Lowlands 2025

De nieuwe generatie houd niet van lampjes…sta je dan met een complete disco-installatie

En Dj Gigola is lekker bezig in de Bravo
 
Laatst bewerkt:
Moe maar heel voldaan, wat was het weer fantastisch.
Gisteren rustig aan begonnen met Horace Andy en daarna Sarah Julia in de Lima, echt genoten van de dames!!
Helaas BCNR geskipt, omdat de vermoeidheid al begon toe te slaan en even een lekker dutje gedaan bij het meer.
EKKSTACY viel wat tegen, of kwam het door mijn slaperige kop ;) ? Daarna op tijd voor Lola, wat een drukte, maar ze pakte me helemaal in en gelukkig ook niet wachten met al je hits tot het einde! Laatste stukje FDC meegepikt, maar kwam er niet in, terwijl het een van mijn favoriete bands van het moment is.
MK.Gee en EIVOR waren top en toen was de koek op.
Vandaag nog een dagje bijkomen bij familie op Europarcs en dan gaan we beginnen aan de fietstocht terug 💪🍻💪:LOL:

Allemaal bedankt voor weer een heerlijke editie en tot volgend jaar, speciaal bedankje aan @eva84 dat je me vannacht hebt laten slapen :love:
 
Laatst bewerkt:
Pak anders publiek en daardoor ook de band in andere mood? Lijkt me dat dat ook wel kan meespelen in hoe de show wordt gespeeld.
Hmm, ik zag dit weekend CMAT en Black Country New Road, allebei vroeg in de Heineken, die ik op BKS 2024 allebei vroeg op de dag in de Two zag. Ik vond de ervaringen eigenlijk verrassend vergelijkbaar. Op Lowlands werd misschien nog net wat uitbundiger gereageerd op de gekkigheid van CMAT terwijl op BKS wat meer euforie was na de stilte tijdens wen liedje (maarja, toen stond Turbines Pigs ook nog op de setlist), maar verder denk ik door die twee shows: een show op Lowlands hoeft niet heel anders te zijn dan de show op BKS. Al is de Alpha met daglicht wel weer wat anders dan de ONE in het donker.
 
Het zit er weer op….. we hebben het weer geweldig gehad. Lowlands blijft de allermooiste.

Geen legendarische editie, want toch wat karig qua verrassingen, het uitblijven van de extatische ervaringen bij acts waar je het wel of niet verwacht.
Als ik FKA Twigs niet al DTRH had gezien, was dat er zeker eentje geweest. Maar dat blijft wel de mooiste show die ik ooit heb gezien. En dan ook nog eens twee keer.

Veel dingen gezien die leuk waren, maar de echte vonk ontbrak iets te vaak. FDC, VW was degelijk en mooi en goed.

Sofia Isella was de grootste verrassing. Luvcat heel leuk. En CMAT was de leukste opener die ik ooit heb bezocht (maar ook die had ik al eerder gezien dit jaar dus geen verrassing meer).

Het publiek was ook echt tof dit jaar.

Of we volgende jaar weer gaan: 100%.
 
Moe maar heel voldaan, wat was het weer fantastisch.
Gisteren rustig aan begonnen met Horace Andy en daarna Sarah Julia in de Lima, echt genoten van de dames!!
Helaas BCNR geskipt, omdat de vermoeidheid al begon toe te slaan en even een lekker dutje gedaan bij het meer.
EKKSTACY viel wat tegen, of kwam het door mijn slaperige kop ;) ? Daarna op tijd voor Lola, wat een drukte, maar ze pakte me helemaal in en gelukkig ook niet wachten met al je hits tot het einde! Laatste stukje FDC meegepikt, maar kwam er niet in, terwijl het een van mijn favoriete bands van het moment is.
MK.Gee en EIVOR waren top en toen was de koek op.
Vandaag nog een dagje bijkomen bij familie op Europarcs en dan gaan we beginnen aan de fietstocht terug 💪🍻💪:LOL:

Allemaal bedankt voor weer een heerlijke editie en tot volgend jaar, speciaal bedankje aan @eva84 dat je me vannacht hebt laten slapen :love:
Ik lag er zelf om 1u in dus had je geluk. 🤪
 
  • Haha
  • Geweldig
Waarderingen: @Marc en degrotegeneraal
Sinds 2019 ben ik een vaste bezoeker van Lowlands en een stille meelezer hier op het forum. Het festival heeft me jarenlang veel gebracht: muziek, vrienden, onverwachte ontdekkingen. Ondanks dat ik dit jaar weer een top tijd had met mijn vrienden, voelde het voor mij echter anders, en ik denk dat dit mijn laatste Lowlands was.

