Graspop Metal Meeting 2025
- Onderwerp starter Royke
- Startdatum
Het was savonds en in de nacht serieus koud donderdag en vrijdag, ben zelf ook wat verkouden daardoor.
Nog even de zondag dan, uitgebreider verslag van hele weekend volgt waarschijnlijk later nog (als ik genoeg tijd/zin kan opbrengen).
Wat eigenlijk vooraf duidelijk de minste dag zou worden (met name in kwantitatieve zin), bleek toch wederom een topdag! Geweldig genoten van de top-3!
Wat eigenlijk vooraf duidelijk de minste dag zou worden (met name in kwantitatieve zin), bleek toch wederom een topdag! Geweldig genoten van de top-3!
- Savatage
- Alcest
- In Flames
- Beyond The Black
- Cobra The Impaler
- Krokus
- Till Lindemann
Bij Alcest waren er ook leuke visuals, ik ben er zeker van dat de band zelf speciaal gevraagd heeft om te mogen spelen in de metaldome.
3 jaar geleden speelde Pertubator in de metaldome en Alcest in de marquee.
Wij zijn toen gaan kijken naar de show van Pertubator net achter de Pa en Neige van Alcest stond tijdens het optreden de hele tijd in de Pa te overleggen en te kijken.
Dus ik denk dat toen daar het eerste steentje is gelegd voor de show van dit jaar.
Zo beste mensen, het zit er weer op! Voor mij drie dagen, gisteren weer op tijd naar huis gegaan naar vrouw en dochter (nog nooit zo lang mijn dochter niet gezien van 7 jaar oud!). Hierbij mijn indrukken en ervaringen van de bands en wat randzaken, ga er maar eens goed voor zitten:
Donderdag
Deafhaven: 20 min gezien omdat er wat vertraging was met het terrein op komen. Goede band hoor, strak gespeeld en goede energie. Volgende keer hoop ik meer te zien (en een later / langer slot);
Fleshwater: Grootste tegenvaller van het (mijn) festival, je kunt het maar gehad hebben. Veel problemen met geluid, schijnbaar omdat ze te laat waren aangekomen en nog aan het opbouwen waren toen ze eigenlijk moesten beginnen. Eenmaal begonnen had ik het snel gezien, kwam totaal niet over. Slecht geluid, beetje high school band die nog heel veel kilometers moet maken.
The Raven Age: Mooie goedmaker na Fleshwater. Fijne, onversneden heavy metal. Kruising tussen 80's (glam) heavy metal en hedendaagse metal. De kopstem van de zanger geeft het een glamgehalte, dat werkte erg goed.
Landmvrks: Hier gaan we nog meer van horen de komende jaren, vermoedelijk later op de dag omdat ze zeker nog gaan klimmen op de metal-ladder. Post metalcore waarbij ook een crossover naar rap niet geschuwd wordt. No nonsense, deze jongens laten de muziek voor zich spreken. Top!
Beast in Black: Gezeten op de wei van een afstandje gadegeslagen. Powermetal is niet mijn genre, maar vond het niet onverdienstelijk, klonk prima!
Motionless in White: Dik in orde! Erg 'dik' geluid, heel veel power. Ondanks dat Chris niet in zijn knollentuin was omdat hij wat ziekjes was, was hij heel goed bij stem en gaven hij en zijn bleke kompanen een sterke show weg.
Alestorm: Onvervalste, ongecompliceerde feestmetal! Je weet wat je kan verwachten en de metalpiraten leveren ook gewoon. Heerlijke set, waarbij vooral de klassiekers er gretig in gaan bij het publiek. Dat roeien hoeft voor mij niet zo, maar kostelijk vermaakt!
Dream Theater: Net als BiB van een afstandje, gelegen op de wei met wat broodnodig voedsel, meegepikt. Eerste keer dat ik ze zag, fijn om deze bij te schrijven in mijn metalboekje, met niet één maar twee legendes op hun instrument. Daarmee ook een kanttekening: het wordt wel erg 'virtuoos', waardoor het wat langdradig wordt en James LaBrie wat ondersneeuwt. DT is toch een beetje de Godfather trilogie: Godfather I en II (Portnoy & Petrucci) zijn geniaal en even goed. Deel III (LaBrie) is op zichzelf ook heel degelijk maar haalt het niet bij de andere twee.
Orbit Culture: Wat eerder vertrokken bij DT om een mooi plekje in de Marquee te veroveren. Keek hier al erg naar uit, het bleek al snel meer dan gegrond te zijn: wow, wat een band! Wat een strakke, perfect uitgevoerde set. Het schuurt tegen death aan maar heeft ook iets toegankelijks, ik vond het onweerstaanbaar. Één de hoogtepunten voor mij! Hier gaan we zeker meer van horen, Orbit gaat nog wel opschuiven in de line-up naar hogere slots.
Perturbator: Iets totaal anders dan al het voorgaande. Hier kwam nauwelijks een gitaar aan te pas, toch werd het wel metal door de live drums en de distortion die rijkelijk werd toegepast. Ontzettend toffe set, dansbaar, opzwepend en toch ook rauw genoeg om niet te misstaan op een metalfestival!
Iron Maiden: Stelt nooit teleur, levert altijd! 50 jaar en nog steeds op dit niveau, ga er maar aan staan. Natuurlijk gaat leeftijd zijn tol eisen en merk je hier en daar dat de sleet er op komt, bijvoorbeeld bij de hoge noten van Bruce. Een kniesoor die er op let! Maiden is nog altijd een powerhouse en zal dat nog even blijven. En wat een heerlijke setlist zeg, al mijn favorieten kwamen langs en zelfs het 'vintage' Phantom of the Opera kwam langs. Was gewoon 2 uur genieten!
Lagwagon: Powerwolf doet me niet zoveel en de Marquee was stampvol bij Hatebreed. Dus van ons plan afgeweken en bij Lagwagon gaan kijken. Daar was het vrij rustig, kon makkelijk vooraan gaan staan en meedoen in de pit die net als de muziek vermakelijk was. Lagwagon was niet het beste dat ik heb gezien maar ook zeker niet het slechtste, dus prima afsluiting van de dag.
