Monday Morning Album Club
- Onderwerp starter JP5
- Startdatum
Joshua Tree is een van mijn favoriete albums ooit. Heb het hele album live gezien tijdens de Joshua Tree tour van U2. Was echt fantastisch.
Luister nog regelmatig losse liedjes van het album en af en toe het hele album.
Amaarae nooit van gehoord. Zal het deze week nog laten passeren.
Luister nog regelmatig losse liedjes van het album en af en toe het hele album.
Amaarae nooit van gehoord. Zal het deze week nog laten passeren.
Eindelijk tijd om twee albums eens twee keer te luisteren.
Elliot Smith - Either/Or
De naam kende ik wel, maar had er nog nooit naar geluisterd. Fijne sound en stem, maar bij de eerste luisterbeurt deed het me nog niet zoveel, alles kabbelde een beetje voort en leek op elkaar. Bij de tweede luisterbeurt begonnen de liedjes al wat meer te leven, beklijfde wat meer. Denk dat deze nog beter wordt als ik 'm wat vaker op zou zetten. Maar ja, zoveel meer om te luisteren hè?
Massive Attack - Blue Lines
Deze kende ik al, maar het was heel lang geleden dat ik 'm voor het laatst in z'n geheel had gedraaid. Opener Safe From Harm behoort tot hun allerbeste songs wat mij betreft. Vervolgt met een paar tracks die ik geen filler wil noemen, maar net even iets minder interessant zijn. Vanaf Five Man Army (weet iemand in welk Faithless nummer deze baslijn ook zit? Kan er maar niet op komen...) tot aan het eind zit ik echter weer aan de luidspreker gekluisterd. Mezzanine is nog steeds één van mijn meest favoriete albums ooit, maar ook op deze bewijzen ze al een unieke en ijzersterke act te zijn.
Elliot Smith - Either/Or
De naam kende ik wel, maar had er nog nooit naar geluisterd. Fijne sound en stem, maar bij de eerste luisterbeurt deed het me nog niet zoveel, alles kabbelde een beetje voort en leek op elkaar. Bij de tweede luisterbeurt begonnen de liedjes al wat meer te leven, beklijfde wat meer. Denk dat deze nog beter wordt als ik 'm wat vaker op zou zetten. Maar ja, zoveel meer om te luisteren hè?
Massive Attack - Blue Lines
Deze kende ik al, maar het was heel lang geleden dat ik 'm voor het laatst in z'n geheel had gedraaid. Opener Safe From Harm behoort tot hun allerbeste songs wat mij betreft. Vervolgt met een paar tracks die ik geen filler wil noemen, maar net even iets minder interessant zijn. Vanaf Five Man Army (weet iemand in welk Faithless nummer deze baslijn ook zit? Kan er maar niet op komen...) tot aan het eind zit ik echter weer aan de luidspreker gekluisterd. Mezzanine is nog steeds één van mijn meest favoriete albums ooit, maar ook op deze bewijzen ze al een unieke en ijzersterke act te zijn.
De connectie was deze keer vrij lastig te zoeken en moest eens wat dieper graven. Volgens mij heb ik op de betrouwbare bron Wikipedia iets gevonden en dat is eigenlijk wel grappig. Beide platen hebben namelijk minsten een gouden status in de UK en niet in de US. Op zich niet speciaal. Echter komt Elliot Smith, in tegenstelling tot Massive Attack, wel uit de US. Iemand een logische verklaring?
Elliot Smith - Either/Or
Ik moet eerlijk zeggen. Ik had er geen zin in deze week. Paar keer geprobeerd, maar was niet in de mood voor zijn muziek deze week. Wellicht als het weer buiten om gaat slaan. Gelukkig ken ik deze plaat meer dan prima. Het gekke is dat mijn hoogtepunt uit de Either/Or periode niet op deze plaat staat. Miss Misery is dat en ooit tegengekomen, wat al eerder is gezegd, aan het einde van Good Will Hunting. Daarom verbaasd het mij, jij als filmkenner @visdave34, dat je dit eigenlijk niet goed kent. Prachtige film met een prachtig einde. Dat gevoel van dat einde, waar ik dus deze week weinig zin in had, is een album lang genieten van Either/Or. Jammer genoeg net de verkeerde week uitgekozen.
