Zoals elk jaar een dagkaart gekocht. Dit jaar gingen we voor de soul op de zondag.
We zijn gestart bij Thee Sacred Souls. Heerlijk energiek optreden met zanger die loepzuiver zong met zwoele retro-soul. Wat een binnenkomer! De planning gaf vervolgens Lady Blackbird aan. Dit plan hadden echter meer mensen opgevat en na 15 min buiten de zaal op het scherm te hebben gezien zijn we wat gaan eten. Muzikaal was het prima op orde; wat een krachtige en bijzondere stem.
Terug in de grootste zaal Nile hebben we van Norah Jones mogen genieten. Nou ja genieten…. Het was vooral saai en klonk plichtmatig met een taai middenstuk. Het meest opvallende moment was dat iemand onwel werd in de zaal en Norah hierop uiterst professioneel reageerde.
Na een rondje terrein, waarbij we een tijdje zijn blijven hangen bij de blues van Moses Patrou, zijn we op tijd naar de Congo gegaan voor WAR. Het optreden (soul/funk/rap) was dertig jaar na hun 1e optreden op NSJ en het was zeker een feestje. “Lowrider” en “Why can we be friends” gingen er bij mij in als zoete koek. Maar de dagen van muzikale vernieuwing lagen al even in het verleden.
De Nile weer inlopend konden we het slot van Jorja Smith meepakken. Dit was niet aan mij besteed. Waarschijnlijk ook omdat Raye vorige week op Werchter in hetzelfde genre een verpletterende indruk achterliet en Jorja daarbij toch een slap aftreksel leek. Maar zo om mij heen kijkend werd dit zeker niet door iedereen gedeeld, want om mij heen werd flink gedanst.
Na heerlijk eten -gewoon te veel keuzes mogelijk- zijn we op tijd naar Diana Ross gegaan. Hoewel 81 jaar en ongetwijfeld wat ingeboet aan kracht, klonk het toch super zuiver met een warme klank. Hier moesten we wel even op wachten want in de tot de nok afgeladen zaal mochten we eerst ‘genieten’ van een volstrekt overbodig ‘Amerikaanse’ introfilmpje. De beloning was het gelukkig meer dan waard! Met een ruim uur tjokvol hits van de Supremes en haar solo werk werden we moe maar voldaan naar huis gestuurd.
We zijn gestart bij Thee Sacred Souls. Heerlijk energiek optreden met zanger die loepzuiver zong met zwoele retro-soul. Wat een binnenkomer! De planning gaf vervolgens Lady Blackbird aan. Dit plan hadden echter meer mensen opgevat en na 15 min buiten de zaal op het scherm te hebben gezien zijn we wat gaan eten. Muzikaal was het prima op orde; wat een krachtige en bijzondere stem.
Terug in de grootste zaal Nile hebben we van Norah Jones mogen genieten. Nou ja genieten…. Het was vooral saai en klonk plichtmatig met een taai middenstuk. Het meest opvallende moment was dat iemand onwel werd in de zaal en Norah hierop uiterst professioneel reageerde.
Na een rondje terrein, waarbij we een tijdje zijn blijven hangen bij de blues van Moses Patrou, zijn we op tijd naar de Congo gegaan voor WAR. Het optreden (soul/funk/rap) was dertig jaar na hun 1e optreden op NSJ en het was zeker een feestje. “Lowrider” en “Why can we be friends” gingen er bij mij in als zoete koek. Maar de dagen van muzikale vernieuwing lagen al even in het verleden.
De Nile weer inlopend konden we het slot van Jorja Smith meepakken. Dit was niet aan mij besteed. Waarschijnlijk ook omdat Raye vorige week op Werchter in hetzelfde genre een verpletterende indruk achterliet en Jorja daarbij toch een slap aftreksel leek. Maar zo om mij heen kijkend werd dit zeker niet door iedereen gedeeld, want om mij heen werd flink gedanst.
Na heerlijk eten -gewoon te veel keuzes mogelijk- zijn we op tijd naar Diana Ross gegaan. Hoewel 81 jaar en ongetwijfeld wat ingeboet aan kracht, klonk het toch super zuiver met een warme klank. Hier moesten we wel even op wachten want in de tot de nok afgeladen zaal mochten we eerst ‘genieten’ van een volstrekt overbodig ‘Amerikaanse’ introfilmpje. De beloning was het gelukkig meer dan waard! Met een ruim uur tjokvol hits van de Supremes en haar solo werk werden we moe maar voldaan naar huis gestuurd.
