Wat zijn de meesten toch altijd snel met hun verslagen en bevindingen. Ik heb nu toch pas de tijd en energie gevonden om wat neer te pennen.
1 t/m 10. Wilco: Ja, met grote afstand van de rest. Ik wist niet dat ik hier zo erg naar uitkeek. Ik ben op tijd weggegaan bij Big Special, deels voor een goede spot bij de ONE, maar als Big Special geen technische problemen had was ik daar toch echt nog wat langer gebleven. Het leverde de perfecte plek op om Jeff Tweedy en zijn vrienden te mogen aanschouwen. De eerste twee nummers waren al genieten, maar dan starten ze Handshake Drugs in. Zo'n prachtig mooi nummer, heerlijke opbouw. En wat kan Nels Cline toch weergaloos gitaar spelen. Op plaat hoor je dat allemaal wel, maar om het voor je ogen live gespeeld te zien worden, geeft er nog zo veel meer detail aan. Echt een genot om naar te kijken. Ik hield het niet droog. Vervolgens, direct na Handshake Drugs speelden ze If I Ever Was a Child. En die heb ik aangevraagd ruim een half jaar terug toen ze zich hadden bevestigd, maar nog niet officieel aangekondigd waren. Enorm vereerd voelde ik me. Nog meer janken uiteraard. Had echt niet verwacht dat die langs zou komen. Ergens tegen het einde van het uur zei Jeff nog iets in de trend van "There are too many songs in your guys's setlist. No time for talking. Let's just keep playing." Waarna vervolgens Jesus, Etc. te gehaast werd ingezet, maar dat smetje mocht de pret niet drukken. Ik weet niet of dit een bevestiging was dat ze verzoeknummers speelden, maar in die wereld leef ik graag, dus ik neem dat maar voor waarheid aan. En als dat zo is, man, wat hebben we met z'n allen dan een heerlijke setlist aangevraagd. Om je vingers bij af te likken. Later die dag heb ik wel nog even op setlist.fm gekeken en daar bleek dat dit toch niet zo'n unieke setlist was. Dit was een greep uit een grotere collectie nummers waar ze nu mee op tour zijn. Echter kan die grotere collectie nummers nog steeds wel door aanvragen tot stand zijn gekomen natuurlijk. En ik vermoed ook wel dat dat zo is. Een kerel voor mij had drie nummers aangevraagd en heeft ze allemaal voorbij horen komen. Had ik toch ook One Wing moeten aanvragen. Daarmee zijn ze nu ook op tour, maar hebben ze niet gespeeld.
11. TV On The Radio: Nog steeds steengoed, maar geen Wilco. Will Do is het eerste nummer waarmee ik ze destijds heb leren kennen. Die speelden ze helaas niet, maar we hebben nog steeds een prachtige setlist voorgeschoteld gekregen met nummers als Wolf Like Me, dat nog een kleine pit opleverde waar ik stond, Happy Idiot, en Staring at the Sun die ik live een stuk sterker vind dan op plaat. Ik ben er ook heel blij mee dat ze last minute met Kneecap verwisseld zijn en dus in de TWO konden spelen. Dat is ze zeker ten goede gekomen.
12. Michael Kiwanuka: Zo'n heel grote meneer is Kiwanuka nu ook weer niet, toch? Toch was het hele strand muisstil en stond aandachtig te luisteren. Hij was top. Zijn band was top. Kortom, een meer dan terechte afsluiter.
13. Deftones: Ja, eigenlijk was heel die zondagavond helemaal top en alles na Wilco voelde toen enkel nog als pure bonus. Tussen Wilco en Deftones in was ik nog van plan een stukje Wine Lips danwel Djo mee te pakken, maar ik moest nog van Wilco bijkomen, dus dat werd hem niet. Dus van Wilco door naar Deftones. Een groter contrast kan bijna niet. Toch ging ook dit erin als zoete koek vanaf initieel dezelfde plek als bij Wilco, maar al snel van iets verder naar achter aangezien ik niet de behoefde voelde om de pit in te duiken. Heb wel flink staan headbangen. Persoonlijk favoriet Diamond Eyes kwam al als derde nummer voorbij, dus toen ik die hoorde, wist ik dat het met de rest van de set ook wel goed ging komen.
En vanaf dit punt wordt het steeds lastiger om het keurig op volgorde te plaatsen en er details van te herinneren, dus doen we het zo:
Ook nog steeds heel goed:
14 t/m 21: Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs (lekker beuken, heerlijk!), Spelling (wat een unieke stem heeft die zangeres toch), Droom Dit (greep mij meer dan in Paradiso laatst), Lucy Dacus, Nilüfer Yanya, Soulwax (stuk leuker dan op Lowlands vorig jaar), Ugly, Amenra (zelfde setlist als vorige keer naar mijn gevoel, maar ligt ook aan het genre, en als opener op de TWO werkt het toch beter als het nog rustig is op het terrein en de mensen die er zijn speciaal voor Amenra komen. Desalniettemin nog altijd ijzersterk.)