Hoogtepunten: Ballad of Big Nothing, Rose Parade en dus stiekem Miss Misery
Massive Attack - Blue Lines
Nooit geluisterd als album, ik kende alleen de hits van MA en heb Mezzanine wel eens aangehad. Ben het met Dave eens dat Safe From Harm gelijk een prachtige opener is en wellicht tot één van hun betere songs behoort. Dus dat was gelijk een leuke verrassing. Daarna kakt het voor mij iets in met voornamelijk hiphop achtige fillers. Niet dat het heel slecht is en in elk liedje zit wel iets leuks. Maar heb steeds het gevoel dat het door iemand anders (ik krijg af en toe A Tribe Called Quest vibes) beter is gedaan. Tot aan Unfinished Sympathy, daaraan merk je gelijk dat alles aan dat nummer klopt. Het eindigt weer een beetje hetzelfde als daartussen. Prima! Echter over het laatste nummer ben ik nog niet helemaal uit. Is dit nou een draak van een nummer of kan er eigenlijk wel net mee door. Concluderen snap ik dat dit wel een uniek album is, aangezien zij veel dingen voor de eerste keer hebben gedaan en geprobeerd. Zeer geslaagd, maar als je hier anno 2026 voor het eerst naar luistert heb je veel nummers vaker gehoord en beter. Maar dus blijkbaar niet eerder.
Hoogtepunten: Safe From Harm en Unfinished Sympathy
Elliot Smith - Either/Or
Ik moet eerlijk zeggen. Ik had er geen zin in deze week. Paar keer geprobeerd, maar was niet in de mood voor zijn muziek deze week. Wellicht als het weer buiten om gaat slaan. Gelukkig ken ik deze plaat meer dan prima. Het gekke is dat mijn hoogtepunt uit de Either/Or periode niet op deze plaat staat. Miss Misery is dat en ooit tegengekomen, wat al eerder is gezegd, aan het einde van Good Will Hunting. Daarom verbaasd het mij, jij als filmkenner @visdave34, dat je dit eigenlijk niet goed kent. Prachtige film met een prachtig einde. Dat gevoel van dat einde, waar ik dus deze week weinig zin in had, is een album lang genieten van Either/Or. Jammer genoeg net de verkeerde week uitgekozen.
Hoogtepunten: Ballad of Big Nothing, Rose Parade en dus stiekem Miss Misery
Massive Attack - Blue Lines
Nooit geluisterd als album, ik kende alleen de hits van MA en heb Mezzanine wel eens aangehad. Ben het met Dave eens dat Safe From Harm gelijk een prachtige opener is en wellicht tot één van hun betere songs behoort. Dus dat was gelijk een leuke verrassing. Daarna kakt het voor mij iets in met voornamelijk hiphop achtige fillers. Niet dat het heel slecht is en in elk liedje zit wel iets leuks. Maar heb steeds het gevoel dat het door iemand anders (ik krijg af en toe A Tribe Called Quest vibes) beter is gedaan. Tot aan Unfinished Sympathy, daaraan merk je gelijk dat alles aan dat nummer klopt. Het eindigt weer een beetje hetzelfde als daartussen. Prima! Echter over het laatste nummer ben ik nog niet helemaal uit. Is dit nou een draak van een nummer of kan er eigenlijk wel net mee door. Concluderen snap ik dat dit wel een uniek album is, aangezien zij veel dingen voor de eerste keer hebben gedaan en geprobeerd. Zeer geslaagd, maar als je hier anno 2026 voor het eerst naar luistert heb je veel nummers vaker gehoord en beter. Maar dus blijkbaar niet eerder.
Hoogtepunten: Safe From Harm en Unfinished Sympathy
Ik zal het album ook niet heel vaak herluisteren maar vind het in z’n soort wel een fijne collage van verschillende genres en vibes. Deed me daarin soms ook wel wat aan M.I.A. denken.
Heel creatief en vaak behoorlijk catchy. Ik kan er niet heel lang naar luisteren maar vind het best een behoorlijk sterk geheel.
Oeps, drukke ochtend dus kwam er nog niet aan toe. Hierbij alsnog!!
Week 7/100
MMAC #6
David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)
Trivia:
David Bowie, geboren als David Jones in Londen, heeft begin jaren zeventig nog geen blijvende doorbraak. Zijn vorige album Hunky Dory (1971) krijgt lovende recensies, maar verkoopt slecht. Het idee voor een vaste begeleidingsband ontstaat tijdens zijn eerste reis naar Amerika in januari 1971, waar hij Iggy & The Stooges en The Velvet Underground bewondert. Voor Ziggy Stardust vormt hij met Mick Ronson (gitaar), Trevor Bolder (bas) en Mick “Woody” Woodmansey (drums) de band The Spiders from Mars.
Het album is opgenomen in Trident Studios in Londen, met Ken Scott als co-producer. Volgens NME is het album in ongeveer tien dagen opgenomen en zijn Bowies zangpartijen meestal de eerste take. Een RCA-directeur mist een single op de plaat, waarop Bowie “Starman” schrijft. De naam Ziggy Stardust leent hij deels van de cultartiest Legendary Stardust Cowboy. Het personage zelf is een androgyne alien-rockster die als redder naar de aarde komt vlak voor een apocalyptische ramp, daar aan populariteit wint en ten onder gaat aan zijn eigen ego.
