waar ik voor vreesde, kwam toch wel een beetje uit. Ook in het 'voorvak' stonden veel mensen vooral van de zon te genieten. Dit optreden kwam totaal niet in de buurt van de impact die bijvoorbeeld de passage in de TWO, of de show in de Ronda twee jaar terug, op mij had. Maar dat neemt niet weg dat een van mijn favoriete bands een uur lang fantastische liedjes stond te spelen en met die gedachte was het glas weer veel meer dan halfvol.
Waxahatchee - eigenlijk heel vergelijkbaar met het optreden van haar man (toch?) Kevin Morby een paar jaar terug. Plug in and play, en dat dan heel goed, met een sterke setlist. Right Back To It natuurlijk, maar mijn favoriet is toch Crowbar. Toen die net iets over de helft gespeeld werd, waren daarna de allerbeste liedjes al geweest, waardoor het einde voor mij net wat minder euforisch was. Maar niet zeuren, dit was gewoon een heel goed optreden.
Soulwax - gek genoeg nog nooit live gezien en dan was dit een geweldige spot om deze overdonderende band eens mee te maken. Enorm goed, maar de gedachte die ook wel in mijn hoofd rondzong: Close, but no Justice.
King Hannah - jammer van de praters in de buitenste rijen, maar verder was dit een heerlijk loom en toch ook verrassend hard optreden.
Ugly - 35 erg fijne minuten en dan een buitencategorie afsluiter met The Wheel. Eigenlijk een beetje het optreden waarvan we hoopten dat English Teacher het vorig jaar had gegeven. Wel mogen er nog een of twee nummers die aan The Wheel kunnen tippen bij (het stomme is: die hebben ze met Sha en Icy Windy Sky ook wel, maar die speelden ze niet)
Divorce - het duurde even tot de zang goed verstaanbaar was, maar wat heeft deze band toch ontzettend leuke liedjes. Heerlijk gedanst op Scratch Your Metal, Checking Out en Lord.
Kin'golo Kiniata - wat een ontzettend lekker feest was dit. Boeiende, energieke band met sterke muzikanten.
Barry Can't Swim - we stonden hier op een perfecte plek, redelijk achterin, met ruimte om te dansen en met buren die contact maakten en met wie we samen allemaal gekke dansjes deden. Zeker niet de show met de meeste diepgang, maar met alle kleurpaletten (zowel letterlijk als in de muziek) werd ik hier ontzettend vrolijk van.
***1/2
Eefje de Visser - als docent is dit voor mij de leerling die een opdracht heel keurig uitvoert, hem ruim op tijd inlevert en natuurlijk weer een 9 krijgt. Maar echt interessant is het allemaal niet. Doe dan maar die jongens die achterin lopen te klooien, vaak te laat zijn, maar plots tussen alle troep ook met iets heel verrassends komen en die ik dit jaar op 1 heb staan. (Ik snap dat ik hiermee Eefje de Vissen en haar fans tekortdoe, maar om een of andere reden klikt het maar niet. Neem dit vooral niet te serieus, want iets vergelijkbaars had ik vorig jaar met PJ Harvey).
Caribou - kon ik niet meer alle aandacht voor opbrengen na 4 shows op rij, maar het klonk allemaal fijn.
***
KABEAUSHE - wel een boeiende artiest, maar het stelde muzikaal wel minder voor dan ik had gehoopt.
Horsegirl - zijn deze meiden nou verlegen, onverschillig, arrogant of is het een rolletje? Ik weet het niet en dat maakt de band interessant. De liedjes zijn goed en werden muzikaal ook wel goed gebracht, maar dit was niet de tijd of plek voor Horsegirl. Als ze in januari op blue monday voor een halve zaal in de Ekko staan, ben ik erbij.
Wu Lyf - best een strak optreden, maar het zag er, met een leadzanger met headliner-uitstraling, wat ongemakkelijk uit voor een kwart-gevulde Secret in de blakende zon.
**
Nee, die waren er niet. Heel het festival geen enkel optreden gezien dat ik minder dan voldoende vond. Wat een weekend.
Vrijdag rond 14:15 stond ik met mijn vrouw, die voor het eerst in jaren weer eens mee was, met een biertje bij The Floor te genieten van This Can't Go On van Bill Ryder-Jones. Uit mijn ooghoek zag ik op een grote banner bij de toiletten tot mijn opluchting wat ik nog niet zag toen we naar de ingang van het festivalterrein liepen: de aankondiging van Best Kept Secret 2026. BKS, sinds 2013 gelijk in mijn hart gesloten als mijn nieuwe favoriete festival (sorry, Lowlands), maar waarvan ik al sinds de aankondiging van DTRH van de grote(re) concurrent altijd een beetje vrees dat iedere editie de laatste zou kunnen zijn. Zeker nu de tickets duurder en duurder worden, de grootste namen kleiner, en meer middelgrote festivals verdwijnen.
Toen ik tijdens Love & Hate van Michael Kiwanuka nog eens naar boven keek en de naam van het festival daar boven die ONE zag hangen besefte ik weer hoe hard die dragen voorbijvliegen, maar ook hoe mooi ze ieder jaar weer zijn. Daarop was editie 2025 geen uitzondering: hoewel er misschien geen absoluut all-time-favourite show bij zat (zoals Radiohead, Young Fathers, Damien Rice, Nick Cave en Wilco toen ze in de TWO mochten spelen), was het voor mij in de breedte een waanzinnig sterke editie.
