En ook mijn verslag, ik probeer niet te veel in herhaling te vallen van wat eerder al gezegd was, want het wordt al lang genoeg.
Zoals eerder al gemeld was dit ons eerste bezoek aan ATG, maar qua gevoel bestaat mijn verbondenheid met dit festival al heel wat langer. De fb groepen van deze Engelse festivals (zowel bij Fortress als ATG als Damnation en de pod-groep) zijn heel anders dan wat ik gewend was bij de Belgische; ze bieden een plaats waar positiviteit (meestal) heerst; een heel jaar lang worden muziek en nieuwe ontdekkingen gedeeld, muzikale & festival nieuwtjes en thema’s daaromheen besproken, met plagerijen en running gags over elkaar, over bandleden die daar actief zijn en over/met/door de festivalpromoters op die typisch Britse manier. Het zet een toon, met een mooie inslag van samenhorigheid waar we allemaal gewoon nogal nerdy fans zijn van een klein subgenre en daar veel te veel plezier aan beleven.
Die community zorgt er ook voor dat ik naar dit festival vertrok met heel andere kennis dan je gewoon bent. Een aantal van de bands op de line-up zijn zelf gewoon ‘punters’ die vaak al jarenlang naar het festival komen, sommige bands zijn er jaren geleden gecreëerd, werden door het festival en z’n bezoekers groot gemaakt, nemen elkaar mee op tour, doen mee op elkaars albums en laten elkaar en zichzelf groeien. Zoals die post-metalbands in Mechelen elkaar beïnvloed hebben, zie je daar hetzelfde gebeuren. Niet alleen die connectie tussen bands onderling en bands – bezoekers is groot, maar ook de connectie met de festivals (zowel ATG als damnation) is erg groot. De meeste bands bedankten dan ook specifiek James Scarlett (boeker en organisator van ATG) en ook kwinkslagen naar Gavin van Damnation waren zeker aanwezig.
De “huisbands” (vaak met die actief meepratende leden) kregen op die manier bij moeilijke clashes vaak een streepje voor (en geloof me, op een festival met zoveel bands naar mijn smaak zijn er pijnlijke clashes) omdat je weet dat er shows kunnen ontstaan die anders zijn dan wanneer je ze in België zou krijgen. En of dat gebeurde!
Nooit eerder heb ik op een festival zo vaak met tranen bij bands gestaan. Ik heb geen idee wat er in de lucht hing, maar Jos kan wel eens gelijk hebben dat dit komt doordat er ruimte was om kwetsbaar te zijn.
Bands beoordelen en op volgorde plaatsen is lastig, daarom maar even inspiratie halen bij de Vuelta en alle stormen die ze daar ook op zich afgestuurd krijgen.
Buiten Categorie:
Cult of Luna & Julie Christmas – Mariner set: subliem, geniaal, compleet, af!
Cat.1:
Overhead, the Albatross: uiteraard had ik alle verhalen gezien en gelezen over hoe emotioneel het nummer ‘Paul Lynch’ live is, maar bij het inluisteren had ik niet het gevoel dat dit me in die mate zou gaan raken, nee daar was ik best van overtuigd. Het is fijne muziek en zoals Jos al noemde was het vooral ‘your last breath’ dat ik op plaat erg sterk vond.
Dit was de 2e band die we zagen op Arctangent, en als 2e nummer in de set kwam die ‘your last breath’… en mocht ik mezelf al bij elkaar gaan rapen. Ik haalde Paul Lynch niet eens om dan pas te kraken, de verschroeiende emotie in Luke’s spoken word bleek live op mij in te werken als een vernietigende sloopkogel. Ik ben er nog niet goed van.
Psychonaut: zowel
@Joslittel als
@johanra meldden het al; deze set was intens, beklijvend en scherp met geweldig geluid. Van razende tornado tot verfijnde poëzie. En het ‘full circle’ gevoel kwam diep binnen.
Nordic Giants: Opnieuw een Britse sloophamer, dit keer niet met spoken word, maar met beelden, ter ondersteuning bij een soms prachtige, soms machtige sound. Elke video vroeg eigenlijk om wat verwerkingstijd, maar no rest for the wicked! Door naar het volgende verhaal waar je helemaal in ondergedompeld werd. Emotioneel, triest, beangstigend, lieflijk, troostend, vernietigend, kwetsbaar, en elke andere emotie die je maar kan hebben leek te worden aangesproken. Het werk dat hierin moet zitten om die beelden en muziek zo naadloos te laten samenvallen is echt bijzonder.
BRUIT ≤ : ze doen het telkens weer! Ook mooi om de band te horen vertellen dat ook zij al jarenlang de affiche van ATG gebruiken om nieuwe bands te ontdekken en zo blij zijn dat ze eindelijk terug konden komen om hun half mislukte eerste poging in 2022 goed te maken (ze konden toen nauwelijks iets van hun set spelen door problemen om daar te geraken, wat Alcest dit jaar meemaakte)
Conjurer: in thuisland UK groeit de band stap voor stap door en dat is eraan te zien. De tent staat vol voor hen! We kregen een veel sterkere set dan op Alcatraz vorig jaar. Het begint met de opener van het laatste album ‘Unself’ en ook live is dit geniaal! Bij ‘let us live’ ondersteunen ze nog even iedereen uit de queer-gemeenschap, mooi gebaar dat duidelijk heel wat mensen ontroerde.