Het geheel was niet van tevoren als conceptalbum bedacht: Bowie schreef eerst losse nummers, en het verhaal van Ziggy kreeg pas daarna vorm, onder meer in interviews en op het podium. Muzikaal is het glamrock (theatrale rock met make-up en glitterkostuums) met proto-punk (rauwe gitaarmuziek die vooruitloopt op punk). Ronson speelt gitaar, piano en schrijft de strijkersarrangementen.
De start is moeizaam. Een mini-tour in februari wordt slecht ontvangen, de band wordt uitgejouwd en bekogeld. Het album verschijnt in juni 1972 en verkoopt in de eerste week 8.000 exemplaren. Het keerpunt is Top of the Pops: Bowie speelt “Starman” op 5 juli in de studio, de uitzending volgt op 6 juli. Hij legt zijn arm om Ronsons schouders en wijst midden in het nummer recht in de camera. Muzikanten als Gary Numan, Siouxsie en Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen) noemen het optreden later bepalend voor hun eigen carrière. Bolder noemt het succes achteraf “letterlijk een overnight success”. Het album komt in februari 1973 tot #5 in Groot-Brittannië en blijft 106 weken in de lijst. In de VS haalt het in april 1973 #75, en na Bowies overlijden in 2016 alsnog #21.
Op 3 juli 1973 kondigt Bowie in het Hammersmith Odeon in Londen “the last show that we’ll ever do” aan. Woodmansey en Bolder zijn daar vooraf niet over ingelicht. Achteraf blijkt het het afscheid van Ziggy. De hoes is gemaakt op 13 januari 1972 in Heddon Street in Londen, waar Bowie voor de bontzaak “K. West” staat met een Gibson Les Paul. De foto is oorspronkelijk zwart-wit en later ingekleurd.
Scorebord:
Rolling Stone #40 · Apple Music #24 · NME #23 · RateYourMusic #13 · AOTY #19 · Consequence #15
Week 7/100
MMAC #6
David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)
Trivia:
David Bowie, geboren als David Jones in Londen, heeft begin jaren zeventig nog geen blijvende doorbraak. Zijn vorige album Hunky Dory (1971) krijgt lovende recensies, maar verkoopt slecht. Het idee voor een vaste begeleidingsband ontstaat tijdens zijn eerste reis naar Amerika in januari 1971, waar hij Iggy & The Stooges en The Velvet Underground bewondert. Voor Ziggy Stardust vormt hij met Mick Ronson (gitaar), Trevor Bolder (bas) en Mick “Woody” Woodmansey (drums) de band The Spiders from Mars.
Het album is opgenomen in Trident Studios in Londen, met Ken Scott als co-producer. Volgens NME is het album in ongeveer tien dagen opgenomen en zijn Bowies zangpartijen meestal de eerste take. Een RCA-directeur mist een single op de plaat, waarop Bowie “Starman” schrijft. De naam Ziggy Stardust leent hij deels van de cultartiest Legendary Stardust Cowboy. Het personage zelf is een androgyne alien-rockster die als redder naar de aarde komt vlak voor een apocalyptische ramp, daar aan populariteit wint en ten onder gaat aan zijn eigen ego.
Het geheel was niet van tevoren als conceptalbum bedacht: Bowie schreef eerst losse nummers, en het verhaal van Ziggy kreeg pas daarna vorm, onder meer in interviews en op het podium. Muzikaal is het glamrock (theatrale rock met make-up en glitterkostuums) met proto-punk (rauwe gitaarmuziek die vooruitloopt op punk). Ronson speelt gitaar, piano en schrijft de strijkersarrangementen.
De start is moeizaam. Een mini-tour in februari wordt slecht ontvangen, de band wordt uitgejouwd en bekogeld. Het album verschijnt in juni 1972 en verkoopt in de eerste week 8.000 exemplaren. Het keerpunt is Top of the Pops: Bowie speelt “Starman” op 5 juli in de studio, de uitzending volgt op 6 juli. Hij legt zijn arm om Ronsons schouders en wijst midden in het nummer recht in de camera. Muzikanten als Gary Numan, Siouxsie en Ian McCulloch (Echo & the Bunnymen) noemen het optreden later bepalend voor hun eigen carrière. Bolder noemt het succes achteraf “letterlijk een overnight success”. Het album komt in februari 1973 tot #5 in Groot-Brittannië en blijft 106 weken in de lijst. In de VS haalt het in april 1973 #75, en na Bowies overlijden in 2016 alsnog #21.
Op 3 juli 1973 kondigt Bowie in het Hammersmith Odeon in Londen “the last show that we’ll ever do” aan. Woodmansey en Bolder zijn daar vooraf niet over ingelicht. Achteraf blijkt het het afscheid van Ziggy. De hoes is gemaakt op 13 januari 1972 in Heddon Street in Londen, waar Bowie voor de bontzaak “K. West” staat met een Gibson Les Paul. De foto is oorspronkelijk zwart-wit en later ingekleurd.