Vrijdag
Static Dress: Op tijd op de wei om de start van Static Dress mee te maken. Perfecte dagopener, veel energie en enthousiasme van de band. Muzikaal dik in orde, post metalcore is het label dat ik erop zou plakken. Volgens mij zit er nog veel groeipotentieel bij de heren, dus zo vroeg als deze dag gaan we ze niet meer zien.
Spectral Wound: Tijd voor iets heel anders! Hier keek ik ook erg naar uit en de dark lords uit Canada stelden niet teleur! Dit was zo vuig, zo zwart, dat ik vermoed dat de duistere prins in eigen persoon aandachtig toeschouwer was en goedkeurend mee heeft geheadbangd! Zoals te verwachten bij dit (sub)genre was de interactie nihil, de muzikale beleving was intens te noemen. Geluid was dik in orde. Dit was al een vroeg hoogtepunt van de dag, de zwaveldampen zouden nog lang blijven hangen in de Marquee!
House of Protection: Van de dampende, diepe, donkere krochten van de Marquee door de Jupiler Stage waar House of Protection de koperen ploert nog extra kracht meegaf met hun felle, energievolle en verhitte set! Dit evenaarde Fever 333 minstens toen ik ze in de oude samenstelling (dus nog met Stephen en Aric) de oude Jupiler Stage zag platwalsen in '18. Ze gingen er vol voor, kwamen heel sympathiek over en lieten zien dat ze de strapatsen van hun voormalige bandkapitein Jason Butler hebben overgenomen. Weet niet hoe lang de gitaar van Stephen is blijven hangen in het bovenste puntje van de Jupiler Stage, maar het was een mooi symbool voor de performance van dit dynamische duo. Twee hoogtepunten op rij dus met Spectral Wound als eerste.
Amaezing Snäke: Even iets anders, lekker meebrullen met rock classics in het Classic Rock Café. Moet zeggen, de zangers/zangeressen die zich hadden opgegeven deden het heel verdienstelijk. For Whom The Bell Tolls, Sweet Child O' Mine, zelfs Turn Back Time van Cher kwam langs. Heb me kostelijk vermaakt!
Employed to Serve: Minste band van de dag. Paar nummers aangehoord maar geen prettig geluid en dat kwam vooral door de zang. Het blijft toch een lastige combi, een zangeres in een hard-/metalcoreband. Tetjana van Jinjer en Courtney van Spiritbox zijn enkele uitzonderingen, maar EtS liet horen waarom dit voor mij geen gelukkig huwelijk is: overschreeuwen, geforceerd, gewoon niet prettig om naar te luisteren.
Knocked Loose: In één woord: sloopkogel! 50 minuten vol gas, hoogste versnelling zonder te remmen onderweg. Een hardcoreband op de Main Stage zie je niet heel vaak, blijkt een lastige combi. Maar Knocked Loose gaf de wei een knock-out met hun sonische mokerslagen. Niet helemaal mijn band, vooral het stemgeluid van de zanger is een acquired taste. Desalniettemin overduidelijk een band die overloopt van de kwaliteit en hun plek op de Main Stage meer dan heeft verdiend.
Northlane: Van hardcore naar meer progressieve metalcore. Heb ze al eens eerder gezien en dat beviel me toen al goed, zo ook deze keer. Zanger Marcus is heel veelzijdig, fijne stem om naar te luisteren zowel rauw/scream als clean. Met het toevoegen van EDM geven ze hun sound nog meer gelaagdheid mee. Bepaald geen straf om te aanschouwen, deze band, top!
The Ghost Inside: Van hun vorige passage in '23 is me weinig bijgebleven. Omdat hun laatste album heel goed te pruimen is toch weer een kans gegeven. Maar ook nu zal het niet lang beklijven. Ze hebben een heel generiek geluid, voor mij zelfs 'forgettable'. Kraak noch smaak. Vind ze heel sympathiek en het ligt echt niet aan de inzet, maar het geluid is te weinig onderscheidend. Volgende keer sla ik ze over.
Jerry Cantrell: Ironisch genoeg speelde de meest generieke metalcoreband direct na TGI (Polaris), dat extra leed heb ik mezelf bespaard. Dus voor de Main blijven hangen, gezeten op de wei onder het genot van een hapje en drankje, om Jerry Cantrell gade te slaan. Met Greg Puciato als leadzanger en Jerry als tweede stem, hoorde ik met mijn ogen dicht echt Layne Staley! Vooral op de Alice in Chains covers was het niet van het origineel te onderscheiden, kippenvel! Puike set, dit was supergoed.
Falling in Reverse: Bij de intro, waarbij de band backstage werd gefilmd terwijl ze naar de Main Stage liepen, droop het zelfvertrouwen al van Ronnie en zijn trawanten af. Noem het gerust arrogant. Het soort arrogantie waarmee je enkel wegkomt als je het dan ook waarmaakt. Dat zou dus een flinke opgaaf worden. Maar: Ronnie c.s. hebben het geflikt! Een intense show, geweldige performance en 'presence' van de hele band, Ronnie voorop. De man kan (snel!) rappen als Eminem om met hetzelfde gemak te wisselen naar clean en harsh vocals. De wei was goed gevuld en ik geloof dat de vonk ook wel oversloeg van podium naar de mensenmassa. Hoogtepunt, misschien wel van het hele festival voor mij, was het finalelied 'Watch The World Burn'. Het nummer bouwt de spanning op, je voelt dat het nummer aanzwelt en in explosieve kracht toeneemt. Om dan alsnog recht in je gezicht te ontploffen na de woorden 'I can't control the monster any longer that's inside'... BOOOM! Holy f*ck, wat een uitbarsting! FiR staat in mijn top 5, misschien wel top 3. Hebben mij overtuigd en had helemaal niet misstaan als headliner.
Blood Incantation: Na de climax bij FiR naar de Marquee, waar het lang duurde voordat Blood Incantation eindelijk begon. Door wat technische problemen (die al bleken tijdens de soundcheck) hebben ze noodgedwongen hun set in moeten korten. En wat was dat eigenlijk zonde: dit was een hoogmis van death/prog metal, deed me denken aan Ne Obliviscaris vorig jaar. Heel knap dat de heren dit neer kunnen zetten na de valse technische start. Hele Marquee in vervoering, indrukwekkend.