Voor het eerst sinds covid was ik weer met een groepje. De edities grotendeels alleen waren ook heerlijk, maar ik vond het dit jaar echt leuk om het enthousiasme over de optredens weer rechtstreeks te kunnen delen, en om tussen de optredens door samen te chillen. Hierdoor ben ik - nogal uit mijn comfort zone - op vrijdag tussen Wu Lyf en Kin'golo in dat ding van de LIDL beland. Heel fout, maar ook enorm om gelachen. Mocht het volgend jaar weer zo uitpakken dat ik wel weer alleen ben dan is dat ook prima, maar het gezelschap maakte deze editie wel extra fijn voor mij. En ook: hoe ontzettend goed het weer uiteindelijk meeviel. Geen onweer of hoosbui, top!
Over het praten, het publiek en de verschillende podia is al veel geschreven en daar heb ik weinig aan toe te voegen. Dus door naar de verschillende optredens. Spellling en Kae Tempest (allebei half gezien) laat ik buiten beschouwing. Spellling blijft balanceren tussen kunst en kitsch, maar na een paar nummers wilden we op tijd zijn voor Waxahatchee. Voor Kae Tempest kwamen we te laat de TWO in voor een goede plek en achterin kwamen we Kaes wereld niet meer goed in. Omdat we Kae al twee keer héél erg goed gezien hadden (op een vorige BKS en - voor mij nog altijd een van de allerbeste optredens ooit - op ITGWO jaren terug), konden we er wel mee leven om het daar voor nu bij te laten en op tijd bij Ugly te zijn.
***** (dank, dank organisatie voor de last-minute wissel van spot van deze twee acts!)
Kneecap - waar Kneecap op dit forum vooraf nog wat discussie opleverde, was een blik op het veld voor de ONE vol Palestina-vlaggen al wel voldoende om te zien dat er vanavond een eensgezind publiek was. Die zaterdag had op King Hannah na iedere acts al een of meerdere opmerkingen over Gaza gemaakt en de katharsis hiervan was de show van Kneecap. Maar Kneecap is veel meer dan dat. Moddervette nummer, enorm sterk gerapt en, mede dankzij de film, een bijzonder drietal personages van wie je niet helemaal kunt peilen wie er nou wie te slim af is. Het was een enorm groot feest, maar op meerdere manieren wel een feest waarbij er iets op het spel stond. En ik heb padapapapapapapa, Maggie's in a box in a box m'n hoofd niet meer uit kunnen krijgen.
TV On The Radio - gelijk na Kneecap door naar een band die hier torenhoog stond aangeschreven en die ook helemaal in mijn straatje past, maar waarbij ik toch twijfels had of het wel zo'n goed optreden zou worden. Volledig ten onrechte, zo bleek al snel. Wat een ontzettend vol geluid, en toch was iedere muzikant heel goed eruit te filteren. Ik stond best ver achterin en ook daar werd volop meegezongen en heel enthousiast gereageerd, mooi om te zien. Tijdens Wolf Like Me miste ik nog wel een beetje het 'puntige' in de muziek en vocals, maar dat kleine puntje van kritiek viel weg bij de ongelooflijk mooie uitvoeringen van Happy Idiot, Trouble en Staring At The Sun.
****1/2
Seun Kuti & Egypt 80 - moest het eerste kwartier even loskomen, maar toen kwam het ook goed los. Seun Kuti stuiterde meer en meer opgewonden over het podium terwijl de band heel mooi de balans tussen feest en - steeds meer - fel activisme wist te bewaken. Love & Revolution duurde nog langer dan op plaat, dat nummer kan me niet lang genoeg duren. En dan die speech van Kuti: 'Free Gaza, Free Africa, Free You, Free Europe. Yes, Free Europe from the nazi's. Don't worry about us in Africa, worry about you.' (Geparafraseerd). Goed dat dit door hem zo gebracht werd op een dag, een weekend, een tijdperk waarop kunst en politiek onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
Daniela Pes - wauw, wat een bezwerend optreden was dit zeg. Daniele ging er volledig in op en wij daardoor ook. Het beeld die de muziek bij mij opriep: een enorme veldslag uit Game Of Thrones waar de camera na de veldslag bij blijft hangen, om Daniele in het slot ons, de gesneuvelden, tot 'leven' te wekken voor het leger van de doden.
Magdalena Bay - mijn neef die zondag mee was, was hier vooral al lyrisch over. Zoals zo veel mensen dat natuurlijk al waren. Ik had mijn twijfels, eerdere pogingen me te verdiepen in die nieuwe popacts (bijvoorbeeld Caroline Polachek) slaagden maar half, maar tijdens deze show viel dan toch het kwartje. Heel filmisch, heel vet. En met makkelijke pop heeft dit muzikaal ook weinig te maken.
Michael Kiwanuka - zó mooi. Oke, ik had misschien nog wat meer verwacht van Cold Little Heart, maar Love & Hate was wel echt geweldig. En waar ik stond was het publiek volledig stil en mee.
Jacob Alon - bij Confession draaide de queer van onze groep zich om, in tranen. Ik vond het al een erg mooi optreden, maar van dichtbij meemaken hoe belangrijk Jacob Alon voor 'de community' kan zijn, daarvan kreeg ik zelf ook even een brok in de keel.
****
Dummy - heerlijk! Op plaat al erg fijn, maar nog net wat veel galm. Live vond ik het geluid wat cleaner, retestrak, en al een aantal enorm sterke en veelzijdige liedjes. Een band om te blijven volgen.