Scorebord:
Rolling Stone #40 · Apple Music #24 · NME #23 · RateYourMusic #13 · AOTY #19 · Consequence #15
Laatst bewerkt:
MMAC #115
Weyes Blood – Titanic Rising (2019)
Trivia:
Weyes Blood (uitgesproken als “wise blood”) is het project van de Amerikaanse singer-songwriter Natalie Mering. De naam komt uit de roman Wise Blood van Flannery O’Connor, waarin een kerk zonder Jezus Christus centraal staat. Mering komt uit een muzikantengezin en neemt als kind liedjes van de radio op cassettes op. Ze groeit christelijk op, wat haar naar eigen zeggen gevoelig maakt voor kerkmuziek en oude religieuze muziek. Daarnaast noemt ze Joni Mitchell en Harry Nilsson als invloeden. Titanic Rising verschijnt in april 2019 op Sub Pop en is in 2018 opgenomen in Los Angeles, met Jonathan Rado (bekend van Foxygen) als co-producer. De sound heet chamber pop, baroque pop en soft rock: pop met rijke arrangementen en een warm, zacht geluid, geïnspireerd op de Amerikaanse FM-radio van de jaren zeventig.
De Titanic is voor Mering een symbool voor het geloof dat de mens de natuur onder controle heeft. Ze koppelt het schip aan industrialisering en hoogmoed, en aan een “zinkende beschaving” waarin arme landen het eerst de gevolgen voelen. Daarnaast gaat het album over eenzaamheid in een tijd van schermen. In “Everyday” gaat het bijvoorbeeld over daten via Tinder en de haast waarmee mensen van partner wisselen. “Movies” gaat over haar haat-liefde met film: ze kijkt van haar twaalfde tot haar vijftiende geen films, en haalt uit Titanic (1997) vooral een kritiek op rijkdom en klasseverschil. Veel nummers schrijft ze alsof ze met haar jongere zelf praat. Het centrale thema omschrijft ze als leren omgaan met verandering zonder te verdrinken in hopeloosheid, zoals in “A Lot’s Gonna Change”. “Picture Me Better” gaat over de dood van een vriend tijdens het maken van het album.
De hoes toont een onder water gezette kinderslaapkamer, door Mering zelf ontworpen en door Brett Stanley gefotografeerd in een zwembad in Long Beach, Californië.
Luistertip: “Nearer to Thee” is een instrumentale track die verwijst naar de hymne die de band van de Titanic volgens de overlevering speelde terwijl het schip zonk. Het hergebruikt het strijkersarrangement uit “A Lot’s Gonna Change”.
Scorebord:
Pitchfork Last25 #69 · AOTY #97 · Metacritic #48
Happy listening!
Weyes Blood – Titanic Rising (2019)
Trivia:
Weyes Blood (uitgesproken als “wise blood”) is het project van de Amerikaanse singer-songwriter Natalie Mering. De naam komt uit de roman Wise Blood van Flannery O’Connor, waarin een kerk zonder Jezus Christus centraal staat. Mering komt uit een muzikantengezin en neemt als kind liedjes van de radio op cassettes op. Ze groeit christelijk op, wat haar naar eigen zeggen gevoelig maakt voor kerkmuziek en oude religieuze muziek. Daarnaast noemt ze Joni Mitchell en Harry Nilsson als invloeden. Titanic Rising verschijnt in april 2019 op Sub Pop en is in 2018 opgenomen in Los Angeles, met Jonathan Rado (bekend van Foxygen) als co-producer. De sound heet chamber pop, baroque pop en soft rock: pop met rijke arrangementen en een warm, zacht geluid, geïnspireerd op de Amerikaanse FM-radio van de jaren zeventig.
De Titanic is voor Mering een symbool voor het geloof dat de mens de natuur onder controle heeft. Ze koppelt het schip aan industrialisering en hoogmoed, en aan een “zinkende beschaving” waarin arme landen het eerst de gevolgen voelen. Daarnaast gaat het album over eenzaamheid in een tijd van schermen. In “Everyday” gaat het bijvoorbeeld over daten via Tinder en de haast waarmee mensen van partner wisselen. “Movies” gaat over haar haat-liefde met film: ze kijkt van haar twaalfde tot haar vijftiende geen films, en haalt uit Titanic (1997) vooral een kritiek op rijkdom en klasseverschil. Veel nummers schrijft ze alsof ze met haar jongere zelf praat. Het centrale thema omschrijft ze als leren omgaan met verandering zonder te verdrinken in hopeloosheid, zoals in “A Lot’s Gonna Change”. “Picture Me Better” gaat over de dood van een vriend tijdens het maken van het album.
De hoes toont een onder water gezette kinderslaapkamer, door Mering zelf ontworpen en door Brett Stanley gefotografeerd in een zwembad in Long Beach, Californië.
