Wat een lekkere dag was het gisteren. Op tijd op de weide en wat is het dan fijn om rustig naar de tenten te kunnen lopen.
We wilden vroeg zijn voor Jacoténe en dat was zeker de moeite waard. 19 jaar en wat een dijk van een stem. Zelden iemand zo makkelijk zo prachtig horen zingen. Live begeleiding was er alleen door haar drummer en dat was prima voor dat half uurtje. Als ze doorgroeit wordt dit een ster.
Snel door naar almost monday. Bij het inluisteren viel het al op hoeveel leuke nummers ze hebben en live hebben ze dat volledig waargemaakt. Superstrak, veel energie en de zanger is een entertainer. Jammer dat het maar een half uur was, de volgende keer verdienen ze zeker een betere plek op de poster.
Nog nagenietend naar de Barn waar Bright Eyes al begonnen was. Tja, na zo'n energiek optreden op the Slope viel het me zwaar om er in te komen. Was zeker niet slecht, maar voor mij niet het goede moment voor deze muziek.
Blanco White maakt natuurlijk helemaal geen energieke muziek en in een rumoerige Klub C was het dan ook moeilijk om goed te focussen op de soms verstilde uitvoeringen van zijn prima band. De vaart ging er ook steeds wel uit doordat ze eerst een minuutje gingen pielen voordat het nummer begon. Uiteindelijk ging het meer leven en kregen ze het publiek ook mee, zeker toen de prachtig spelende violiste(/keyboard speelster/achtergrondzangeres) close in beeld werd genomen en zichtbaar emotioneel werd door de massale bijval.
Tijd om wat te eten met op de achtergrond Amenra. Daarna een stukje Faye Webster gekeken, om op tijd naar Beth Gibbons te gaan. Dat had best wat later gekund, want ik kon zonder problemen naar voren lopen en dat was een kwartier later ook nog mogelijk. Het eerste nummer moest de geluidsmix nog bijgesteld worden, daarna was het een en al genieten. Wat een geweldige band en wat een fabelachtige zangeres. Het was een genot om te kijken hoe de instrumenten werden bespeeld. Dan heb je geen show of interactie met het publiek nodig. Mysteries, Roads, Glory Box, hoogtepunten te over. Mooi om te zien hoe ze na afloop bijna verlegen de dankbare ovatie van het publiek in ontvangst namen.
Tja, en dan Raye. Ik was nog mooi op tijd om in het tweede voorvak te geraken. Twee jaar geleden in Klub C was ze al grandioos (met een kleine band), nu met een grote band en nog meer zelfvertrouwen was het ronduit spectaculair. Met alle klasse in de muziek waren de mooiste momenten toch de vele emoties in het publiek. Nog nooit bij een optreden zoveel huilende mensen gezien, vrienden die elkaar knuffelen en dan weer massaal zwaaien en klappen. Een kwartiertje langer was mooi geweest, maar die houden we te goed bij haar headliner optreden in 2027.
Buiten bij de Barn leek Elbow lekker bezig, maar vervroegd naar Klub C gegaan omdat het even flink begon te regenen. Ik was niet de enige dus het liep snel vol voor Cymande. Niet helemaal mijn ding, maar ik werd toch behoorlijk meegesleurd door deze rasmuzikanten. De combinatie speelplezier & virtuositeit doet wel wat met een mens.
Gevolg was wel dat ik behoorlijk gesloopt was van het dansen, dus niet veel energie meer over voor Wisp. Mijn dochter en haar vriendin zijn fans en hadden al gemeld dat ze (al een hele tijd) vooraan stonden te wachten. Muzikaal klonk het prima en het blijft natuurlijk shoegaze, dus eigenlijk was er best veel interactie van Wisp met het publiek. Klap op de vuurpijl was dat ze haar setlist naar beneden kwam brengen voor de meiden, inclusief handtekening en dikke knuffels.
Zodoende met twee stralende meiden naar de pendelbus gelopen met op de achtergrond 'fucking' Yungblud.