Dethklok: Ook death, maar minder serieus met een grote knipoog en tongue in cheek, was Dethklok. Er is dus een echte band geformeerd rond de fictieve band Dethklok, bekend van de Metalocalypse animatieserie over the greatest metalband in the world (brutal!). Er werd veelvuldig gebruik gemaakt van de schermen waarbij de band zich als silhouetten in de schaduw bevond. Ook Facebones kwam langs voor wat nuttige tips over concert etiquette, dus het was nog educatief verantwoord ook. Alle gekheid op een stokje: heb een groot deel Slipknot laten schieten en heb daar geen spijt van. Slipknot al 4 keer eerder gezien en Dethklok kan zomaar eens een unieke kans zijn, heb me erg vermaakt met dit optreden!
Slipknot: Nog een minuut of 20 van meegepikt. Grootste deel gemist dus, maar in ieder geval nog op tijd voor Duality. Kan het dus niet volledig beoordelen, maar het leek met de energie wel goed te zitten en was beter dan '23 (maar zal '19 nooit overtreffen, dat was totale mayhem!). De olievaten kregen rake klappen met de knuppel, dus in die zin werd Clown ook niet zo gemist.
Behemoth: Hier was ik toch wel benieuwd naar. Zowel qua genre als grootte niet de meest voor de hand liggende headliner. Moet zeggen, vond het heel tof! Is ook gewoon een goede band, snoeihard maar niet alleen beuken. Je ontdekt op een gegeven moment de lagen. Wel denk ik dat ze dat skydeck nodig hadden om het iets bijzonders mee te geven. Dit gaf er een headlinerwaardige draai aan, denk dat de show dit nodig had. Al met al een gewaagde en geslaagde keuze om Behemoth deze kans te geven. Op het einde haperde het geluid een beetje, alsof de boxen op het punt stonden eruit te knallen.
Zaterdag
Dodheimsgard: Tja, wat zal ik er van zeggen? Dit was toch wel vreemd hoor. Het was vroeg op de dag, dus dronken was ik bij lange na niet, maar het voelde als een soort trip. Die zanger is knettergek joh, blies steeds rook uit zijn handen (waar kwam dat vandaan?), ook in het gezicht van zijn bandleden. Een keer blies hij zelfs wit poeder in de ogen van zijn gitarist of bassist. Die gaven geen krimp dus zijn het gewend, maar dit was een aparte ervaring. Gold ook voor de muziek trouwens! Door naar de volgende!
Oomph!: Uit dezelfde school als Rammstein en Eisbrecher, maar ook wel een eigen geluid. Klonk prima, niet bijzonder.
Whitechapel: Door naar de goed gevulde Marquee, waar Phil Bozeman (what's in a name) de tent omver blies met zijn diepe grunts. Wat een bereik heeft die kerel zeg! Als brulboei Bozeman je niet deed kapseizen, zorgden de snaarsectie hier wel voor. Gewapend met niet minder dan drie gitaristen en een bassist liet Whitechapel het stormen en lieten geen spaan heel van de tent. Na afloop heb ik mezelf weer op een hoopje geveegd en ben ik doorgegaan naar de volgende tent, nog onder de indruk van de sonische muur waar ik net tegenaan ben gebotst.
Unto Others: Tijd voor een band waar ik erg naar uit keek en waar ik veel naar geluisterd heb in de aanloop naar GMM. In de sauna van de Metal Dome waren we op tijd om helemaal vooraan een plek te bemachtigen, recht tegenover een muur van 14 boxen / subwoofers. Bij de eerste tonen al was ik héél blij met mijn oordoppen, die ik nog ietsje dieper in de gehoorgang heb gedrukt. Weet niet of het door de plek komt of door de mix die erg zwaar op de bas (gitaar & drum) was afgesteld, maar ik had moeite om de stem en gitaar boven de bas uit te horen. Mijn organen zijn goed door elkaar geschud in ieder geval. Daarnaast was het geluid gewoon heel hard, tandje minder had gemogen. Door de volume- en mixperikelen heen speelde de band wel een puike set hoor, dus wel tevreden de Metal Dome uitgestapt.
Vandenberg: Door naar de Jupiler Stage, waar Neerlands eigen Adje van den Berg zijn kunsten etaleerde. Heb niet zoveel met Whitesnake, maar leuk om zo'n gitaarheld te zien, helemaal omdat het een landgenoot is. Luisterde verder lekker weg, even beetje chillen voordat we naar de Main Stage togen voor wat bruter gitaargeweld.
Soulfly: Max Cavalera en de zijnen, altijd leuk om te zien! Zakt nooit door de ondergrens, ook niet superverheffend maar gewoon goed en Main Stage waardig. Had me voor North opgesteld, dus vanaf de zijkant bekeken.
Lorna Shore: Hier was ik heel benieuwd naar, vooral hoe dit op de Main Stage midden op de dag (in volle zon ook nog) uit zou pakken. Het antwoord werd meteen bij de opener al gegaan: uitermate goed! Ik had Will Ramos al hoog zitten, wat die gast met zijn stem kan is bovennatuurlijk. Weet niet waar hij het vandaan haalt, van de diepste keelklanten naar de hoogste squeals en alles wat daar tussen zit. Wat een vocale galavoorstelling! Heb publiek at uit zijn hand, dit was een zegetocht waar je U tegen zegt. Heel indrukwekkend en wederom een bewijs dat ook death (zij het in corevorm) een plek heeft op de Main Stage. En Will Ramos is toch gewoon de Frans Bauer van de deathcore/metal: wat je ook van de muziek vindt, je kunt geen hekel aan de persoon hebben! Wat een leuke gast is dat zeg, enorme gunfactor!