Luistertip: “Nearer to Thee” is een instrumentale track die verwijst naar de hymne die de band van de Titanic volgens de overlevering speelde terwijl het schip zonk. Het hergebruikt het strijkersarrangement uit “A Lot’s Gonna Change”.
Scorebord:
Pitchfork Last25 #69 · AOTY #97 · Metacritic #48
Happy listening!
Blij met Titanic Rising. Ik ken het album van binnen en buiten, het is een van mijn ultieme comfort albums. Vrienden die ik het aanraadde konden er weinig mee dus benieuwd hoe het bij jullie valt.
Leuk kijkje achter de schermen bij het schieten van de - prachtige - albumcover:
Leuk kijkje achter de schermen bij het schieten van de - prachtige - albumcover:
David Bowie is mijn favoriete artiest, dus ieder excuus om naar Ziggy te luisteren grijp ik met beide handen aan. Weyes Blood kende ik nog niet maar ga ik denk ik nog weleens bij terugkeren. Ik luister ook wel graag naar The Last Dinner Party en dat was de eerste band waar ik aan dacht toen ik dit album opzette.
Ok! Ik had die link niet gelegd maar kan me voorstellen dat je misschien doelt op de statige sfeer, soms zelfs een beetje sacraal/kerkelijk? Ik houd behoorlijk van dat theatrale en bombastische, al vind ik het bij Weyes Blood iets ingetoger dan bij TLDP.
Uiteraard heb ik de laatste twee weken geluisterd. Blijft fijn als je even niet weet wat te luisteren dat je hierop kan terugvallen.
Connectie: Amaarae is een nickname van Ama. Daar zijn Paul Hewson en David Evans ook niet vies van.
Amaarae – Fountain Baby (2023)
Kende deze plaat niet. Wel eens van Amaarae gehoord. En snap beiden waarom. Het is, net zoals eerder door iemand anders aangegeven, niet mijn muziek. Ik heb het anderhalve week daarom ook maar bij één luisterbeurt gehouden. Wat ik wel nog weet is dat deze afrobeat plaat alle kanten op gaat. Het leent van alle stijlen en zeker ook muziekinstrumen iets op deze plaat. Dat houdt deze plaat, met voor mij eentonige muziek, nog best vermakelijk. En snap ik dat deze op een must listen lijst komt.
Hoogtepunt: Co-Star
U2 - Joshua Tree (1987)
Als je deze plaat niet gelijk in 1987 geluisterd hebt, kan je er denk ik niet meer normaal naar luisteren. Het voelt nu namelijk dat je de radio aanzet met de drie monsterhits die aan het begin van deze plaat zitten. Daarom voelt het voor mij, elke keer als ik deze plaat opzet, dat de plaat begint bij Bullet The Blue Sky. En laat dat nou net de U2 zijn die ik het graagst hoor. Beetje ruig, mooie effecten en prachtige zanglijnen. Het kakt een klein beetje in bij Red Hill Mining Town (niet heel erg) en In God's Country (beetje meer) om vervolgens weer op bloemen bij Trip Through Your Wires. Dan weer een klein niemendalletje met One Tree Hill om vervolgens een best leuk einde te hebben met de laatste twee songs. Conclusie, Iconische plaat die ook nog eens iconisch op plaat is gebracht door Anton Corbijn.
Hoogtepunten: Bullet the Blue Sky en Trip Through Wires
En dan afgelopen week. De connectie: van beiden hun 5de plaat (heb echt meerdere punten opzocht). Ik kon niks leuks vinden. Ik ga weer mijn best doen voor de volgende keer.
David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)
Uiteraard een bekende van mij en ik wist niet dat Starman apart was geschreven om een single te hebben. Past best goed in het concept van het album. Het album zelf voelt voor mij als een jaren 80 album. Wellicht door de liedjes, wellicht door de productie, wellicht omdat de character Ziggy en later ook Alladin Sane gewoon passen bij de 80s of misschien door het gitaarwerk. Mick Ronson is voor mij namelijk de uitblinker op deze plaat. Het snerpende maar warme gitaarwerk wat je begint te horen op Soul Love en tot climax komt bij Ziggy Stardust en Suffragate City maken voor mij de plaat. Het geeft de plaat het buitenaardse gevoel wat het verdient.
Hoogtepunten: Moonage Daydream, Ziggy Stardust en Suffragate City
Weyes Blood – Titanic Rising (2019)
Ik ben niet bekend met Weyes Blood. Eerder deze week al goed geluisterd en was blij dat ik hem vanochtend ook nog even heb opgezet tijdens een rondje lopen. Kwam toen heerlijk tot zijn recht met het weer van dit weekend. En dit bedacht ik mij voordat ik vandaag de comment zag van JP5. Ik hoor heel veel invloeden in de plaat, maar kan het ook weer niet goed plaatsen. Het is melancholisch, maar toch van deze tijd. Ik hoor Ella Fitzgerald in een nieuw hedendaags jasje gestoken met een heerlijk indie laagje er overheen gelegd. En dan hoor je in Something to Believe een combinatie van Enya met country achtige steel gitaar (Al moet ik bij Andromeda aan die steel gitaar steeds denken aan "Het Werd Zomer" van Rob de Nijs, vergeef me). Leuke kennismaker!