Wilco - waar ik voor vreesde, kwam toch wel een beetje uit. Ook in het 'voorvak' stonden veel mensen vooral van de zon te genieten. Dit optreden kwam totaal niet in de buurt van de impact die bijvoorbeeld de passage in de TWO, of de show in de Ronda twee jaar terug, op mij had. Maar dat neemt niet weg dat een van mijn favoriete bands een uur lang fantastische liedjes stond te spelen en met die gedachte was het glas weer veel meer dan halfvol.
Waxahatchee - eigenlijk heel vergelijkbaar met het optreden van haar man (toch?) Kevin Morby een paar jaar terug. Plug in and play, en dat dan heel goed, met een sterke setlist. Right Back To It natuurlijk, maar mijn favoriet is toch Crowbar. Toen die net iets over de helft gespeeld werd, waren daarna de allerbeste liedjes al geweest, waardoor het einde voor mij net wat minder euforisch was. Maar niet zeuren, dit was gewoon een heel goed optreden.
Soulwax - gek genoeg nog nooit live gezien en dan was dit een geweldige spot om deze overdonderende band eens mee te maken. Enorm goed, maar de gedachte die ook wel in mijn hoofd rondzong: Close, but no Justice.
King Hannah - jammer van de praters in de buitenste rijen, maar verder was dit een heerlijk loom en toch ook verrassend hard optreden.
Ugly - 35 erg fijne minuten en dan een buitencategorie afsluiter met The Wheel. Eigenlijk een beetje het optreden waarvan we hoopten dat English Teacher het vorig jaar had gegeven. Wel mogen er nog een of twee nummers die aan The Wheel kunnen tippen bij (het stomme is: die hebben ze met Sha en Icy Windy Sky ook wel, maar die speelden ze niet)
Divorce - het duurde even tot de zang goed verstaanbaar was, maar wat heeft deze band toch ontzettend leuke liedjes. Heerlijk gedanst op Scratch Your Metal, Checking Out en Lord.
Kin'golo Kiniata - wat een ontzettend lekker feest was dit. Boeiende, energieke band met sterke muzikanten.
Barry Can't Swim - we stonden hier op een perfecte plek, redelijk achterin, met ruimte om te dansen en met buren die contact maakten en met wie we samen allemaal gekke dansjes deden. Zeker niet de show met de meeste diepgang, maar met alle kleurpaletten (zowel letterlijk als in de muziek) werd ik hier ontzettend vrolijk van.
***1/2
Eefje de Visser - als docent is dit voor mij de leerling die een opdracht heel keurig uitvoert, hem ruim op tijd inlevert en natuurlijk weer een 9 krijgt. Maar echt interessant is het allemaal niet. Doe dan maar die jongens die achterin lopen te klooien, vaak te laat zijn, maar plots tussen alle troep ook met iets heel verrassends komen en die ik dit jaar op 1 heb staan. (Ik snap dat ik hiermee Eefje de Vissen en haar fans tekortdoe, maar om een of andere reden klikt het maar niet. Neem dit vooral niet te serieus, want iets vergelijkbaars had ik vorig jaar met PJ Harvey).
Caribou - kon ik niet meer alle aandacht voor opbrengen na 4 shows op rij, maar het klonk allemaal fijn.
***
KABEAUSHE - wel een boeiende artiest, maar het stelde muzikaal wel minder voor dan ik had gehoopt.
Horsegirl - zijn deze meiden nou verlegen, onverschillig, arrogant of is het een rolletje? Ik weet het niet en dat maakt de band interessant. De liedjes zijn goed en werden muzikaal ook wel goed gebracht, maar dit was niet de tijd of plek voor Horsegirl. Als ze in januari op blue monday voor een halve zaal in de Ekko staan, ben ik erbij.
Wu Lyf - best een strak optreden, maar het zag er, met een leadzanger met headliner-uitstraling, wat ongemakkelijk uit voor een kwart-gevulde Secret in de blakende zon.
**
Nee, die waren er niet. Heel het festival geen enkel optreden gezien dat ik minder dan voldoende vond. Wat een weekend.
Laatst bewerkt:
De verslagjes lezen met momenten weg alsof ik erbij was.Hier ook mijn verslag:
Vrijdag rond 14:15 stond ik met mijn vrouw, die voor het eerst in jaren weer eens mee was, met een biertje bij The Floor te genieten van This Can't Go On van Bill Ryder-Jones. Uit mijn ooghoek zag ik op een grote banner bij de toiletten tot mijn opluchting wat ik nog niet zag toen we naar de ingang van het festivalterrein liepen: de aankondiging van Best Kept Secret 2026. BKS, sinds 2013 gelijk in mijn hart gesloten als mijn nieuwe favoriete festival (sorry, Lowlands), maar waarvan ik al sinds de aankondiging van DTRH van de grote(re) concurrent altijd een beetje vrees dat iedere editie de laatste zou kunnen zijn. Zeker nu de tickets duurder en duurder worden, de grootste namen kleiner, en meer middelgrote festivals verdwijnen.
Toen ik tijdens Love & Hate van Michael Kiwanuka nog eens naar boven keek en de naam van het festival daar boven die ONE zag hangen besefte ik weer hoe hard die dragen voorbijvliegen, maar ook hoe mooi ze ieder jaar weer zijn. Daarop was editie 2025 geen uitzondering: hoewel er misschien geen absoluut all-time-favourite show bij zat (zoals Radiohead, Young Fathers, Damien Rice, Nick Cave en Wilco toen ze in de TWO mochten spelen), was het voor mij in de breedte een waanzinnig sterke editie.