Brutus: Ook geweld(ig), van een andere orde dan voorganger Lorna Shora. Misschien wel de trots van België samen met Amenra op dit festival. Meer ingetogen dan de bands die om Brutus heen stonden geprogrammeerd, heerlijk om in vervoering gebracht te worden. Wat een strot heeft Stefanie, gaat dwars door de ziel. En dan ook nog zo kunnen drummen. Alsof ze de harten al niet veroverd hadden, bleken ze ook nog bescheiden te zijn, vond het heel mooi om met een zachte stem 'bedankt' te horen. Deze band wil ik nog wel vaker zien!
Bullet For My Valentine: Tweede keer dat ik ze zou zien, deze keer werd The Poison integraal van voor naar achteren gespeeld, met Waking The Demons als non-The Poison afsluiter. Niet voor niets hun grote doorbraakalbum, daar krijg je mensen wel in mee. Dat bleek ook wel, de één na de andere crowdsufer kwam langs zeilen, op het irritante af. De band speelde bevlogen en fel, maar steeds achterom kijken om te voorkomen dat je een kist of sneaker in je smoel kreeg doet toch afbreuk aan de beleving. Maar soit, is ook een duidelijke blijk van publieke waardering, dus ze hebben deze spot meer dan verdiend, hadden achteraf bezien nog wel een spot hoger mogen staan denk ik.
Spiritbox: Powerhouse Courtney Laplante deed waar ze goed in is: overtuigend brullen en helder zingen. Zie haar toch wel als één van de beste, zoniet de beste, (metal)core zangeres. En toch miste er wat, de vonk wilde maar niet overslaan op de wei. Het was wat tam allemaal, een schril contrast met BFMV die ons toch aardig opgewarmd hebben. Dit weerhoudt ze toch wel van een headline spot hoor, voor een band uit dit genre zou de energie van het podium naar de wei vertaald moeten worden en dat lukte niet zo goed. Jammer, want het is een goede band.
Korn: Een overduidelijke, onbetwiste headliner, zo bleek al na de eerste klanken. Op de haargrens van Jonathan Davis na lijkt de tand des tijds maar geen grip te krijgen op Korn. Als er al iets verandert, is het dat ze steeds beter lijken te worden. Ook het recentere werk kwam goed over en misstond helemaal niet in de set waarin alle klassiekers wel langskwamen. Ook de bewegende laserpanelen voegden wel wat toe aan de beleving, zag er heel cool uit. Helemaal maar dan ook helemaal niks mis mee!
Nine Inch Nails: Dan de headliner die voor wat mixed feelings zorgden. Zijn ze wel metal genoeg om GMM te mogen headlinen, is het niet meer een Werchter band? Wat geeft het, dit was een show die zo intens was dat zelfs de grootste scepticus toe moet geven dat het wél een superstrakke, briljante show was. Het is niet mijn smaak, toch vond ik het bijzonder om gezien en beleefd te hebben. Ook de eerste keer dat ik na middernacht mijn zonnebril nodig had!
Randzaken:
Eten: op zich oké. Sommige dingen waren wel echt overpriced of een slag kleiner geworden. Een raketje voor 3,75, doe normaal! Karma kebab was lekker maar duidelijk gekrompen vergeleken met afgelopen jaren.
Camping The Crypt: was prima! Haalde van horen zeggen ook de druk(te) weg op The Boneyard. Was 10 minuutjes wandelen maar goed te doen. Genoeg ruimte, genoeg sanitaire faciliteiten, mini winkeltje. Ook parkeren aan de overkant is wel fijn. Volgend jaar weer wat mij betreft.
Sfeer: ook prima! Heb niks gezien van wantoestanden, agressief gedrag, wat dan ook. Gewoon relaxed, mensen die elkaar overeind helpen in de pit, dat werk.
Donderdag
Deafhaven: 20 min gezien omdat er wat vertraging was met het terrein op komen. Goede band hoor, strak gespeeld en goede energie. Volgende keer hoop ik meer te zien (en een later / langer slot);
Fleshwater: Grootste tegenvaller van het (mijn) festival, je kunt het maar gehad hebben. Veel problemen met geluid, schijnbaar omdat ze te laat waren aangekomen en nog aan het opbouwen waren toen ze eigenlijk moesten beginnen. Eenmaal begonnen had ik het snel gezien, kwam totaal niet over. Slecht geluid, beetje high school band die nog heel veel kilometers moet maken.
The Raven Age: Mooie goedmaker na Fleshwater. Fijne, onversneden heavy metal. Kruising tussen 80's (glam) heavy metal en hedendaagse metal. De kopstem van de zanger geeft het een glamgehalte, dat werkte erg goed.
Landmvrks: Hier gaan we nog meer van horen de komende jaren, vermoedelijk later op de dag omdat ze zeker nog gaan klimmen op de metal-ladder. Post metalcore waarbij ook een crossover naar rap niet geschuwd wordt. No nonsense, deze jongens laten de muziek voor zich spreken. Top!
Beast in Black: Gezeten op de wei van een afstandje gadegeslagen. Powermetal is niet mijn genre, maar vond het niet onverdienstelijk, klonk prima!
Motionless in White: Dik in orde! Erg 'dik' geluid, heel veel power. Ondanks dat Chris niet in zijn knollentuin was omdat hij wat ziekjes was, was hij heel goed bij stem en gaven hij en zijn bleke kompanen een sterke show weg.
Alestorm: Onvervalste, ongecompliceerde feestmetal! Je weet wat je kan verwachten en de metalpiraten leveren ook gewoon. Heerlijke set, waarbij vooral de klassiekers er gretig in gaan bij het publiek. Dat roeien hoeft voor mij niet zo, maar kostelijk vermaakt!
Dream Theater: Net als BiB van een afstandje, gelegen op de wei met wat broodnodig voedsel, meegepikt. Eerste keer dat ik ze zag, fijn om deze bij te schrijven in mijn metalboekje, met niet één maar twee legendes op hun instrument. Daarmee ook een kanttekening: het wordt wel erg 'virtuoos', waardoor het wat langdradig wordt en James LaBrie wat ondersneeuwt. DT is toch een beetje de Godfather trilogie: Godfather I en II (Portnoy & Petrucci) zijn geniaal en even goed. Deel III (LaBrie) is op zichzelf ook heel degelijk maar haalt het niet bij de andere twee.