Hoogtepunten: A Lot's Gonna Change, Movies (Muse?) en Wild Time
Connectie: Amaarae is een nickname van Ama. Daar zijn Paul Hewson en David Evans ook niet vies van.
Amaarae – Fountain Baby (2023)
Kende deze plaat niet. Wel eens van Amaarae gehoord. En snap beiden waarom. Het is, net zoals eerder door iemand anders aangegeven, niet mijn muziek. Ik heb het anderhalve week daarom ook maar bij één luisterbeurt gehouden. Wat ik wel nog weet is dat deze afrobeat plaat alle kanten op gaat. Het leent van alle stijlen en zeker ook muziekinstrumen iets op deze plaat. Dat houdt deze plaat, met voor mij eentonige muziek, nog best vermakelijk. En snap ik dat deze op een must listen lijst komt.
Hoogtepunt: Co-Star
U2 - Joshua Tree (1987)
Als je deze plaat niet gelijk in 1987 geluisterd hebt, kan je er denk ik niet meer normaal naar luisteren. Het voelt nu namelijk dat je de radio aanzet met de drie monsterhits die aan het begin van deze plaat zitten. Daarom voelt het voor mij, elke keer als ik deze plaat opzet, dat de plaat begint bij Bullet The Blue Sky. En laat dat nou net de U2 zijn die ik het graagst hoor. Beetje ruig, mooie effecten en prachtige zanglijnen. Het kakt een klein beetje in bij Red Hill Mining Town (niet heel erg) en In God's Country (beetje meer) om vervolgens weer op bloemen bij Trip Through Your Wires. Dan weer een klein niemendalletje met One Tree Hill om vervolgens een best leuk einde te hebben met de laatste twee songs. Conclusie, Iconische plaat die ook nog eens iconisch op plaat is gebracht door Anton Corbijn.
Hoogtepunten: Bullet the Blue Sky en Trip Through Wires
En dan afgelopen week. De connectie: van beiden hun 5de plaat (heb echt meerdere punten opzocht). Ik kon niks leuks vinden. Ik ga weer mijn best doen voor de volgende keer.
David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars (1972)
Uiteraard een bekende van mij en ik wist niet dat Starman apart was geschreven om een single te hebben. Past best goed in het concept van het album. Het album zelf voelt voor mij als een jaren 80 album. Wellicht door de liedjes, wellicht door de productie, wellicht omdat de character Ziggy en later ook Alladin Sane gewoon passen bij de 80s of misschien door het gitaarwerk. Mick Ronson is voor mij namelijk de uitblinker op deze plaat. Het snerpende maar warme gitaarwerk wat je begint te horen op Soul Love en tot climax komt bij Ziggy Stardust en Suffragate City maken voor mij de plaat. Het geeft de plaat het buitenaardse gevoel wat het verdient.
Hoogtepunten: Moonage Daydream, Ziggy Stardust en Suffragate City
Weyes Blood – Titanic Rising (2019)
Ik ben niet bekend met Weyes Blood. Eerder deze week al goed geluisterd en was blij dat ik hem vanochtend ook nog even heb opgezet tijdens een rondje lopen. Kwam toen heerlijk tot zijn recht met het weer van dit weekend. En dit bedacht ik mij voordat ik vandaag de comment zag van JP5. Ik hoor heel veel invloeden in de plaat, maar kan het ook weer niet goed plaatsen. Het is melancholisch, maar toch van deze tijd. Ik hoor Ella Fitzgerald in een nieuw hedendaags jasje gestoken met een heerlijk indie laagje er overheen gelegd. En dan hoor je in Something to Believe een combinatie van Enya met country achtige steel gitaar (Al moet ik bij Andromeda aan die steel gitaar steeds denken aan "Het Werd Zomer" van Rob de Nijs, vergeef me). Leuke kennismaker!
Hoogtepunten: A Lot's Gonna Change, Movies (Muse?) en Wild Time
Week 8/100
MMAC #47
Kanye West – The College Dropout (2004)
Trivia:
Kanye West is begin jaren 2000 vooral bekend als producer voor onder meer Jay-Z en Talib Kweli. Een eigen platencontract krijgt hij moeilijk, omdat hij niet past bij het gangsterimago dat in de hiphop van die tijd gangbaar is. Roc-A-Fella-baas Damon Dash tekent hem uiteindelijk met tegenzin, om te voorkomen dat West naar een ander label vertrekt. In oktober 2002 raakt West bij een auto-ongeluk zwaargewond en wordt zijn kaak gebroken en dichtgedraaid. Twee weken later neemt hij met zijn kaak nog dichtgedraaid “Through the Wire” op.