Voor het eerst sinds covid was ik weer met een groepje. De edities grotendeels alleen waren ook heerlijk, maar ik vond het dit jaar echt leuk om het enthousiasme over de optredens weer rechtstreeks te kunnen delen, en om tussen de optredens door samen te chillen. Hierdoor ben ik - nogal uit mijn comfort zone - op vrijdag tussen Wu Lyf en Kin'golo in dat ding van de LIDL beland. Heel fout, maar ook enorm om gelachen. Mocht het volgend jaar weer zo uitpakken dat ik wel weer alleen ben dan is dat ook prima, maar het gezelschap maakte deze editie wel extra fijn voor mij. En ook: hoe ontzettend goed het weer uiteindelijk meeviel. Geen onweer of hoosbui, top!
Over het praten, het publiek en de verschillende podia is al weel geschreven en daar heb ik weinig aan toe te voegen. Dus door naar de verschillende optredens. Spellling en Kae Tempest (allebei half gezien) laat ik buiten beschouwing. Spellling blijft balanceren tussen kunst en kitsch, maar na een paar nummers wilden we op tijd zijn voor Waxahatchee. Voor Kae Tempest kwamen we te laat de TWO in voor een goede plek en achterin kwamen we Kaes wereld niet meer goed in. Omdat we Kae al twee keer héél erg goed gezien hadden (op een vorige BKS en - voor mij nog altijd een van de allerbeste optredens ooit - op ITGWO jaren terug), konden we er wel mee leven om het daar voor nu bij te laten en op tijd bij Ugly te zijn.
***** (dank, dank organisatie voor de last-minute wissel van spot van deze twee acts!)
Kneecap - waar Kneecap op dit forum vooraf nog wat discussie opleverde, was een blik op het veld voor de ONE vol Palestina-vlaggen al wel voldoende om te zien dat er vanavond een eensgezind publiek was. Die zaterdag had op King Hannah na iedere acts al een of meerdere opmerkingen over Gaza gemaakt en de katharsis hiervan was de show van Kneecap. Maar Kneecap is veel meer dan dat. Moddervette nummer, enorm sterk gerapt en, mede dankzij de film, een bijzonder drietal personages van wie je niet helemaal kunt peilen wie er nou wie te slim af is. Het was een enorm groot feest, maar op meerdere manieren wel een feest waarbij er iets op het spel stond. En ik heb padapapapapapapa, Maggie's in a box in a box m'n hoofd niet meer uit kunnen krijgen.
TV On The Radio - gelijk na Kneecap door naar een band die hier torenhoog stond aangeschreven en die ook helemaal in mijn straatje past, maar waarbij ik toch twijfels had of het wel zo'n goed optreden zou worden. Volledig ten onrechte, zo bleek al snel. Wat een ontzettend vol geluid, en toch was iedere muzikant heel goed eruit te filteren. Ik stond best ver achterin en ook daar werd volop meegezongen en heel enthousiast gereageerd, mooi om te zien. Tijdens Wolf Like Me miste ik nog wel een beetje het 'puntige' in de muziek en vocals, maar dat kleine puntje van kritiek viel weg bij de ongelooflijk mooie uitvoeringen van Happy Idiot, Trouble en Staring At The Sun.
****1/2
Seun Kuti & Egypt 80 - moest het eerste kwartier even loskomen, maar toen kwam het ook goed los. Seun Kuti stuiterde meer en meer opgewonden over het podium terwijl de band heel mooi de balans tussen feest en - steeds meer - fel activisme wist te bewaken. Love & Revolution duurde nog langer dan op plaat, dat nummer kan me niet lang genoeg duren. En dan die speech van Kuti: 'Free Gaza, Free Africa, Free You, Free Europe. Yes, Free Europe from the nazi's. Don't worry about us in Africa, worry about you.' (Geparafraseerd). Goed dat dit door hem zo gebracht werd op een dag, een weekend, een tijdperk waarop kunst en politiek onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
Daniela Pes - wauw, wat een bezwerend optreden was dit zeg. Daniele ging er volledig in op en wij daardoor ook. Het beeld die de muziek bij mij opriep: een enorme veldslag uit Game Of Thrones waar de camera na de veldslag bij blijft hangen, om Daniele in het slot ons, de gesneuvelden, tot 'leven' te wekken voor het leger van de doden.
Magdalena Bay - mijn neef die zondag mee was, was hier vooral al lyrisch over. Zoals zo veel mensen dat natuurlijk al waren. Ik had mijn twijfels, eerdere pogingen me te verdiepen in die nieuwe popacts (bijvoorbeeld Caroline Polachek) slaagden maar half, maar tijdens deze show viel dan toch het kwartje. Heel filmisch, heel vet. En met makkelijke pop heeft dit muzikaal ook weinig te maken.
Michael Kiwanuka - zó mooi. Oke, ik had misschien nog wat meer verwacht van Cold Little Heart, maar Love & Hate was wel echt geweldig. En waar ik stond was het publiek volledig stil en mee.
Jacob Alon - bij Confession draaide de queer van onze groep zich om, in tranen. Ik vond het al een erg mooi optreden, maar van dichtbij meemaken hoe belangrijk Jacob Alon voor 'de community' kan zijn, daarvan kreeg ik zelf ook even een brok in de keel.
****
Dummy - heerlijk! Op plaat al erg fijn, maar nog net wat veel galm. Live vond ik het geluid wat cleaner, retestrak, en al een aantal enorm sterke en veelzijdige liedjes. Een band om te blijven volgen.