Orbit Culture: Wat eerder vertrokken bij DT om een mooi plekje in de Marquee te veroveren. Keek hier al erg naar uit, het bleek al snel meer dan gegrond te zijn: wow, wat een band! Wat een strakke, perfect uitgevoerde set. Het schuurt tegen death aan maar heeft ook iets toegankelijks, ik vond het onweerstaanbaar. Één de hoogtepunten voor mij! Hier gaan we zeker meer van horen, Orbit gaat nog wel opschuiven in de line-up naar hogere slots.
Perturbator: Iets totaal anders dan al het voorgaande. Hier kwam nauwelijks een gitaar aan te pas, toch werd het wel metal door de live drums en de distortion die rijkelijk werd toegepast. Ontzettend toffe set, dansbaar, opzwepend en toch ook rauw genoeg om niet te misstaan op een metalfestival!
Iron Maiden: Stelt nooit teleur, levert altijd! 50 jaar en nog steeds op dit niveau, ga er maar aan staan. Natuurlijk gaat leeftijd zijn tol eisen en merk je hier en daar dat de sleet er op komt, bijvoorbeeld bij de hoge noten van Bruce. Een kniesoor die er op let! Maiden is nog altijd een powerhouse en zal dat nog even blijven. En wat een heerlijke setlist zeg, al mijn favorieten kwamen langs en zelfs het 'vintage' Phantom of the Opera kwam langs. Was gewoon 2 uur genieten!
Lagwagon: Powerwolf doet me niet zoveel en de Marquee was stampvol bij Hatebreed. Dus van ons plan afgeweken en bij Lagwagon gaan kijken. Daar was het vrij rustig, kon makkelijk vooraan gaan staan en meedoen in de pit die net als de muziek vermakelijk was. Lagwagon was niet het beste dat ik heb gezien maar ook zeker niet het slechtste, dus prima afsluiting van de dag.
Vrijdag
Static Dress: Op tijd op de wei om de start van Static Dress mee te maken. Perfecte dagopener, veel energie en enthousiasme van de band. Muzikaal dik in orde, post metalcore is het label dat ik erop zou plakken. Volgens mij zit er nog veel groeipotentieel bij de heren, dus zo vroeg als deze dag gaan we ze niet meer zien.
Spectral Wound: Tijd voor iets heel anders! Hier keek ik ook erg naar uit en de dark lords uit Canada stelden niet teleur! Dit was zo vuig, zo zwart, dat ik vermoed dat de duistere prins in eigen persoon aandachtig toeschouwer was en goedkeurend mee heeft geheadbangd! Zoals te verwachten bij dit (sub)genre was de interactie nihil, de muzikale beleving was intens te noemen. Geluid was dik in orde. Dit was al een vroeg hoogtepunt van de dag, de zwaveldampen zouden nog lang blijven hangen in de Marquee!
House of Protection: Van de dampende, diepe, donkere krochten van de Marquee door de Jupiler Stage waar House of Protection de koperen ploert nog extra kracht meegaf met hun felle, energievolle en verhitte set! Dit evenaarde Fever 333 minstens toen ik ze in de oude samenstelling (dus nog met Stephen en Aric) de oude Jupiler Stage zag platwalsen in '18. Ze gingen er vol voor, kwamen heel sympathiek over en lieten zien dat ze de strapatsen van hun voormalige bandkapitein Jason Butler hebben overgenomen. Weet niet hoe lang de gitaar van Stephen is blijven hangen in het bovenste puntje van de Jupiler Stage, maar het was een mooi symbool voor de performance van dit dynamische duo. Twee hoogtepunten op rij dus met Spectral Wound als eerste.
Amaezing Snäke: Even iets anders, lekker meebrullen met rock classics in het Classic Rock Café. Moet zeggen, de zangers/zangeressen die zich hadden opgegeven deden het heel verdienstelijk. For Whom The Bell Tolls, Sweet Child O' Mine, zelfs Turn Back Time van Cher kwam langs. Heb me kostelijk vermaakt!
Employed to Serve: Minste band van de dag. Paar nummers aangehoord maar geen prettig geluid en dat kwam vooral door de zang. Het blijft toch een lastige combi, een zangeres in een hard-/metalcoreband. Tetjana van Jinjer en Courtney van Spiritbox zijn enkele uitzonderingen, maar EtS liet horen waarom dit voor mij geen gelukkig huwelijk is: overschreeuwen, geforceerd, gewoon niet prettig om naar te luisteren.
Knocked Loose: In één woord: sloopkogel! 50 minuten vol gas, hoogste versnelling zonder te remmen onderweg. Een hardcoreband op de Main Stage zie je niet heel vaak, blijkt een lastige combi. Maar Knocked Loose gaf de wei een knock-out met hun sonische mokerslagen. Niet helemaal mijn band, vooral het stemgeluid van de zanger is een acquired taste. Desalniettemin overduidelijk een band die overloopt van de kwaliteit en hun plek op de Main Stage meer dan heeft verdiend.
Northlane: Van hardcore naar meer progressieve metalcore. Heb ze al eens eerder gezien en dat beviel me toen al goed, zo ook deze keer. Zanger Marcus is heel veelzijdig, fijne stem om naar te luisteren zowel rauw/scream als clean. Met het toevoegen van EDM geven ze hun sound nog meer gelaagdheid mee. Bepaald geen straf om te aanschouwen, deze band, top!
The Ghost Inside: Van hun vorige passage in '23 is me weinig bijgebleven. Omdat hun laatste album heel goed te pruimen is toch weer een kans gegeven. Maar ook nu zal het niet lang beklijven. Ze hebben een heel generiek geluid, voor mij zelfs 'forgettable'. Kraak noch smaak. Vind ze heel sympathiek en het ligt echt niet aan de inzet, maar het geluid is te weinig onderscheidend. Volgende keer sla ik ze over.