Wat me raakte, was de zichtbare politieke lading rondom het Israël-Palestina-conflict. Ik ga naar een festival om even los te komen, maar de uitingen en symbolen voelden voor mij eenzijdig. Minder als maatschappelijk debat, meer als een toon die pijnlijke kanten van het conflict wegdrukt.

Dat hangt samen met mijn achtergrond. In mijn familiegeschiedenis is antisemitisme geen abstract begrip. Ik ben opgegroeid met verhalen over hoe geleidelijke normalisering kan omslaan in uitsluiting. Wat ik in geschiedenisboeken met ongeloof las, herken ik nu elementen van terug—op een plek die voor mij juist lang verbindend was.

Op meerdere momenten ervoer ik weinig ruimte voor andere perspectieven. Niet door individuele bezoekers per se, maar door de optelsom van signalen, slogans en het ontbreken van balans. Lowlands voelde voor mij altijd als “iedereen hoort erbij”. Dit jaar miste ik die breedte.

Ik begrijp dat kunst en muziek zich verhouden tot de wereld om ons heen. Tegelijk hoop ik dat organisatoren en artiesten zich bewust zijn van de impact wanneer één geluid zo dominant wordt dat andere ervaringen naar de achtergrond verdwijnen. Voor mij is dit een moment om een streep te trekken.

Toch ben ik benieuwd hoe anderen dit hebben beleefd. Hoe hebben jullie dit ervaren? Hebben jullie ook iets gemerkt aan de toon, of juist niet? Ik lees graag mee. Niet om te polariseren, maar om beter te begrijpen hoe dit bij anderen binnenkwam
 
Sinds 2019 ben ik een vaste bezoeker van Lowlands en een stille meelezer hier op het forum. Het festival heeft me jarenlang veel gebracht: muziek, vrienden, onverwachte ontdekkingen. Ondanks dat ik dit jaar weer een top tijd had met mijn vrienden, voelde het voor mij echter anders, en ik denk dat dit mijn laatste Lowlands was.

Wat me raakte, was de zichtbare politieke lading rondom het Israël-Palestina-conflict. Ik ga naar een festival om even los te komen, maar de uitingen en symbolen voelden voor mij eenzijdig. Minder als maatschappelijk debat, meer als een toon die pijnlijke kanten van het conflict wegdrukt.

Dat hangt samen met mijn achtergrond. In mijn familiegeschiedenis is antisemitisme geen abstract begrip. Ik ben opgegroeid met verhalen over hoe geleidelijke normalisering kan omslaan in uitsluiting. Wat ik in geschiedenisboeken met ongeloof las, herken ik nu elementen van terug—op een plek die voor mij juist lang verbindend was.

Op meerdere momenten ervoer ik weinig ruimte voor andere perspectieven. Niet door individuele bezoekers per se, maar door de optelsom van signalen, slogans en het ontbreken van balans. Lowlands voelde voor mij altijd als “iedereen hoort erbij”. Dit jaar miste ik die breedte.

Ik begrijp dat kunst en muziek zich verhouden tot de wereld om ons heen. Tegelijk hoop ik dat organisatoren en artiesten zich bewust zijn van de impact wanneer één geluid zo dominant wordt dat andere ervaringen naar de achtergrond verdwijnen. Voor mij is dit een moment om een streep te trekken.

Toch ben ik benieuwd hoe anderen dit hebben beleefd. Hoe hebben jullie dit ervaren? Hebben jullie ook iets gemerkt aan de toon, of juist niet? Ik lees graag mee. Niet om te polariseren, maar om beter te begrijpen hoe dit bij anderen binnenkwam
Er is geen Israël-Palestinaconflict. Er is enkel een genocide uitgevoerd door de Israëlische regering. 2,2 miljoen mensen worden doelbewust opgesloten, vermoord en uitgehongerd door Netanyahu en de IDF doodseskaders. Heel goed dat artiesten zich daar tegen uitspreken. Dat zouden er veel meer moeten doen. Nuances en andere perspectieven doen er dan even niet zoveel meer toe wat mij betreft. Dat heeft verder helemaal niets met antisemitisme te maken.
 
Sinds 2019 ben ik een vaste bezoeker van Lowlands en een stille meelezer hier op het forum. Het festival heeft me jarenlang veel gebracht: muziek, vrienden, onverwachte ontdekkingen. Ondanks dat ik dit jaar weer een top tijd had met mijn vrienden, voelde het voor mij echter anders, en ik denk dat dit mijn laatste Lowlands was.