Wilco - waar ik voor vreesde, kwam toch wel een beetje uit. Ook in het 'voorvak' stonden veel mensen vooral van de zon te genieten. Dit optreden kwam totaal niet in de buurt van de impact die bijvoorbeeld de passage in de TWO, of de show in de Ronda twee jaar terug, op mij had. Maar dat neemt niet weg dat een van mijn favoriete bands een uur lang fantastische liedjes stond te spelen en met die gedachte was het glas weer veel meer dan halfvol.
Waxahatchee - eigenlijk heel vergelijkbaar met het optreden van haar man (toch?) Kevin Morby een paar jaar terug. Plug in and play, en dat dan heel goed, met een sterke setlist. Right Back To It natuurlijk, maar mijn favoriet is toch Crowbar. Toen die net iets over de helft gespeeld werd, waren daarna de allerbeste liedjes al geweest, waardoor het einde voor mij net wat minder euforisch was. Maar niet zeuren, dit was gewoon een heel goed optreden.
Soulwax - gek genoeg nog nooit live gezien en dan was dit een geweldige spot om deze overdonderende band eens mee te maken. Enorm goed, maar de gedachte die ook wel in mijn hoofd rondzong: Close, but no Justice.
King Hannah - jammer van de praters in de buitenste rijen, maar verder was dit een heerlijk loom en toch ook verrassend hard optreden.
Ugly - 35 erg fijne minuten en dan een buitencategorie afsluiter met The Wheel. Eigenlijk een beetje het optreden waarvan we hoopten dat English Teacher het vorig jaar had gegeven. Wel mogen er nog een of twee nummers die aan The Wheel kunnen tippen bij (het stomme is: die hebben ze met Sha en Icy Windy Sky ook wel, maar die speelden ze niet)
Divorce - het duurde even tot de zang goed verstaanbaar was, maar wat heeft deze band toch ontzettend leuke liedjes. Heerlijk gedanst op Scratch Your Metal, Checking Out en Lord.
Kin'golo Kiniata - wat een ontzettend lekker feest was dit. Boeiende, energieke band met sterke muzikanten.
Barry Can't Swim - we stonden hier op een perfecte plek, redelijk achterin, met ruimte om te dansen en met buren die contact maakten en met wie we samen allemaal gekke dansjes deden. Zeker niet de show met de meeste diepgang, maar met alle kleurpaletten (zowel letterlijk als in de muziek) werd ik hier ontzettend vrolijk van.
***1/2
Eefje de Visser - als docent is dit voor mij de leerling die een opdracht heel keurig uitvoert, hem ruim op tijd inlevert en natuurlijk weer een 9 krijgt. Maar echt interessant is het allemaal niet. Doe dan maar die jongens die achterin lopen te klooien, vaak te laat zijn, maar plots tussen alle troep ook met iets heel verrassends komen en die ik dit jaar op 1 heb staan. (Ik snap dat ik hiermee Eefje de Vissen en haar fans tekortdoe, maar om een of andere reden klikt het maar niet. Neem dit vooral niet te serieus, want iets vergelijkbaars had ik vorig jaar met PJ Harvey).
Caribou - kon ik niet meer alle aandacht voor opbrengen na 4 shows op rij, maar het klonk allemaal fijn.
***
KABEAUSHE - wel een boeiende artiest, maar het stelde muzikaal wel minder voor dan ik had gehoopt.
Horsegirl - zijn deze meiden nou verlegen, onverschillig, arrogant of is het een rolletje? Ik weet het niet en dat maakt de band interessant. De liedjes zijn goed en werden muzikaal ook wel goed gebracht, maar dit was niet de tijd of plek voor Horsegirl. Als ze in januari op blue monday voor een halve zaal in de Ekko staan, ben ik erbij.
Wu Lyf - best een strak optreden, maar het zag er, met een leadzanger met headliner-uitstraling, wat ongemakkelijk uit voor een kwart-gevulde Secret in de blakende zon.
**
Nee, die waren er niet. Heel het festival geen enkel optreden gezien dat ik minder dan voldoende vond. Wat een weekend.
Hier ook mijn verslag:
Vrijdag rond 14:15 stond ik met mijn vrouw, die voor het eerst in jaren weer eens mee was, met een biertje bij The Floor te genieten van This Can't Go On van Bill Ryder-Jones. Uit mijn ooghoek zag ik op een grote banner bij de toiletten tot mijn opluchting wat ik nog niet zag toen we naar de ingang van het festivalterrein liepen: de aankondiging van Best Kept Secret 2026. BKS, sinds 2013 gelijk in mijn hart gesloten als mijn nieuwe favoriete festival (sorry, Lowlands), maar waarvan ik al sinds de aankondiging van DTRH van de grote(re) concurrent altijd een beetje vrees dat iedere editie de laatste zou kunnen zijn. Zeker nu de tickets duurder en duurder worden, de grootste namen kleiner, en meer middelgrote festivals verdwijnen.
Toen ik tijdens Love & Hate van Michael Kiwanuka nog eens naar boven keek en de naam van het festival daar boven die ONE zag hangen besefte ik weer hoe hard die dragen voorbijvliegen, maar ook hoe mooi ze ieder jaar weer zijn. Daarop was editie 2025 geen uitzondering: hoewel er misschien geen absoluut all-time-favourite show bij zat (zoals Radiohead, Young Fathers, Damien Rice, Nick Cave en Wilco toen ze in de TWO mochten spelen), was het voor mij in de breedte een waanzinnig sterke editie.