Jerry Cantrell: Ironisch genoeg speelde de meest generieke metalcoreband direct na TGI (Polaris), dat extra leed heb ik mezelf bespaard. Dus voor de Main blijven hangen, gezeten op de wei onder het genot van een hapje en drankje, om Jerry Cantrell gade te slaan. Met Greg Puciato als leadzanger en Jerry als tweede stem, hoorde ik met mijn ogen dicht echt Layne Staley! Vooral op de Alice in Chains covers was het niet van het origineel te onderscheiden, kippenvel! Puike set, dit was supergoed.
Falling in Reverse: Bij de intro, waarbij de band backstage werd gefilmd terwijl ze naar de Main Stage liepen, droop het zelfvertrouwen al van Ronnie en zijn trawanten af. Noem het gerust arrogant. Het soort arrogantie waarmee je enkel wegkomt als je het dan ook waarmaakt. Dat zou dus een flinke opgaaf worden. Maar: Ronnie c.s. hebben het geflikt! Een intense show, geweldige performance en 'presence' van de hele band, Ronnie voorop. De man kan (snel!) rappen als Eminem om met hetzelfde gemak te wisselen naar clean en harsh vocals. De wei was goed gevuld en ik geloof dat de vonk ook wel oversloeg van podium naar de mensenmassa. Hoogtepunt, misschien wel van het hele festival voor mij, was het finalelied 'Watch The World Burn'. Het nummer bouwt de spanning op, je voelt dat het nummer aanzwelt en in explosieve kracht toeneemt. Om dan alsnog recht in je gezicht te ontploffen na de woorden 'I can't control the monster any longer that's inside'... BOOOM! Holy f*ck, wat een uitbarsting! FiR staat in mijn top 5, misschien wel top 3. Hebben mij overtuigd en had helemaal niet misstaan als headliner.
Blood Incantation: Na de climax bij FiR naar de Marquee, waar het lang duurde voordat Blood Incantation eindelijk begon. Door wat technische problemen (die al bleken tijdens de soundcheck) hebben ze noodgedwongen hun set in moeten korten. En wat was dat eigenlijk zonde: dit was een hoogmis van death/prog metal, deed me denken aan Ne Obliviscaris vorig jaar. Heel knap dat de heren dit neer kunnen zetten na de valse technische start. Hele Marquee in vervoering, indrukwekkend.
Dethklok: Ook death, maar minder serieus met een grote knipoog en tongue in cheek, was Dethklok. Er is dus een echte band geformeerd rond de fictieve band Dethklok, bekend van de Metalocalypse animatieserie over the greatest metalband in the world (brutal!). Er werd veelvuldig gebruik gemaakt van de schermen waarbij de band zich als silhouetten in de schaduw bevond. Ook Facebones kwam langs voor wat nuttige tips over concert etiquette, dus het was nog educatief verantwoord ook. Alle gekheid op een stokje: heb een groot deel Slipknot laten schieten en heb daar geen spijt van. Slipknot al 4 keer eerder gezien en Dethklok kan zomaar eens een unieke kans zijn, heb me erg vermaakt met dit optreden!
Slipknot: Nog een minuut of 20 van meegepikt. Grootste deel gemist dus, maar in ieder geval nog op tijd voor Duality. Kan het dus niet volledig beoordelen, maar het leek met de energie wel goed te zitten en was beter dan '23 (maar zal '19 nooit overtreffen, dat was totale mayhem!). De olievaten kregen rake klappen met de knuppel, dus in die zin werd Clown ook niet zo gemist.
Behemoth: Hier was ik toch wel benieuwd naar. Zowel qua genre als grootte niet de meest voor de hand liggende headliner. Moet zeggen, vond het heel tof! Is ook gewoon een goede band, snoeihard maar niet alleen beuken. Je ontdekt op een gegeven moment de lagen. Wel denk ik dat ze dat skydeck nodig hadden om het iets bijzonders mee te geven. Dit gaf er een headlinerwaardige draai aan, denk dat de show dit nodig had. Al met al een gewaagde en geslaagde keuze om Behemoth deze kans te geven. Op het einde haperde het geluid een beetje, alsof de boxen op het punt stonden eruit te knallen.
Zaterdag
Dodheimsgard: Tja, wat zal ik er van zeggen? Dit was toch wel vreemd hoor. Het was vroeg op de dag, dus dronken was ik bij lange na niet, maar het voelde als een soort trip. Die zanger is knettergek joh, blies steeds rook uit zijn handen (waar kwam dat vandaan?), ook in het gezicht van zijn bandleden. Een keer blies hij zelfs wit poeder in de ogen van zijn gitarist of bassist. Die gaven geen krimp dus zijn het gewend, maar dit was een aparte ervaring. Gold ook voor de muziek trouwens! Door naar de volgende!
Oomph!: Uit dezelfde school als Rammstein en Eisbrecher, maar ook wel een eigen geluid. Klonk prima, niet bijzonder.
Whitechapel: Door naar de goed gevulde Marquee, waar Phil Bozeman (what's in a name) de tent omver blies met zijn diepe grunts. Wat een bereik heeft die kerel zeg! Als brulboei Bozeman je niet deed kapseizen, zorgden de snaarsectie hier wel voor. Gewapend met niet minder dan drie gitaristen en een bassist liet Whitechapel het stormen en lieten geen spaan heel van de tent. Na afloop heb ik mezelf weer op een hoopje geveegd en ben ik doorgegaan naar de volgende tent, nog onder de indruk van de sonische muur waar ik net tegenaan ben gebotst.
Unto Others: Tijd voor een band waar ik erg naar uit keek en waar ik veel naar geluisterd heb in de aanloop naar GMM. In de sauna van de Metal Dome waren we op tijd om helemaal vooraan een plek te bemachtigen, recht tegenover een muur van 14 boxen / subwoofers. Bij de eerste tonen al was ik héél blij met mijn oordoppen, die ik nog ietsje dieper in de gehoorgang heb gedrukt. Weet niet of het door de plek komt of door de mix die erg zwaar op de bas (gitaar & drum) was afgesteld, maar ik had moeite om de stem en gitaar boven de bas uit te horen. Mijn organen zijn goed door elkaar geschud in ieder geval. Daarnaast was het geluid gewoon heel hard, tandje minder had gemogen. Door de volume- en mixperikelen heen speelde de band wel een puike set hoor, dus wel tevreden de Metal Dome uitgestapt.
