Laat ik ook maar een korte samenvatting delen:
het was leuk en heet!
De iets langere versie:
Meestal als ik naar Graspop kom, ben ik er echt meer voor de headliners. Dit jaar spraken de headliners me wat minder aan, waardoor ik genoodzaakt was me iets meer te verdiepen in wat er verder zoal aanwezig was. Door het inluisteren heb ik een heleboel nieuwe bands leren kennen. Daardoor is het voor mij een hele leuke editie geworden!
Donderdag:
Mensen die mij kennen, weten dat ik vaak een podium kies en daar dan de hele dag vooraan bij het hek verblijf. Op deze eerste festival dag koos ik voor de South stage. Hierdoor kon ik ook lekker het een en ander van het andere podium meepakken, al heb ik daar uiteraard iets minder van meegekregen. Het festival werd bij de buren op noord geopend door
Mantah (8.5). Dit was lekkere energieke opener die het publiek ook goed meekreeg. Hoewel het misschien niet helemaal mijn ding is, vond ik dat ze het erg goed brachten. Daarna de eerste band op South:
Ego Kill Talent (8,5). Hoewel misschien ook niet helemaal mijn muziek, sprak me de energie van de zangeres me erg aan. Ook was het optreden erg interessant doordat de percussie een breed assortiment van instrumenten gebruikte. Ik heb er zeker van genoten. Ondertussen nog wat van
CombiChrist (7,5) op het andere podium meegekregen. De show sprak me wel aan en met tijd en wijlen raakte zijn stemgeluid mij enorm. Op andere momenten was dat helaas net wat minder. Dit is wel een band die ik nog graag een keer van wat dichterbij wil bekijken. Bij
Danko Jones (8.0) was het tijd voor no-nonsense rock. Het was een goed en lekker optreden, maar het had voor mijn gevoel wat minder echte hoogte punten. Ik heb er echter zeker van genoten! Daarna kwam op South
Accept (8,0). Dit was de band waar ik het meeste naar uitkeek dit festival. En ze leverde wat ik van ze verwachte. Lekkere old-school metal, goede songs en een gecoördineerde show. Het was zeker goed, en ik ben er zeker tevreden over, maar het was ook geen grote positieve verassing, In verband met de hitte heb ik van
Bulls on Parade, A day to Remember en Windrose weinig meegekregen. Tijdens deze bands heb ik een korte pauze genomen en de schaduw opgezocht. Vanaf dat
Megadeth (6.0) ging spelen was ik echter weer vooraan bij South te vinden. Tijdens de eerste paar nummers vond ik Megadeth echt een beetje tegen vallen. Ik weet niet of het aan het geluid lag, maar ik vond Dave zowaar een beetje als Mickey Mouse klinken. Gelukkig werd het tegen het einde toe wel steeds beter. Vervolgens was het contrast met
Within Temptation (10.0) groot. Ik heb ze al meerdere keren gezien, maar dit was echt de beste uitvoering die ik tot nu toe van ze heb mogen aanhoren. Het decor was mooi, de show was goed, ze zong geweldig en de setlist was geweldig. Voor mij was dit één van de beste optredens tijdens Graspop. Daarna nog wat
Limpbizkit (7.5) meegepakt. Dit is niet helemaal mijn band, of mijn muziek. Vandaar ook dat het lastig is om goed te scoren, zeker na zo'n geweldig optreden van Within Temptation. Echter vond ik het leuk om te zien en was mijn persoonlijke highlight het moment waarbij twee random fans gevraagd werd om mee te zingen. Dit deden ze echter met zoveel overtuiging dat ik me afvroeg of het wel echt random was. Terwijl het ondertussen begonnen was met regenen ben ik toch blijven staan voor de Offspring (8.5). Eigenlijk kende ik de Offspring nauwelijks en ik moet bekennen dat ik ze meermaals door de war heb gehaald met de Prodigy (vraag me niet waarom). Any ways, ik merkte al snel dat ik veel meer van ze kende dan ik had verwacht! Daarnaast kon ik ook de humor bij de band goed waarderen. Lekker optreden en het trotseren van de regen waard.