Wat me raakte, was de zichtbare politieke lading rondom het Israël-Palestina-conflict. Ik ga naar een festival om even los te komen, maar de uitingen en symbolen voelden voor mij eenzijdig. Minder als maatschappelijk debat, meer als een toon die pijnlijke kanten van het conflict wegdrukt.

Dat hangt samen met mijn achtergrond. In mijn familiegeschiedenis is antisemitisme geen abstract begrip. Ik ben opgegroeid met verhalen over hoe geleidelijke normalisering kan omslaan in uitsluiting. Wat ik in geschiedenisboeken met ongeloof las, herken ik nu elementen van terug—op een plek die voor mij juist lang verbindend was.

Op meerdere momenten ervoer ik weinig ruimte voor andere perspectieven. Niet door individuele bezoekers per se, maar door de optelsom van signalen, slogans en het ontbreken van balans. Lowlands voelde voor mij altijd als “iedereen hoort erbij”. Dit jaar miste ik die breedte.

Ik begrijp dat kunst en muziek zich verhouden tot de wereld om ons heen. Tegelijk hoop ik dat organisatoren en artiesten zich bewust zijn van de impact wanneer één geluid zo dominant wordt dat andere ervaringen naar de achtergrond verdwijnen. Voor mij is dit een moment om een streep te trekken.

Toch ben ik benieuwd hoe anderen dit hebben beleefd. Hoe hebben jullie dit ervaren? Hebben jullie ook iets gemerkt aan de toon, of juist niet? Ik lees graag mee. Niet om te polariseren, maar om beter te begrijpen hoe dit bij anderen binnenkwam
Interessant perspectief wel, ik vraag me alleen af waar je de uitsluiting hebt ervaren? Er waren talks over het conflict (en bijv ook over Oekraïne en de VS), ben daar zelf niet bij geweest, maar kan me voorstellen dat daar ook goed in debat gegaan kon worden.

Wat ik wel heb gezien is dat veel mensen verontwaardigd zijn over de genocide die Israël pleegt en de stand van onze overheid daarin. En dat laten ze zien.
 
Sinds 2019 ben ik een vaste bezoeker van Lowlands en een stille meelezer hier op het forum. Het festival heeft me jarenlang veel gebracht: muziek, vrienden, onverwachte ontdekkingen. Ondanks dat ik dit jaar weer een top tijd had met mijn vrienden, voelde het voor mij echter anders, en ik denk dat dit mijn laatste Lowlands was.

Wat me raakte, was de zichtbare politieke lading rondom het Israël-Palestina-conflict. Ik ga naar een festival om even los te komen, maar de uitingen en symbolen voelden voor mij eenzijdig. Minder als maatschappelijk debat, meer als een toon die pijnlijke kanten van het conflict wegdrukt.

Dat hangt samen met mijn achtergrond. In mijn familiegeschiedenis is antisemitisme geen abstract begrip. Ik ben opgegroeid met verhalen over hoe geleidelijke normalisering kan omslaan in uitsluiting. Wat ik in geschiedenisboeken met ongeloof las, herken ik nu elementen van terug—op een plek die voor mij juist lang verbindend was.

Op meerdere momenten ervoer ik weinig ruimte voor andere perspectieven. Niet door individuele bezoekers per se, maar door de optelsom van signalen, slogans en het ontbreken van balans. Lowlands voelde voor mij altijd als “iedereen hoort erbij”. Dit jaar miste ik die breedte.

Ik begrijp dat kunst en muziek zich verhouden tot de wereld om ons heen. Tegelijk hoop ik dat organisatoren en artiesten zich bewust zijn van de impact wanneer één geluid zo dominant wordt dat andere ervaringen naar de achtergrond verdwijnen. Voor mij is dit een moment om een streep te trekken.

Toch ben ik benieuwd hoe anderen dit hebben beleefd. Hoe hebben jullie dit ervaren? Hebben jullie ook iets gemerkt aan de toon, of juist niet? Ik lees graag mee. Niet om te polariseren, maar om beter te begrijpen hoe dit bij anderen binnenkwam
Jammer dat je niet het gevoel had dat Lowlands een plek voor iedereen was. Ik snap echter niet wat artiesten/festivalorganisatoren die wensen dat de mensen in Palestina vrij zijn of dat een genocide stopt, te maken heeft met antisemitisme.

Ik ga daarom nogal slecht op je verwijt aan Lowlands, maar dat kan ook aan de kater liggen.
 

Users who are viewing this thread