Nog steeds heel goed, maar net wat minder:
22 t/m 34: Glass Beams (had mijn aandacht hier niet optimaal bij, maar was wel heel fijn), Eefje de Visser (een uur was lang genoeg geweest. Het middenstuk was een beetje taai, maar verder wel heel fraai.), Brihang (pyrotechnics, hell yeah!), Sean Kuti & Egypt 80 (te kort geweest om er echt in te komen), Kae Tempest (toen hij nog Kate heette en het meer spoken word was, pakte het me meer. Nu had rap toch de bovenhand), Jacob Alon, The Streets, Kneecap, Caribou, Divorce, Magdalena Bay (verwachtingen lagen net wat te hoog denk ik), Daniela Pes, King Hannah (muziekgieterij sessie), Waxahatchee
Gewoon goed:
35 t/m 40: Wu Lyf, Cassandra Jenkins, KABEAUSHÉ, Jasmine 4.t, Blanco White, Big Special (hadden wat technische problemen, maar maakte er ondanks dat nog wel het beste van)
Minder goed tot slecht:
- Misschien was Horsegirl nog wel het minst, maar zelfs dat zou ik nog steeds een 6 geven.
Voornamelijk meegekregen als achtergrond muziek:
Erol Alkin, The Backseat Lovers
Verder was de sfeer top. Alleen bij Ugly, ben ik ergens anders gaan staan in verband met praters. Het weer hebben we ontzettend mee geboft. Het ciderhuis blijf ik groot fan van, maar de sangria was ook heerlijk. Uiteraard ook heerlijk gegeten ook weer. Coney Island en Playground Love ben ik voor het zo veelste jaar op rij niet geweest. Vooral Playground Love kan beter benut worden. Niet Niks vind ik op zich een mooie stage, maar wat voegt het in hemelsnaam toe? Haal daar alsjeblieft weg. Drop de biet was leuk, maar doe dat liever wel alleen op momenten dat er niets speelt in The Secret, maar daar zal Lidl wel niet mee akkoord zijn gegaan.
1 t/m 10. Wilco: Ja, met grote afstand van de rest. Ik wist niet dat ik hier zo erg naar uitkeek. Ik ben op tijd weggegaan bij Big Special, deels voor een goede spot bij de ONE, maar als Big Special geen technische problemen had was ik daar toch echt nog wat langer gebleven. Het leverde de perfecte plek op om Jeff Tweedy en zijn vrienden te mogen aanschouwen. De eerste twee nummers waren al genieten, maar dan starten ze Handshake Drugs in. Zo'n prachtig mooi nummer, heerlijke opbouw. En wat kan Nels Cline toch weergaloos gitaar spelen. Op plaat hoor je dat allemaal wel, maar om het voor je ogen live gespeeld te zien worden, geeft er nog zo veel meer detail aan. Echt een genot om naar te kijken. Ik hield het niet droog. Vervolgens, direct na Handshake Drugs speelden ze If I Ever Was a Child. En die heb ik aangevraagd ruim een half jaar terug toen ze zich hadden bevestigd, maar nog niet officieel aangekondigd waren. Enorm vereerd voelde ik me. Nog meer janken uiteraard. Had echt niet verwacht dat die langs zou komen. Ergens tegen het einde van het uur zei Jeff nog iets in de trend van "There are too many songs in your guys's setlist. No time for talking. Let's just keep playing." Waarna vervolgens Jesus, Etc. te gehaast werd ingezet, maar dat smetje mocht de pret niet drukken. Ik weet niet of dit een bevestiging was dat ze verzoeknummers speelden, maar in die wereld leef ik graag, dus ik neem dat maar voor waarheid aan. En als dat zo is, man, wat hebben we met z'n allen dan een heerlijke setlist aangevraagd. Om je vingers bij af te likken. Later die dag heb ik wel nog even op setlist.fm gekeken en daar bleek dat dit toch niet zo'n unieke setlist was. Dit was een greep uit een grotere collectie nummers waar ze nu mee op tour zijn. Echter kan die grotere collectie nummers nog steeds wel door aanvragen tot stand zijn gekomen natuurlijk. En ik vermoed ook wel dat dat zo is. Een kerel voor mij had drie nummers aangevraagd en heeft ze allemaal voorbij horen komen. Had ik toch ook One Wing moeten aanvragen. Daarmee zijn ze nu ook op tour, maar hebben ze niet gespeeld.