Vrijdag:
Vrijdag was op papier voor mij de minste dag... en helaas bleek dat ook ook in de praktijk. Niet alleen vanwege de bands, maar ook doordat ik door vermoeidheid en de hitte gewoon minder energie had om echt goed te genieten. Toch het een en ander meegepikt. Dit keer besloot ik de bands te gaan bekijken vanaf de Noord stage. Daar begon het met een annulering van
Drowning Pool (0,0). Erg jammer, omdat ik ze graag had gezien! Maar extra jammer omdat we nu een uur lang extra geen band op ons podium hadden?!
Infected Rain (7,0) werd namelijk doorgeschoven. De zangeres gooide er flink wat energie in en was zichtbaar emotioneel van het optreden en het publiek. Het is alleen niet echt mijn muziek. Daarnaast hielp het ook niet dat ze halverwege opriep tot meer crowd-surfers. Daar heb ik namelijk altijd een hekel aan, omdat je dan de hele tijd naar achteren aan het kijken bent.
Mammoth (7,5) is meer mijn muziek. Lekkere rock, maar niet heel erg vernieuwend of bijzonder ofzo. Prima genoten, but that's it. Ondertussen was ik half gesmolten en was ik toe aan verkoeling. Daardoor ondermeer
Trivium deels geskipped. Wat ik wel van ze zag klonk goed en zag er goed uit, maar ik heb te weinig meegepakt om ze echt goed te kunnen beoordelen. Ik kwam deze vrijdag echter vooral voor
Breaking Benjamin (8.0). Vroeger heb ik vaak mogen genieten van de Diary of Jane, dus nu wou ik de band wel een keer live zien. Het optreden was prima en de muziek was prima. Fijne bijkomstigheid is dat de zanger aangaf voortaan makkelijker naar Europa kan komen! Zelf vermoed ik dat ze gaan werken met verdoving zoals de A-team dat ook deed, met BA, Na dit optreden ben ik naar mijn tent gegaan, de energie was op, en we waren pas halverwege!
Zaterdag:
Ik was blij dat ik gisteren mijn energie had bespaard, want naar de zaterdag keek ik met veel plezier uit. Dit was namelijk de dag waarop er op de Jupiler stage allemaal power metal bands te vinden waren die ik kon ontdekken! Er werd afgetrapt door
Vicious Rumors (8,0) die gewoon een lekkere set afwerkte. Vervolgens kwam
Feuerschwanz (9.0) die er nog een schepje bovenop deed. Deze show nam metal niet al te serieus en er was continue wel wat te zien. Zo ging bijvoorbeeld een van de danseressen crowdsurfend het publiek in met een opblaasboot tijdens een cover van Dragostea din tei. Combineer dat met power metal en je hebt een redelijk beeld van de band.
Primal Fear (8.0) was wederom weer lekkere no-nonse metal. Iets wat ik stiekem wel kon waarderen na de set van Feuershwanz. Toen
Orden Ogan (7,0) met een power metal set en opsmuck die mij erg doet denken aan bands zoals Powerwolf. Het klonk prima en zag er visueel ook prima uit, maar ik had alleen de impressie dat ik naar de zoveelste Duitse powermetal band zat te kijken die het zelfde dress-up truckje uitvoerde. Daarnaast ben ik het ook zat dat zangers geobsedeerd het publiek vragen om steeds harden te schreeuwen. Als je oma zoveel harden kan schreeuwen, waarom heb je haar dan niet uitgenodigd?
