Dat jij met oogkleppen op van de Alpha naar de Bravo rent en de commercie 'niet ziet', is natuurlijk helemaal prima voor jouw festivalbeleving. Maar dat je besluit de andere kant op te kijken, maakt de corporatisering van de festivalmarkt niet minder reëel.
Wat betreft Turnstile en Speed: die vergelijking raakt kant noch wal. Dat werkende muzikanten (die in het huidige Spotify-tijdperk letterlijk tienden van centen per stream verdienen) een deal sluiten om hun boterham wat dikker te kunnen beleggen is natuurlijk prima. Dat staat nogal in contrast met Live Nation, een beursgenoteerde miljardenmonopolist die uit rendementsdenken het laatste stukje gras aan een wasmachinefabrikant verpatst. Als je dat verschil niet ziet, is het niet zo gek dat je alles gelaten over je heen laat komen.
Betreft de oplossingen, heel simpel: bied die vierkante meters kosteloos aan onafhankelijke (niche) platenlabels, geef jonge (lokale) kunstcollectieven de ruimte om fysieke installaties te bouwen zonder dat er een corporate logo op geprojecteerd hoeft te worden, of creëer plekken voor ongefilterd maatschappelijk debat en laat stichtingen in contact komen met de over het algemeen jonge doelgroep die ze normaal moeilijk kunnen bereiken. Maak er weer een vrijplaats van in plaats van een leadgeneratie-fuik voor merken. Dat is cultuur versterken.
En betreft je aanname over 1993: je hoeft echt niet bij de eerste editie te hebben gestaan om de bedrijfsmatige uitholling van een evenement te herkennen. Maar wie elitair moet gaan gatekeepen om het uitmelken van bezoekers te bagatelliseren, wens ik uiteraard veel plezier bij de volgende merkactivatie.
Ik zie jullie linksvoor bij IJsland