Voor het eerst sinds covid was ik weer met een groepje. De edities grotendeels alleen waren ook heerlijk, maar ik vond het dit jaar echt leuk om het enthousiasme over de optredens weer rechtstreeks te kunnen delen, en om tussen de optredens door samen te chillen. Hierdoor ben ik - nogal uit mijn comfort zone - op vrijdag tussen Wu Lyf en Kin'golo in dat ding van de LIDL beland. Heel fout, maar ook enorm om gelachen. Mocht het volgend jaar weer zo uitpakken dat ik wel weer alleen ben dan is dat ook prima, maar het gezelschap maakte deze editie wel extra fijn voor mij. En ook: hoe ontzettend goed het weer uiteindelijk meeviel. Geen onweer of hoosbui, top!
Over het praten, het publiek en de verschillende podia is al veel geschreven en daar heb ik weinig aan toe te voegen. Dus door naar de verschillende optredens. Spellling en Kae Tempest (allebei half gezien) laat ik buiten beschouwing. Spellling blijft balanceren tussen kunst en kitsch, maar na een paar nummers wilden we op tijd zijn voor Waxahatchee. Voor Kae Tempest kwamen we te laat de TWO in voor een goede plek en achterin kwamen we Kaes wereld niet meer goed in. Omdat we Kae al twee keer héél erg goed gezien hadden (op een vorige BKS en - voor mij nog altijd een van de allerbeste optredens ooit - op ITGWO jaren terug), konden we er wel mee leven om het daar voor nu bij te laten en op tijd bij Ugly te zijn.
***** (dank, dank organisatie voor de last-minute wissel van spot van deze twee acts!)
Kneecap - waar Kneecap op dit forum vooraf nog wat discussie opleverde, was een blik op het veld voor de ONE vol Palestina-vlaggen al wel voldoende om te zien dat er vanavond een eensgezind publiek was. Die zaterdag had op King Hannah na iedere acts al een of meerdere opmerkingen over Gaza gemaakt en de katharsis hiervan was de show van Kneecap. Maar Kneecap is veel meer dan dat. Moddervette nummer, enorm sterk gerapt en, mede dankzij de film, een bijzonder drietal personages van wie je niet helemaal kunt peilen wie er nou wie te slim af is. Het was een enorm groot feest, maar op meerdere manieren wel een feest waarbij er iets op het spel stond. En ik heb padapapapapapapa, Maggie's in a box in a box m'n hoofd niet meer uit kunnen krijgen.
TV On The Radio - gelijk na Kneecap door naar een band die hier torenhoog stond aangeschreven en die ook helemaal in mijn straatje past, maar waarbij ik toch twijfels had of het wel zo'n goed optreden zou worden. Volledig ten onrechte, zo bleek al snel. Wat een ontzettend vol geluid, en toch was iedere muzikant heel goed eruit te filteren. Ik stond best ver achterin en ook daar werd volop meegezongen en heel enthousiast gereageerd, mooi om te zien. Tijdens Wolf Like Me miste ik nog wel een beetje het 'puntige' in de muziek en vocals, maar dat kleine puntje van kritiek viel weg bij de ongelooflijk mooie uitvoeringen van Happy Idiot, Trouble en Staring At The Sun.
****1/2
Seun Kuti & Egypt 80 - moest het eerste kwartier even loskomen, maar toen kwam het ook goed los. Seun Kuti stuiterde meer en meer opgewonden over het podium terwijl de band heel mooi de balans tussen feest en - steeds meer - fel activisme wist te bewaken. Love & Revolution duurde nog langer dan op plaat, dat nummer kan me niet lang genoeg duren. En dan die speech van Kuti: 'Free Gaza, Free Africa, Free You, Free Europe. Yes, Free Europe from the nazi's. Don't worry about us in Africa, worry about you.' (Geparafraseerd). Goed dat dit door hem zo gebracht werd op een dag, een weekend, een tijdperk waarop kunst en politiek onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.
Daniela Pes - wauw, wat een bezwerend optreden was dit zeg. Daniele ging er volledig in op en wij daardoor ook. Het beeld die de muziek bij mij opriep: een enorme veldslag uit Game Of Thrones waar de camera na de veldslag bij blijft hangen, om Daniele in het slot ons, de gesneuvelden, tot 'leven' te wekken voor het leger van de doden.
Magdalena Bay - mijn neef die zondag mee was, was hier vooral al lyrisch over. Zoals zo veel mensen dat natuurlijk al waren. Ik had mijn twijfels, eerdere pogingen me te verdiepen in die nieuwe popacts (bijvoorbeeld Caroline Polachek) slaagden maar half, maar tijdens deze show viel dan toch het kwartje. Heel filmisch, heel vet. En met makkelijke pop heeft dit muzikaal ook weinig te maken.
Michael Kiwanuka - zó mooi. Oke, ik had misschien nog wat meer verwacht van Cold Little Heart, maar Love & Hate was wel echt geweldig. En waar ik stond was het publiek volledig stil en mee.
Jacob Alon - bij Confession draaide de queer van onze groep zich om, in tranen. Ik vond het al een erg mooi optreden, maar van dichtbij meemaken hoe belangrijk Jacob Alon voor 'de community' kan zijn, daarvan kreeg ik zelf ook even een brok in de keel.
****
Dummy - heerlijk! Op plaat al erg fijn, maar nog net wat veel galm. Live vond ik het geluid wat cleaner, retestrak, en al een aantal enorm sterke en veelzijdige liedjes. Een band om te blijven volgen.