Sonata Arctica (8,0) was vervolgens weer ietsje rustiger. De thematiek en het geluid waren een stuk unieker en ik vond de zanger een charismatische uitstraling hebben. In vergelijking met bijvoorbeeld Orden Ogan vond ik ze veel meer een eigen identiteit hebben! Wel begon tegen deze tijd de afstelling van de drum/bas steeds minder te worden. Dit had met name invloed op mijn ervaring tijdens
Queensryche (6,0). Door de slechte afstelling heb ik bijna de helft van de show met mijn handen voor mijn oren gestaan... Hoewel het verder prima no-nonsense metal was, heeft dit mijn ervaring echter zwaar beïnvloed. Na de show maar gelijk even melding gemaakt bij de geluidstafels en gelukkig konden die de problemen fixen voor de Jupiler Headliner
Avatar (10,0). Ik heb Avatar al meerdere keren mogen aanschouwen en elke keer kan ik zo erg genieten van de mimiek en het theater dat ze moeiteloos integreren in hun show. Voor deze keer hadden ze uitgepakt met een andere opening en stage-indeling. De show die op verschillende manieren gebruik maakte van vuur en pyro, was geweldig. Met zo'n show zouden ze ook zeker niet misstaan als headliner op een mainstage! Over headliner op mainstages gesproken? Die heb ik deze dag geskipped!
Zondag:
Ik heb in het verleden erg veel genoten van de geweldige shows van Alice Cooper, en dat was voor mij ook de reden om dit keer weer naar Noord te gaan. Daar werd ik helaas geconfronteerd met een enorme walk-on die mijn zicht op mijn zicht op het podium zwaar belemmerde. Maar aangezien ik er vanuit ging dat Alice daar ook wel gebruik van zou maken, besloot ik het toch maar af te wachten. De eerste band die ik zag was
Evergrey (6.5). Naja... ik zag de halve band, want de drummer, gitarist en een halve zanger gingen verscholen achter de walk on. Helaas was het geen hele dynamische show waardoor ik deze bandleden vrijwel niet kon bewonderen. De muziek was verder wel prima, maar de beleving... Bij
Europe (7.0) bewoog de band zich al iets meer over het podium, waardoor ik de meeste bandleden in ieder geval heb kunnen zien. Verder is het natuurlijk ook altijd heerlijk om de final countdown te zingen! Bij
Foreigner (8.0) gaat het vrijwel altijd over de liefde. En ik was erover verbaast hoeveel nummers ik kon meezingen! De band was dynamisch, de muziek was goed, sfeer was goed en de zanger kwam bij het laatste nummer zelfs nog even de walk-on op! Toen was het tijd voor
Alice Cooper (6.0), het moment waar ik op gewacht had... Alleen zijn ze geen enkele keer de walk-on opgekomen?! Zo'n show is zo veel minder gaaf om te zien als je maar de helft van het podium ziet?! Daarnaast was de show sowieso al uitgekleed ten opzichte van voorgaande edities, met een stuk minder decor etc. Ik denk eigenlijk dat de show van Alice vooral tot zijn recht komt in het donker... Vanwege al deze factoren viel het mij gewoon echt tegen. Met
Def Leppard heb ik niet zo veel, dus besloot ik om mijzelf naar Zuid te begeven om nog iets van
Sabaton (8,5) mee te pikken. En ik weet niet hoe ik het voor elkaar kreeg, maar het lukte me om nog ergens op de tweede rij te belanden. Het optreden was gaaf, de show was gaaf en de show was persoonlijk met terugblikken naar het verleden. Al met al genoeg redenen voor een geweldige score. Maar helaas werd ik de halve show overspoeld door crowdsurfers wat de ervaring toch wel drukte en hielp het niet mee dat ze mijn favo nummer niet speelde (Carolus Rex).
Al met al dus ene geweldige editie, waarbij ik vooral de donderdag en zaterdag erg veel genoten heb. Hierbij waren voor mij Within Temtation en Avatar de duidelijke positieve uitschieters, terwijl Alice Cooper en Queensryche me door de omstandigheden het meest tegen vielen.
