Na een jaartje overslaan was ik er dit jaar toch weer bij. Nog steeds balen van A$AP, maar er bleef genoeg moois over.
Silent disco was wat leuker dan twee jaar terug, maar misschien had ik het ook gewoon gemist om op het LL terrein te zijn.
Op vrijdag begonnen bij school of life met Fresku. Sympathiek gesprek en had hem nog graag gezien op de reguliere line-up. Vervolgens meegegaan naar Wodan Boys. Kende het nog niet, maar was een leuk uurtje recht toe recht aan rock, indrukwekkende backflip in the wall of death trouwens. Daarna naar Obongjayar, was bij vlagen erg leuk. Heb erg gelachen om de tent die talk olympics fanatiek meedoet en geen seconde na het nummer af is verder gaat met lullen. Amaarae was de grootste tegenvaller dit weekend. Het zou makkelijk moeten zijn om met haar materiaal een uurtje de bravo laten schudden, maar het lukte gewoon niet door het gebrek aan enthousiasme en productie. Was ook niet super onder de indruk van London Grammar, maar ik zag ze wel vanaf de weide, voor de tweede keer. Vervolgens een beetje blijven hangen voor QOTSA. Heb nooit een klik gehad met deze band, maar het was het beste wat ik tot dan toe gezien had. Sterke live band die weten hoe je zo'n veld moet aanpakken. Iets eerder gegaan voor Arca, wat achteraf niet echt nodig was, 't was hartstikke leeg daar. Maar ik heb me daar toch een leuk uurtje gehad. Spannende pop producties en leuke vormgeving, echt een hoogtepuntje die de mi magere vrijdag wat glans gaf. Daarna in een ruk doorgegaan naar Sonido Gallo Negro. Een harde typische lowlands-schakel, maar weer een top lima feestje. De cumbia cover van Kraftwerk was een hoogtepuntje. In de nacht gezellig met alle vrienden naar ICONIC gegaan. Was top, was gay!
Op zaterdag gestart bij Joep Beving en het residentie orkest. Prachtige muziek op een goede spot met een fijn rustig publiek, wat heerlijk meditatief. Weval in de heineken was een onverwacht hoogtepunt. De nieuwe muziek en oude nummers in een nieuw jasje kwamen ontzettend goed uit de verf en audiovisueel was het ook top. Stukje Sef van een afstandje gezien, maar het was niet helemaal mijn ding dit keer, maar misschien komt dat doordat hij curator was van DTRH vorig jaar en ik een beetje Sef-moe was. Squid gecheckt in de india. Genoten van de technische hoogstandjes, maar na een uur vond ik het ook wel weer voldoende. Vampire Weekend was een feestje en ik vind dat ze met hun nieuwe album een gevarieerde en onwijs leuke setlist in elkaar kunnen zetten. Na het eten door naar RAYE, waar het al afgeladen druk was dus ik zocht een spot net buiten de tent. Het begin vond ik niet fantastisch, ook door alle praatjes, maar het werd met de minuut beter en het laatste half uur was hoogtepunt na hoogtepunt. Weinig acts gezien die de alpha zo naar hun hand kunnen zetten. Daarna een goede plek bij Chappell Roan. De vocalen, decor, band, alles bouwsteentjes klopten. Ik vind het top dat ze die americana, rock en country op haar manier eigen maakt en vooralsnog niet het standaard poptraject loopt. Met één album ontkom je er allen niet aan dat de setlist een beetje gerekt was met lange intros en één (overigens hele leuke) cover. Daarna naar The dare gegaan, maar dit trok ik als groot LCD fan nogal slecht. Voelt voor mij echt als goedkope nadoenerij.
Zondag begonnen bij NNO. Het orkest is fantastisch, maar het grote verschil tov Joep Beving viel mij ook wel op. Klassiek = jolig doen is een beetje flauw aan het worden. Black country new road vond ik grandioos goed. Vind het knap hoe je op die manier jezelf kan herpakken als band en de nummers waren gelaagd, onvoorspelbaar en sloegen volgens mij goed aan bij het publiek. Veel fans gemaakt in dat uur! Still woozy was prima, niet heel origineel, maar had even geen behoefte aan Horsegiirl op dat moment. Daarna liepen wat dingen niet goed en moest ik de spullen alvast naar de auto brengen om weg te gaan na de headliner. Aangesloten bij Fontaines DC. De act waar ik het meest naar uit keek. Vond sommige stukken wat vlakjes, maar op de beste momenten deel je toch in de melancholie en woede, wat tot een hoogtepunt kwam bij I Love you en Starburster. Jamie XX luister ik veel in mijn vrije tijd en ik heb erg genoten van de verschillende hoeken elektronische genres in zijn muziek en de grote hits van in waves. De A$AP plaat was een mooie knipoog.
Over het algemeen een van mijn favoriete edities. Ik weet nog dat ik '22 en '23 licht vond tegenvallen, maar de meeste issues qua logistiek, drukte en terrein waren nu stukken minder. Ook het publiek was wat fijner. Iets meer respect voor artiesten, meer sociale controle en minder ellebogen en naar voren dringen. Ieders ervaring is natuurlijk anders, maar de ergste post-pandemie knaldrang is er toch echt wel af. Merkte ook wel dat het publiek iets meer was verdeeld over het terrein en dat er niet een groot deel was die alleen voor de nachten kwam. Als we deze lijn doorzetten is dit nog lang niet mijn laatste editie!
Top 10:
1 Black country new road
2 Chappell Roan
3 Vampire Weekend
4 Jamie XX
5 Weval
6 Raye
7 Fontaines
8 Arca
9 Joep Beving
10 Sonido gallo negro