Die keuze hoeft niet te betekenen dat je Satyricon geweldig vindt, heb zelf helemaal niets met sommige types van proggy metal. Was erbij in 2018 omdat een vriendin het absoluut wilde zien, maar buiten dat ik aanwezig was, kan ik me weinig meer van het optreden herinneren, het deed me weinig (zowel op positief als negatief vlak). Ik heb me niet verveeld, maar heeft me ook niet aangespoord om het vaker te gaan beluisteren. Er is sowieso veel prog die me om één of andere reden te steriel of te gekunsteld overkomt en waarmee het waarschijnlijk nooit zal klikken. Ene oor in, andere oor uit, zowel op plaat als live.
En daarnaast vind ik (los van de kwaliteit van de muziek) dat Ayreon, in een rijtje met Behemoth, Opeth, Satyricon, My Dying Bride, Amenra en andere Emperors nogal heel erg de vreemde eend in de bijt is. Met hun gepolijste sound en concepten vol verwondering staan die nogal raar tussen de rauwe zwaarte, de intense dreiging of de ritualistische spanning van bands die als typisch Marquee worden beschouwd.
Voor een band als Ayreon is de Marquee het ultieme podium, maar voor de Marquee als podium is Ayreon niet de ultieme band.