En nu ik toch bezig ben, toch ook maar even bloemlezing voor de fantastische Julie Christmas, die niet alleen een geweldige artieste is, maar ook een geweldig mens.
- Ze was het hele weekend aanwezig en is tussen het publiek gespot bij diverse optredens, oa Agent Fresco en Otay-Onii.
- Op de ochtend van haar set sloot ze, samen met Johannes Persson van Cult of Luna, om 10:30 aan bij een live podcast met festivaldirecteur James om vragen te beantwoorden over de set en wat andere dingen.
- In die podcast gaf ze als antwoord op de vraag of het haar uitmaakt waar op een festivalposter en hoe groot haar naam geplaatst wordt: "No, because for me personally it's the bands with the smallest fonts that I want to go see live on a festival".
- Ook in de podcast vertelde ze over de signeersessie die later die dag gepland stond in de merchtent. Ze vond dat hele idee van signeren eerst maar vreemd, omdat ze zich op een festival juist één met iedereen voelt en niet bijzonder of anders. Toen ze hoorde dat een handtekening van een artiest voor veel mensen zorgt voor een persoonlijke connectie, kwam ze op het idee om iedereen die een handtekening komt halen ook te vragen hun handtekening op haar lichaam te zetten voor de show van die avond. "Zodat het dan daadwerkelijk een connectie is die twee kanten op gaat".
- Die signeersessie werd uiteraard drukbezocht en nadat de tijd voorbij was is ze uit de merchtent gelopen en de rij buiten helemaal langsgegaan, daardoor ruim een uur langer gebleven, om iedereen de kans te geven aan de beurt te komen.
- Na het optreden is ze de hele frontrow langsgegaan om met allerlei mensen even echt contact te maken en af te sluiten met een dikke, oprechte knuffel.
Een fascinerende verschijning is ze.