Vandenberg: Door naar de Jupiler Stage, waar Neerlands eigen Adje van den Berg zijn kunsten etaleerde. Heb niet zoveel met Whitesnake, maar leuk om zo'n gitaarheld te zien, helemaal omdat het een landgenoot is. Luisterde verder lekker weg, even beetje chillen voordat we naar de Main Stage togen voor wat bruter gitaargeweld.
Soulfly: Max Cavalera en de zijnen, altijd leuk om te zien! Zakt nooit door de ondergrens, ook niet superverheffend maar gewoon goed en Main Stage waardig. Had me voor North opgesteld, dus vanaf de zijkant bekeken.
Lorna Shore: Hier was ik heel benieuwd naar, vooral hoe dit op de Main Stage midden op de dag (in volle zon ook nog) uit zou pakken. Het antwoord werd meteen bij de opener al gegaan: uitermate goed! Ik had Will Ramos al hoog zitten, wat die gast met zijn stem kan is bovennatuurlijk. Weet niet waar hij het vandaan haalt, van de diepste keelklanten naar de hoogste squeals en alles wat daar tussen zit. Wat een vocale galavoorstelling! Heb publiek at uit zijn hand, dit was een zegetocht waar je U tegen zegt. Heel indrukwekkend en wederom een bewijs dat ook death (zij het in corevorm) een plek heeft op de Main Stage. En Will Ramos is toch gewoon de Frans Bauer van de deathcore/metal: wat je ook van de muziek vindt, je kunt geen hekel aan de persoon hebben! Wat een leuke gast is dat zeg, enorme gunfactor!
Brutus: Ook geweld(ig), van een andere orde dan voorganger Lorna Shora. Misschien wel de trots van België samen met Amenra op dit festival. Meer ingetogen dan de bands die om Brutus heen stonden geprogrammeerd, heerlijk om in vervoering gebracht te worden. Wat een strot heeft Stefanie, gaat dwars door de ziel. En dan ook nog zo kunnen drummen. Alsof ze de harten al niet veroverd hadden, bleken ze ook nog bescheiden te zijn, vond het heel mooi om met een zachte stem 'bedankt' te horen. Deze band wil ik nog wel vaker zien!
Bullet For My Valentine: Tweede keer dat ik ze zou zien, deze keer werd The Poison integraal van voor naar achteren gespeeld, met Waking The Demons als non-The Poison afsluiter. Niet voor niets hun grote doorbraakalbum, daar krijg je mensen wel in mee. Dat bleek ook wel, de één na de andere crowdsufer kwam langs zeilen, op het irritante af. De band speelde bevlogen en fel, maar steeds achterom kijken om te voorkomen dat je een kist of sneaker in je smoel kreeg doet toch afbreuk aan de beleving. Maar soit, is ook een duidelijke blijk van publieke waardering, dus ze hebben deze spot meer dan verdiend, hadden achteraf bezien nog wel een spot hoger mogen staan denk ik.
Spiritbox: Powerhouse Courtney Laplante deed waar ze goed in is: overtuigend brullen en helder zingen. Zie haar toch wel als één van de beste, zoniet de beste, (metal)core zangeres. En toch miste er wat, de vonk wilde maar niet overslaan op de wei. Het was wat tam allemaal, een schril contrast met BFMV die ons toch aardig opgewarmd hebben. Dit weerhoudt ze toch wel van een headline spot hoor, voor een band uit dit genre zou de energie van het podium naar de wei vertaald moeten worden en dat lukte niet zo goed. Jammer, want het is een goede band.
Korn: Een overduidelijke, onbetwiste headliner, zo bleek al na de eerste klanken. Op de haargrens van Jonathan Davis na lijkt de tand des tijds maar geen grip te krijgen op Korn. Als er al iets verandert, is het dat ze steeds beter lijken te worden. Ook het recentere werk kwam goed over en misstond helemaal niet in de set waarin alle klassiekers wel langskwamen. Ook de bewegende laserpanelen voegden wel wat toe aan de beleving, zag er heel cool uit. Helemaal maar dan ook helemaal niks mis mee!
Nine Inch Nails: Dan de headliner die voor wat mixed feelings zorgden. Zijn ze wel metal genoeg om GMM te mogen headlinen, is het niet meer een Werchter band? Wat geeft het, dit was een show die zo intens was dat zelfs de grootste scepticus toe moet geven dat het wél een superstrakke, briljante show was. Het is niet mijn smaak, toch vond ik het bijzonder om gezien en beleefd te hebben. Ook de eerste keer dat ik na middernacht mijn zonnebril nodig had!
Randzaken:
Eten: op zich oké. Sommige dingen waren wel echt overpriced of een slag kleiner geworden. Een raketje voor 3,75, doe normaal! Karma kebab was lekker maar duidelijk gekrompen vergeleken met afgelopen jaren.
Camping The Crypt: was prima! Haalde van horen zeggen ook de druk(te) weg op The Boneyard. Was 10 minuutjes wandelen maar goed te doen. Genoeg ruimte, genoeg sanitaire faciliteiten, mini winkeltje. Ook parkeren aan de overkant is wel fijn. Volgend jaar weer wat mij betreft.
Sfeer: ook prima! Heb niks gezien van wantoestanden, agressief gedrag, wat dan ook. Gewoon relaxed, mensen die elkaar overeind helpen in de pit, dat werk.
Awel....Same here....vraag mij wel af van waar dit kwam?...Begonnen met lichte keelpijn en nu overgegaan naar verkoudheid
Weer maakt weinig uit.
Een medewerker aan ne toog die z'n handen niet goed wast en daarmee honderden besmet echter wel
Een medewerker aan ne toog die z'n handen niet goed wast en daarmee honderden besmet echter wel
Vorig jaar met corona teruggekomen van Graspop. Zelfde symptomen als die jullie omschrijven. Nu geen klachten dus de dans ontsprongen denk ik. Zou het zomaar kunnen zijn hoor, van kou word je niet verkouden. Vond het donderdag en vrijdagnacht ook koud 's nachts trouwens, slaapzak had ik echt nodig!