Het album is ruim vier jaar in de maak en wordt grotendeels thuis in Hoboken, New Jersey geproduceerd. De sound heet “chipmunk soul”: versnelde samples van soul- en R&B-platen, aangevuld met strijkers en gospelkoren. Opvallend zijn ook de onderwerpen. West rapt over religie, familie, materialisme, onzekerheid, slecht betaald werk en hoger onderwijs, en niet over het straatleven. De plaat opent met een sketch waarin een professor hem vraagt een afstudeertoespraak te geven. “Last Call” is een autobiografisch verhaal van ongeveer dertien minuten, en tussendoor staan sketches. Op het album zijn onder meer Jay-Z, Mos Def, Jamie Foxx, Common en John Legend te gast.
Het album wordt driemaal uitgesteld, lekt maanden voor de release uit en wordt daarna door West herwerkt. Het verschijnt op 10 februari 2004 en debuteert op #2 in de Billboard 200 met 441.000 verkochte exemplaren in de eerste week. “Jesus Walks” en “All Falls Down” halen de top tien van de Hot 100. Bij de Grammy’s van 2005 is het genomineerd voor Album of the Year en wint het Best Rap Album.
Scorebord:
Rolling Stone #74 · RateYourMusic #32 · Pitchfork Last25 #51 · AOTY #17
MMAC #47
Kanye West – The College Dropout (2004)
Trivia:
Kanye West is begin jaren 2000 vooral bekend als producer voor onder meer Jay-Z en Talib Kweli. Een eigen platencontract krijgt hij moeilijk, omdat hij niet past bij het gangsterimago dat in de hiphop van die tijd gangbaar is. Roc-A-Fella-baas Damon Dash tekent hem uiteindelijk met tegenzin, om te voorkomen dat West naar een ander label vertrekt. In oktober 2002 raakt West bij een auto-ongeluk zwaargewond en wordt zijn kaak gebroken en dichtgedraaid. Twee weken later neemt hij met zijn kaak nog dichtgedraaid “Through the Wire” op.
Het album is ruim vier jaar in de maak en wordt grotendeels thuis in Hoboken, New Jersey geproduceerd. De sound heet “chipmunk soul”: versnelde samples van soul- en R&B-platen, aangevuld met strijkers en gospelkoren. Opvallend zijn ook de onderwerpen. West rapt over religie, familie, materialisme, onzekerheid, slecht betaald werk en hoger onderwijs, en niet over het straatleven. De plaat opent met een sketch waarin een professor hem vraagt een afstudeertoespraak te geven. “Last Call” is een autobiografisch verhaal van ongeveer dertien minuten, en tussendoor staan sketches. Op het album zijn onder meer Jay-Z, Mos Def, Jamie Foxx, Common en John Legend te gast.
Het album wordt driemaal uitgesteld, lekt maanden voor de release uit en wordt daarna door West herwerkt. Het verschijnt op 10 februari 2004 en debuteert op #2 in de Billboard 200 met 441.000 verkochte exemplaren in de eerste week. “Jesus Walks” en “All Falls Down” halen de top tien van de Hot 100. Bij de Grammy’s van 2005 is het genomineerd voor Album of the Year en wint het Best Rap Album.
Scorebord:
Rolling Stone #74 · RateYourMusic #32 · Pitchfork Last25 #51 · AOTY #17
MMAC #178
Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree (2016)
Trivia:
Nick Cave schrijft al decennia over dood, moord, executie en een afwezige god, een thema dat vaak wordt gekoppeld aan de dood van zijn vader toen hij negentien was. Op platen als Murder Ballads (1996) vertelt hij afgeronde verhalen over verzonnen personages. Vanaf Push the Sky Away (2013) wordt de muziek kaler en vager, met Warren Ellis als belangrijkste partner. Ellis is violist en Bad Seed, en bij Cave verantwoordelijk voor de synthesizers, loops, effecten en strijkersarrangementen. Zijn elektronica vormt de ruggengraat van dit album, dat hij samen met Cave produceert. Nick Launay is co-producer.
De opnames lopen van eind 2014 tot begin 2016, in Brighton, het Franse La Frette en Londen. Op 15 juli 2015, tegen het einde van de sessies, overlijdt Caves zoon Arthur (15) na een val van een klif, vlak bij Brighton. Het grootste deel van de nummers was al geschreven, maar de plaat klinkt volledig gekleurd door het verlies, en sommige eerdere regels klinken achteraf onheilspellend. Een aantal teksten wordt later deels geïmproviseerd, omdat Cave zegt het geloof in verhalende nummers te hebben verloren. De teksten gaan over verlies, dood en rouw, maar zijn allegorisch en gaan nooit rechtstreeks over Arthur. Het geluid is kaler dan eerder werk van de band, met synthesizers, drumcomputers en loops, in een trage, ambient-achtige sound. Cave spreekt meer dan hij zingt.