Din of celestial birds: een band die ik leerde kennen toen Jamel de affiche jaren geleden aan het luisteren was en me deze doorstuurde. Geniaal eerste album en net voor Arctangent kwam hun langverwachte 2e album uit. Tijdens een listening party deelde de band heel wat achtergrondinformatie over de nummers (zoals je bij de anderen al kon lezen). Iemand op een podium zien vechten tegen tranen en die vastbijtend blijft doorspelen raakt diep. De tent stond vol met fans, fans van de band, maar ook van de mensen in die band, en iedereen leek te proberen om de band terug te geven wat zij ons gaven. Had ik al gezegd dat dit echt een heel uniek festival is?
Jo Quail (en het Belgische trombonekwintet Crossbones ensemble): erg bijzondere uitvoering met drummer en een blazerskwintet. De set bouwde zich mooi op naar een prachtig en ontroerend Embrace. Wanneer Jo Quail vlak voor het afsluitende ‘Kingfisher’ meldt dat ze niet weet wat er tijdens dat nummer gaat gebeuren en dat ze er freewheelend door gaan, de blazers aanmoedigend met ‘godspeed’, krijg je een heerlijke uitvoering waarbij een van de blazers op een gegeven moment een soort duet aangaat met de cello, hij na een tijdje vertwijfelend naar een van de andere mannen kijkt en die hem met een lach aanmoedigt vooral verder te spelen. Ook Jo Quail zelf zie je genieten van wat er zich ontplooit op het podium, je moet het maar durven!
Oathbreaker: een volledige uitvoering van Rheia, of toch ongeveer, hun slot was niet lang genoeg voor het volledige album en werd op een bepaald moment dan helaas ook stil gelegd. Net zoals Jos al noemt ben ook ik ontzettend fan van haar cleane vocals op die hardere stukken die vooral in het 2e deel van het album zitten. Als een soort gekwelde geest vuurt Caro de band een uur lang aan, afwisselend tussen gevaarlijke verleiding en schreeuwende wanhoop, maar de hele tent geeft toe aan haar lokroep.
Cat. 2:
Papangu / Lost in Kyiv / Møl / Igorrr / Agent Fresco / Alcest / Wildernesses / Lili Refrain / Civil Service* / Humanfly / Eivør
*de laatste 2 nummers verdienen zelfs Cat 1 waar de guest-zangers de set doen opstijgen – spoken word van Luke van Overhead, the albatross blijkt ook hier weer fataal, en met de zangers van Hidden Mothers en Wildernesses en nog een onbekende voor me wordt ook mijn favoriete nummer ‘Turn out the /// light’ een prachtig hoogtepunt
Cat. 3:
Cardiacs / Dimscua / IAN / L.O.E. / Matador / Scaler / Amplifier / Barrens / Kathryn Joseph / Erotic Secrets of Pompeii
Cat. 4:
Giant Walker / Alpha Male Tea Party / Scorpion Milk / Chelsea Wolfe / Blessings / Perturbator / Darkher / Chat Pile
Oprecht geen slechte set gezien, de lagere scores liggen eerder in het feit dat ze me minder wisten te raken, wat geluidsproblemen kenden, of vooral, minder goed dan al het andere geweld!
Verbeterpunten: meer WC’s, meer WC’s, meer WC’s
en eventueel meer douches maar die rijen gaan vermoedelijk blijven omdat dan meer mensen willen douchen
de Bixler tent (en in mindere mate de PX3) heeft de meest bizarre plaatsing van de tentpaal in het midden vooraan het podium. Dat geeft wel belemmering van zicht op het podium, zeker bij statische artiesten moet je soms maar een ander plaatsje zoeken
Wat doen ze al goed?
heel erg veel!
* ontzettend fijne sfeer door zowel de medebezoekers als de vrijwilligers en medewerkers aan de standen, een echt feel-good festival
niet in het minst door de eerder vernoemde samenhorigheid van bezoekers, bands en organisatie.
Dit is een festival door liefhebbers voor liefhebbers!
* lekker bier en ciders aan redelijke prijzen, voldoende keuze in eten
* Frank Water; een goed doel dat water en lekkere smaakjes aanbiedt blijkt echt dé manier om voldoende te drinken op een festival (alleen moet je dan weer naar de wc)
* kwalitatieve podia met goed geluid (met uitzondering van de PX3 bij momenten) maar die mainstage was echt zo goed
een aantal terreinen hellen licht af richting podium wat ervoor zorgt dat zelfs ik meestal erg goed zicht had, wat een verademing
hopelijk weten ze dat te houden op het nieuwe terrein
2 afwisselende podia waardoor je tenminste maar moet kiezen tussen 2 opties (al was de derde optie en keuze net iets te vaak de toiletrij)
* nachtprogramma met silent disco voor zij die willen doorgaan
* rust, stilte en ruimte op de camping! wat een verschil met alcatraz enkele weken terug
www.johndyerbaizley.com