Ik ook.Ik heb precies dezelfde symptomen
Van kater naar keelpijn naar snotneus en meh.
Voor wie het integrale optreden van Lorna Shore nog eens wil zien:
Spijtig dat het maar 7 nummers waren, maar het waren wel 7 knallers.
Spijtig dat het maar 7 nummers waren, maar het waren wel 7 knallers.
Mag ik zeggen dat dit een top geschreven review is. Welbespraakt en met leuke gevoelens neergezet.
Ik vond de kwantiteit/prijs-ratio ook maar karig.
Ben niet iemand die heel snel zeurt over prijzen, maar het rijst nu wel echt de pan uit, zeg.
En wat je zegt lijken de porties ook nog eens kleiner te worden, en is het vlees vaak ver te zoeken (als het überhaupt al erin zit)...
Ik heb dat vanmiddag dan ook als een van de weinige minpunten genoemd in een Graspop-enquête die ik heb ingevuld.
Ook leuk is dat je er een top-10 kan invullen van bands die je volgend jaar graag zou willen zien.
Ik ben maar niet voor de voor de hand liggende namen/headliners als Parkway Drive, Gojira, Sabaton, Volbeat, Ghost etc. gegaan, maar juist voor relatief kleinere/onbekendere namen, die er nog nooit of al lang niet meer hebben gestaan:
- Aephanemer
- Agalloch
- Be'lakor
- Carach Angren
- Coheed And Cambria (baal nog steeds van cancel van 2023)
- Draconian (baal nog steeds van cancel van 2023)
- Moonsorrow
- Orden Ogan
- Pure Reason Revolution
- Shores Of Null
Een festival is gewoon een aanslag op je lichaam. Minder slaap, minder gezond eten, mindere hygiëne,contact met tig mensen,... Normaal dat je dan een virusje oploopt. Heb er ook last van.
Hoe juist vonden jullie dat ik zat met mijn weerberichten? Rekeninghouden met de onzekerheid waar ik het altijd over had.
Weet ik het voor volgend jaar.
Verslag komt later. Eerst al het stof uithoesten.
Edit: Heeft iemand al bijgehouden hoeveel forumleden een virusje cadeau hebben gekregen?
Weet ik het voor volgend jaar.
Verslag komt later. Eerst al het stof uithoesten.
Edit: Heeft iemand al bijgehouden hoeveel forumleden een virusje cadeau hebben gekregen?
Lag jij in Tip-Up B1.8?Mijn festivalverslag is klaar!
De uitschieters en verrassingen van deze editie:
1. Opeth
Deze zag ik van tevoren niet aankomen! Jaren geleden al eens live gezien op Fortarock en dat kon me toen niet bekoren. Maar deze set was magisch (incl. sarcastische opmerkingen tussendoor van de zanger) en het geluid in de Marquee was perfect.
2. Nine Inch Nails
Een wat atypische boeking voor Graspop en dat was te merken aan de ruimte die ik vrij vooraan had om te dansen. Heerlijke set met veel materiaal van mijn favoriete album The Downward Spiral.
3. Nothing More
Carnal was voor mij album nummer één van het jaar 2024. Ik heb dan ook als een fangirl vooraan alle songs voluit staan meezingen.
4. Korn
Hier keek ik het meest naar uit en ik kreeg precies alle hits te horen waarop ik van tevoren hoopte.
5. Alcest
Zondagavond als afsluiter onverwacht staan genieten, in een Metal Dome vol liefhebbers. En hoewel ik het geluid in die tent gedurende het hele weekend vaak wat matig vond, bleek het er tijdens dit optreden dus wel goed te kunnen klinken.
6. Paradise Lost
Eerdere optredens vond ik eigenlijk altijd wat tegenvallen, maar dit keer was de band in topvorm en vol goede zin. Set met maar liefst twee nummers van mijn favoriete album One Second.
7. The Hu
Grootste feestje van het weekend, vlak voor aanvang nog dringen om erbij te kunnen zijn en zo blij dat het lukte!
8. Soen
De afgelopen jaren al vaak live gezien en ook dit was weer genieten.
9. Villagers of Ioannina City
Fijn om hier de vrijdag rustig mee te beginnen. Ontdekt via de Graspop-spootify-playlist.
10. Epica
Nieuw album Aspiral is kanshebber voor mijn album van dit jaar. Ik keek dan ook uit dit optreden en besloot om de tweede helft van de show van Orbit Culture te skippen voor een mooie plek vooraan samen met mijn vrienden. Daar heb ik geen spijt van gekregen!
En verder:
Slapen
Net als vorig jaar goed geslapen in een Tip-Up op de Inferno camping. [Uitverkocht in een vloek en een zucht en ik viste bij de vvk bijna achter het net, dus dat was even spannend. Het is te hopen dat er volgend jaar méér Tip-Ups beschikbaar komen - Graspoporganisatie leest u mee]
Dit jaar kon ik jammer genoeg niet meer de Boneyard camping oplopen om gezellig te ontbijten en de dag te bespreken met mijn vrienden. Gelukkig had ik leuke campingburen èn waren mijn buurtjes van vorig jaar er ook weer, en heb ik mij in de ochtenden dan ook geen moment eenzaam hoeven voelen.
Eten
Weer meer vegan keuze dan vorige jaren, hoera! Favoriet was de nieuwe foodtruck van Bakblik, daarnaast meerdere keren Karma Kebab en Greenway gegeten.
De vegan mayo die ons op de prijslijst was beloofd, heb ik overigens bij geen enkele frietstand gevonden...
De meet-up
Ik heb me heel welkom gevoeld tijdens de Festileaks meet-up donderdagmiddag. Toch spannend omdat ik nog niemand kende. Dank voor jullie hartelijkheid! En jammer dat ik de rest van het weekend niemand meer tegen het lijf ben gelopen… Maar wie weet op Alcatraz?!
Nog 1 bericht terug: Op alcatraz is de kans sowiezo groter. Daar kunnen we zelfs een concerttent domineren / inpalmen.Lag jij in Tip-Up B1.8?