De documentaire One More Time with Feeling van Andrew Dominik, gedraaid tijdens de opnames, verschijnt een dag voor het album in de bioscoop. Het album krijgt zeer positieve recensies: Metacritic geeft 95 uit 100, Pitchfork 9.0 en Best New Music. Het haalt #2 in het Verenigd Koninkrijk en #27 in de VS, het hoogste voor de band daar.
Scorebord:
Metacritic #17
Happy listening!
Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree (2016)
Trivia:
Nick Cave schrijft al decennia over dood, moord, executie en een afwezige god, een thema dat vaak wordt gekoppeld aan de dood van zijn vader toen hij negentien was. Op platen als Murder Ballads (1996) vertelt hij afgeronde verhalen over verzonnen personages. Vanaf Push the Sky Away (2013) wordt de muziek kaler en vager, met Warren Ellis als belangrijkste partner. Ellis is violist en Bad Seed, en bij Cave verantwoordelijk voor de synthesizers, loops, effecten en strijkersarrangementen. Zijn elektronica vormt de ruggengraat van dit album, dat hij samen met Cave produceert. Nick Launay is co-producer.
De opnames lopen van eind 2014 tot begin 2016, in Brighton, het Franse La Frette en Londen. Op 15 juli 2015, tegen het einde van de sessies, overlijdt Caves zoon Arthur (15) na een val van een klif, vlak bij Brighton. Het grootste deel van de nummers was al geschreven, maar de plaat klinkt volledig gekleurd door het verlies, en sommige eerdere regels klinken achteraf onheilspellend. Een aantal teksten wordt later deels geïmproviseerd, omdat Cave zegt het geloof in verhalende nummers te hebben verloren. De teksten gaan over verlies, dood en rouw, maar zijn allegorisch en gaan nooit rechtstreeks over Arthur. Het geluid is kaler dan eerder werk van de band, met synthesizers, drumcomputers en loops, in een trage, ambient-achtige sound. Cave spreekt meer dan hij zingt.
De documentaire One More Time with Feeling van Andrew Dominik, gedraaid tijdens de opnames, verschijnt een dag voor het album in de bioscoop. Het album krijgt zeer positieve recensies: Metacritic geeft 95 uit 100, Pitchfork 9.0 en Best New Music. Het haalt #2 in het Verenigd Koninkrijk en #27 in de VS, het hoogste voor de band daar.
Scorebord:
Metacritic #17
Happy listening!
Amaarae – Fountain Baby (2023)
Ik had deze opgezet na mijn tweede luisterbeurt van Blue Lines en had een beetje moeite met omschakelen... Na de eerste paar tracks had ik het idee dat het echt niks voor mij was, maar gaandeweg kwamen er toch steeds meer nummers langs die ik wel tof vond (Big Steppa, Reckless & Sweet, Sex, Violence, Suicide) Eindoordeel: toch wel een toffe plaat, maar zal het zelf waarschijnlijk niet snel nog een keer opzetten.
U2 - The Joshua Tree (1987)
Iconische plaat natuurlijk. Ik ben in 1981 geboren en mijn vader was fan van (o.a.) U2, dus die 80's albums zijn bij mij met de paplepel ingegoten. Die eerste drie tracks zijn uiteraard monsterhits, maar net als Jesse is ook voor mij de track daarna (Bullet The Blue Sky) het hoogtepunt van het album. Daarna zakt het album voor mij persoonlijk echt ver in. Dat was voor mijn vader in die tijd ook al zo, dus dat zal er ook mee te maken hebben. Mede daardoor heb ik War en The Unforgettable Fire nog een stuk hoger staan op het lijstje van U2 albums.
Ik had deze opgezet na mijn tweede luisterbeurt van Blue Lines en had een beetje moeite met omschakelen... Na de eerste paar tracks had ik het idee dat het echt niks voor mij was, maar gaandeweg kwamen er toch steeds meer nummers langs die ik wel tof vond (Big Steppa, Reckless & Sweet, Sex, Violence, Suicide) Eindoordeel: toch wel een toffe plaat, maar zal het zelf waarschijnlijk niet snel nog een keer opzetten.
U2 - The Joshua Tree (1987)
Iconische plaat natuurlijk. Ik ben in 1981 geboren en mijn vader was fan van (o.a.) U2, dus die 80's albums zijn bij mij met de paplepel ingegoten. Die eerste drie tracks zijn uiteraard monsterhits, maar net als Jesse is ook voor mij de track daarna (Bullet The Blue Sky) het hoogtepunt van het album. Daarna zakt het album voor mij persoonlijk echt ver in. Dat was voor mijn vader in die tijd ook al zo, dus dat zal er ook mee te maken hebben. Mede daardoor heb ik War en The Unforgettable Fire nog een stuk hoger staan op het lijstje van U2 albums.