Wilco - waar ik voor vreesde, kwam toch wel een beetje uit. Ook in het 'voorvak' stonden veel mensen vooral van de zon te genieten. Dit optreden kwam totaal niet in de buurt van de impact die bijvoorbeeld de passage in de TWO, of de show in de Ronda twee jaar terug, op mij had. Maar dat neemt niet weg dat een van mijn favoriete bands een uur lang fantastische liedjes stond te spelen en met die gedachte was het glas weer veel meer dan halfvol.
Waxahatchee - eigenlijk heel vergelijkbaar met het optreden van haar man (toch?) Kevin Morby een paar jaar terug. Plug in and play, en dat dan heel goed, met een sterke setlist. Right Back To It natuurlijk, maar mijn favoriet is toch Crowbar. Toen die net iets over de helft gespeeld werd, waren daarna de allerbeste liedjes al geweest, waardoor het einde voor mij net wat minder euforisch was. Maar niet zeuren, dit was gewoon een heel goed optreden.
Soulwax - gek genoeg nog nooit live gezien en dan was dit een geweldige spot om deze overdonderende band eens mee te maken. Enorm goed, maar de gedachte die ook wel in mijn hoofd rondzong: Close, but no Justice.
King Hannah - jammer van de praters in de buitenste rijen, maar verder was dit een heerlijk loom en toch ook verrassend hard optreden.
Ugly - 35 erg fijne minuten en dan een buitencategorie afsluiter met The Wheel. Eigenlijk een beetje het optreden waarvan we hoopten dat English Teacher het vorig jaar had gegeven. Wel mogen er nog een of twee nummers die aan The Wheel kunnen tippen bij (het stomme is: die hebben ze met Sha en Icy Windy Sky ook wel, maar die speelden ze niet)
Divorce - het duurde even tot de zang goed verstaanbaar was, maar wat heeft deze band toch ontzettend leuke liedjes. Heerlijk gedanst op Scratch Your Metal, Checking Out en Lord.
Kin'golo Kiniata - wat een ontzettend lekker feest was dit. Boeiende, energieke band met sterke muzikanten.
Barry Can't Swim - we stonden hier op een perfecte plek, redelijk achterin, met ruimte om te dansen en met buren die contact maakten en met wie we samen allemaal gekke dansjes deden. Zeker niet de show met de meeste diepgang, maar met alle kleurpaletten (zowel letterlijk als in de muziek) werd ik hier ontzettend vrolijk van.
***1/2
Eefje de Visser - als docent is dit voor mij de leerling die een opdracht heel keurig uitvoert, hem ruim op tijd inlevert en natuurlijk weer een 9 krijgt. Maar echt interessant is het allemaal niet. Doe dan maar die jongens die achterin lopen te klooien, vaak te laat zijn, maar plots tussen alle troep ook met iets heel verrassends komen en die ik dit jaar op 1 heb staan. (Ik snap dat ik hiermee Eefje de Vissen en haar fans tekortdoe, maar om een of andere reden klikt het maar niet. Neem dit vooral niet te serieus, want iets vergelijkbaars had ik vorig jaar met PJ Harvey).
Caribou - kon ik niet meer alle aandacht voor opbrengen na 4 shows op rij, maar het klonk allemaal fijn.
***
KABEAUSHE - wel een boeiende artiest, maar het stelde muzikaal wel minder voor dan ik had gehoopt.
Horsegirl - zijn deze meiden nou verlegen, onverschillig, arrogant of is het een rolletje? Ik weet het niet en dat maakt de band interessant. De liedjes zijn goed en werden muzikaal ook wel goed gebracht, maar dit was niet de tijd of plek voor Horsegirl. Als ze in januari op blue monday voor een halve zaal in de Ekko staan, ben ik erbij.
Wu Lyf - best een strak optreden, maar het zag er, met een leadzanger met headliner-uitstraling, wat ongemakkelijk uit voor een kwart-gevulde Secret in de blakende zon.
**
Nee, die waren er niet. Heel het festival geen enkel optreden gezien dat ik minder dan voldoende vond. Wat een weekend.
Fantastisch beschreven! En ik deel je blijdschap over het feit dat er in 2026 weer een nieuwe editie komt -- ik was er voor het eerst een heel weekend bij dit jaar, en ik zie mezelf nu zeker terugkeren. Wellicht ad infinitum. Later een uitgebreider verslag.
Toppers: Magdalena Bay, The Thing, Waxahatchee, Split System, WITCH en TVOD.
Eerste jaar dat Casbah bands écht kunnen overtuigen en bij de toppers van het weekend horen voor mij. Vroeger geraakte je vaak niet binnen, of was het zo druk als je binnen bent dat het aangename ver te zoeken was, of was het geluid echt niet goed. Dat viel dit jaar allemaal reuze mee. Ook lang geleden dat ik zo veel acts op de ONE zag. Niemand sprong er echt uit daar, maar blij dat ik toch weer wat meer tijd op dat strand heb beleeft.
De kleine headliners zorgen duidelijk voor een minder druk terrein. Kan moeilijk geloven dat ze bijna evenveel kaartjes hebben verkocht als voorgaande jaren. Maar als ze het zo financieel kunnen volhouden, dan vind ik dit wel een goede zet. Tweede helft van het strand stond er met vrij leeg bij voor Michael Kiwanuka, Soulwax en Deftones.