11. TV On The Radio: Nog steeds steengoed, maar geen Wilco. Will Do is het eerste nummer waarmee ik ze destijds heb leren kennen. Die speelden ze helaas niet, maar we hebben nog steeds een prachtige setlist voorgeschoteld gekregen met nummers als Wolf Like Me, dat nog een kleine pit opleverde waar ik stond, Happy Idiot, en Staring at the Sun die ik live een stuk sterker vind dan op plaat. Ik ben er ook heel blij mee dat ze last minute met Kneecap verwisseld zijn en dus in de TWO konden spelen. Dat is ze zeker ten goede gekomen.
12. Michael Kiwanuka: Zo'n heel grote meneer is Kiwanuka nu ook weer niet, toch? Toch was het hele strand muisstil en stond aandachtig te luisteren. Hij was top. Zijn band was top. Kortom, een meer dan terechte afsluiter.
13. Deftones: Ja, eigenlijk was heel die zondagavond helemaal top en alles na Wilco voelde toen enkel nog als pure bonus. Tussen Wilco en Deftones in was ik nog van plan een stukje Wine Lips danwel Djo mee te pakken, maar ik moest nog van Wilco bijkomen, dus dat werd hem niet. Dus van Wilco door naar Deftones. Een groter contrast kan bijna niet. Toch ging ook dit erin als zoete koek vanaf initieel dezelfde plek als bij Wilco, maar al snel van iets verder naar achter aangezien ik niet de behoefde voelde om de pit in te duiken. Heb wel flink staan headbangen. Persoonlijk favoriet Diamond Eyes kwam al als derde nummer voorbij, dus toen ik die hoorde, wist ik dat het met de rest van de set ook wel goed ging komen.
En vanaf dit punt wordt het steeds lastiger om het keurig op volgorde te plaatsen en er details van te herinneren, dus doen we het zo:
Ook nog steeds heel goed:
14 t/m 21: Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs (lekker beuken, heerlijk!), Spelling (wat een unieke stem heeft die zangeres toch), Droom Dit (greep mij meer dan in Paradiso laatst), Lucy Dacus, Nilüfer Yanya, Soulwax (stuk leuker dan op Lowlands vorig jaar), Ugly, Amenra (zelfde setlist als vorige keer naar mijn gevoel, maar ligt ook aan het genre, en als opener op de TWO werkt het toch beter als het nog rustig is op het terrein en de mensen die er zijn speciaal voor Amenra komen. Desalniettemin nog altijd ijzersterk.)
Nog steeds heel goed, maar net wat minder:
22 t/m 34: Glass Beams (had mijn aandacht hier niet optimaal bij, maar was wel heel fijn), Eefje de Visser (een uur was lang genoeg geweest. Het middenstuk was een beetje taai, maar verder wel heel fraai.), Brihang (pyrotechnics, hell yeah!), Sean Kuti & Egypt 80 (te kort geweest om er echt in te komen), Kae Tempest (toen hij nog Kate heette en het meer spoken word was, pakte het me meer. Nu had rap toch de bovenhand), Jacob Alon, The Streets, Kneecap, Caribou, Divorce, Magdalena Bay (verwachtingen lagen net wat te hoog denk ik), Daniela Pes, King Hannah (muziekgieterij sessie), Waxahatchee
Gewoon goed:
35 t/m 40: Wu Lyf, Cassandra Jenkins, KABEAUSHÉ, Jasmine 4.t, Blanco White, Big Special (hadden wat technische problemen, maar maakte er ondanks dat nog wel het beste van)
Minder goed tot slecht:
- Misschien was Horsegirl nog wel het minst, maar zelfs dat zou ik nog steeds een 6 geven.
Voornamelijk meegekregen als achtergrond muziek:
Erol Alkin, The Backseat Lovers
Verder was de sfeer top. Alleen bij Ugly, ben ik ergens anders gaan staan in verband met praters. Het weer hebben we ontzettend mee geboft. Het ciderhuis blijf ik groot fan van, maar de sangria was ook heerlijk. Uiteraard ook heerlijk gegeten ook weer. Coney Island en Playground Love ben ik voor het zo veelste jaar op rij niet geweest. Vooral Playground Love kan beter benut worden. Niet Niks vind ik op zich een mooie stage, maar wat voegt het in hemelsnaam toe? Haal daar alsjeblieft weg. Drop de biet was leuk, maar doe dat liever wel alleen op momenten dat er niets speelt in The Secret, maar daar zal Lidl wel niet mee akkoord zijn gegaan.
:
) niet gesproken, dus nee.