Het terrein is heel fijn om over te lopen, maar de extra area's beginnen inderdaad wel stilaan voldoende te worden. Het stoort me op zich niet, maar echt een grote meerwaarde biedt het zeker ook niet. Leuk om naar te kijken, nooit de moeite gedaan om er een stopje te maken.
Praters of het drank/drugsgebruik heb ik me nog nooit hard aan gestoord bij BKS. Zo ook dit jaar niet. Geen idee of mijn tolerantie daar vrij hoog voor ligt, of ik gewoon heel vaak toevallig goed sta.
Benieuwd naar de geruchten voor volgend jaar!
Eerste jaar dat Casbah bands écht kunnen overtuigen en bij de toppers van het weekend horen voor mij. Vroeger geraakte je vaak niet binnen, of was het zo druk als je binnen bent dat het aangename ver te zoeken was, of was het geluid echt niet goed. Dat viel dit jaar allemaal reuze mee. Ook lang geleden dat ik zo veel acts op de ONE zag. Niemand sprong er echt uit daar, maar blij dat ik toch weer wat meer tijd op dat strand heb beleeft.
De kleine headliners zorgen duidelijk voor een minder druk terrein. Kan moeilijk geloven dat ze bijna evenveel kaartjes hebben verkocht als voorgaande jaren. Maar als ze het zo financieel kunnen volhouden, dan vind ik dit wel een goede zet. Tweede helft van het strand stond er met vrij leeg bij voor Michael Kiwanuka, Soulwax en Deftones.
Het terrein is heel fijn om over te lopen, maar de extra area's beginnen inderdaad wel stilaan voldoende te worden. Het stoort me op zich niet, maar echt een grote meerwaarde biedt het zeker ook niet. Leuk om naar te kijken, nooit de moeite gedaan om er een stopje te maken.
Praters of het drank/drugsgebruik heb ik me nog nooit hard aan gestoord bij BKS. Zo ook dit jaar niet. Geen idee of mijn tolerantie daar vrij hoog voor ligt, of ik gewoon heel vaak toevallig goed sta.
Benieuwd naar de geruchten voor volgend jaar!
Voor het eerst samen met m'n eigen next-gen geweest. Geen groot probleem om binnen te komen nadat het aparte scanapparaat (why?) en het bandje met een witte sluiting gevonden waren. Voor het eerst op de easy camp overnacht ipv de comfort camp. Weet nu weer waarop mijn antipathie tegen luchtbedden is gebaseerd. Dat de tenten in de schaduw stonden was dan wel weer top. Ben wel iedere ochtend naar "mijn" sanitairgebouw tegenover de Spar gelopen. Mijn next-gen en ik zitten voor het grootste gedeelte op 1 lijn wat muziek betreft en waar dat niet het geval is staan we open voor nieuws. Vandaar dat ik Waxahatchee heb gemist omdat ik moest bijkomen van (de moshpit bij) Maria Iskariot en Nilüfer Yanya wegens Kaat Van Stralen. Van beide überhaupt geen spijt. Waar ik helemaal niets heb met de Floor zou mijn next-gen daar toch wel meer tijd hebben doorgebracht als niet ik het gezelschap zou zijn geweest. Wel pas vanaf later in de middag dus echt niet direct vanaf aanvang. Ook de Niet Niks (wat een horror) was blijkbaar een toffe area. De praters (het geluid maar ook het continue naar elkaar toebuigen) en de lange personen die zonder te laten merken dat ze je hebben gezien echt precies voor je gaan staan) is dan wel weer een gemeenschappelijke deler net als het enthousiasme over het terrein, het heerlijke eten en de fantastische muziek trouwens. 1 Potentieel nieuw zieltje hebben ze iig gewonnen.
Hele mooie dingen gezien waarvan ik er ook een aantal in de toekomst nog eens hoop weer te zien.
1. Jacob Alon (nog nooit zo intens geraakt)
2. Kae Tempest
3. Kneecap
4. Michael Kiwanuka
5. ELLiS
6. Ugly
7. Kaat Van Stralen (klasse performer met allemaal eigen werk (echt heel tof) en 1 cover - Tingeltangelhersenpan)
8. Wine Lips
9.They are gutting a body of water
10.Eefje de Visser
11.Glass Beams
12. Daniele Pes
13.Maria Iskariot
14.Soulwax
Ik vond de grotere secret niet per se beter. Ik snap dat het voor veel acts nodig is maar ik ben op zich meer van fan kleinere podia. De vernieuwde MG-stage was wel echt een super verbetering. Leek het maar zo of was er echt bezuinigd op het aantal toiletten en kranen? Had af en toe echt te doen met de personen zonder piemel en een volle blaas.
Hele mooie dingen gezien waarvan ik er ook een aantal in de toekomst nog eens hoop weer te zien.
1. Jacob Alon (nog nooit zo intens geraakt)
2. Kae Tempest
3. Kneecap
4. Michael Kiwanuka
5. ELLiS
6. Ugly
7. Kaat Van Stralen (klasse performer met allemaal eigen werk (echt heel tof) en 1 cover - Tingeltangelhersenpan)
8. Wine Lips
9.They are gutting a body of water
10.Eefje de Visser
11.Glass Beams
12. Daniele Pes
13.Maria Iskariot
14.Soulwax
Ik vond de grotere secret niet per se beter. Ik snap dat het voor veel acts nodig is maar ik ben op zich meer van fan kleinere podia. De vernieuwde MG-stage was wel echt een super verbetering. Leek het maar zo of was er echt bezuinigd op het aantal toiletten en kranen? Had af en toe echt te doen met de personen zonder piemel en een volle blaas.
