Best Kept Secret 2025
- Onderwerp starter Jelle
- Startdatum
Ik zou die van TV on the Radio heel graag hebben. De geluidskwaliteit van de primaverashows is om te janken
Ik sprak een medewerkster van de VPRO en die zei dat ze niet van alle artiesten toestemming hadden. Van Deftones mocht bijvoorbeeld helemaal niks.
Vaak filmen ze toch al voor de schermen en slaan ze dat net als de soundbooth opname gewoon op. Dan checken ze het bij de artiest, maar bij sommige artiesten moet het wel gelijk weer weg. Bij LGW is dat Mount Eerie optreden ook ooit op die manier uiteindelijk toch uitgebracht. Hij wilde het zelf in eerste instantie absoluut niet, maar toen hij het hoorde toch wel.
Valt me sowieso op dat vooral bij Amerikaanse acts geen opnames uitgezonden mogen worden. Dat zie je op meerdere festivals terug. Hebben die gewoon extra lastige managers of zo?
Zaterdag wel de kans op een opname met glastonbury die sws wordt opgenomen en uitgezonden
Beetje laat, maar had mijn account nog niet eerder bevestigd hier. Uitgebreid weekendverslag van wat ik van de muzikale acts vond:
Ben in 2023 op de zondag geweest bij BKS. Had toen al wel gezien wat een heerlijk ongedwongen sfeertje er hing, plus het is voor mij echt om de hoek. Dus geen probleem om elke dag op en neer te gaan. Op zondag zouden er wat vrienden gaan, op zaterdag en vrijdag niet. Heb al eerder wat dagdelen en bij Rock in Japan zelfs de hele dag alleen op een festival gestaan. Ik ga vooral voor de muziek, dus dat is geen ramp. Heb daarom maar gewoon lekker een weekend ticket gekocht.
Vrijdag kostte het best wat tijd om binnen te komen, wegens de NS staking, maar uiteindelijk toch nog redelijk op tijd binnen. Ik had me voorgenomen om dit keer een paar acts in de kleine Casbah ruimte mee te pikken. Te beginnen met Divorce. Het was leuk om op een terrein wat live muziek te zien, maar het sprong er niet helemaal uit. Het hielp ook niet mee dat naast me een groep mensen ontzettend hard met elkaar aan het praten was, iets wat helaas een thema dit weekend was. Het enige echte minpunt van Best Kept Secret imo.
Daarna kon ik kiezen tussen The Vices of Wu Lyf, waar ik beide niet veel mee heb. Ik vind The Vices echt helemaal niks, dus ben ik naar Wu Lyf gegaan. Hier kon er voor het eerst de gehoorbescherming in, want man wat een rammelbakken muziek was het. Er waren zeker wat liefhebbers in mijn buurt die erg los gingen, dus ze zullen iets goeds doen, maar ik kon me wel in de beschrijving van 3voor12 vinden 'richtingloos geschreeuw'.
Daarna voor de eerste keer naar de Two voor Nilüfer Yanya. Ik volg haar al een tijdje met interesse, maar ben nog nooit volledig gepakt door haar platen. Ook live voelde ik een beetje hetzelfde. De eerste drie nummers waren sterk, maar daarna kabbelde het toch een beetje voort. Het hielp ook niet mee dat ze vrij introvert op het podium stond, met weinig tot geen interactie met het publiek. Het was zeker niet slecht, maar er ging nog veel beters volgen.
Eerst nog even terug naar de Casbah. Sailor Honeymoon was daar aan het spelen. Punk uit Zuid-Korea en dat was best wel komisch. Gewillige groep mensen aan het moshpitten. Lekkere rammelbakken muziek, totaal niet serieus te nemen, maar dat willen ze ook niet.
Het hoogtepunt van de dag was voor mij Orchestra Baobab. Pas op het laatste moment aangekondigd, vanwege het plotselinge overlijden van Amadou Bagayoko van Amadou & Mariam. Een hele waardige vervanger. Legendarische band uit Senegal die al 50 jaar bestaan, maar qua leden al een generatie verder zijn. Ze brengen letterlijk de Afro terug in de Afro-Cubaanse muziek die ze spelen. Denk Buena Vista Social Club, maar dan back to the Afrikaanse roots. Wat een feestje! Plezier straalde er bij alle leden van af, heerlijke instrumentale spelletjes met een gitarist die ontzettend heerlijk de virtuoso stond uit te hangen op momenten. Er werd wat afgedanst, echt genieten.
Met een hapje stond ik op een afstandje naar L'Imperatrice te kijken. Lang getwijfeld om naar Horsegirl te gaan, maar achteraf blij dat ik dat niet gedaan heb. Men was vrij negatief online over hen en L'Imperatrice was ontzettend leuk. Richting het einde nog helemaal naar voren gegaan, op tijd voor een Daft Punk hommage! Want dat is de hele band wel. Denk Random Access Memories, maar dan volledig focusend op de chill en de funkiness. Geen levensveranderende nummers, maar oh wat klinkt het allemaal lekker in het zonnetje.
Barry Can't Swim wist ik al van te voren dat ik het niks zou vinden, maar na 3 nummers wist het me ook totaal niet van gedachten te veranderen. Huis-tuin en keuken elektro. Snel weer door!
De afsluiter voor mij was namelijk Snapped Ankles. Eefje de Visser heb ik op plaat nooit kunnen pruimen, dus die skipte ik, eerst nog even de meest bizarre forest rave simulatie ooit meemaken. Deze band stond daar verkleed als een zooi bladeren en knalde met bizarre electroclash/dance punk nummers de hele tent aan gort. Heb voor het eerst sinds jaren weer minutenlang in een moshpit staan beuken. Wel springend op mijn rechterbeen alsof het een pogostick was, want die linkerknie vertrouw ik nog niet. Vol zweet daarna afgedropen en naar huis!
Zaterdag:
Werd thuis om 11:30 wakker. Oeps! Zo'n festivaldag kost toch een hoop energie. Als ik maar niet te laat ben. Nou dat was ik gelukkig niet! Want met de trein ging het een stuk sneller. Seun Kuti & Egypt 80 was namelijk waarvoor ik was vertrokken. De zoon van Fela Kuti, grootste muzikant uit de Afrikaanse historie en pionier van de Afrobeat (niet te verwarren met Afrobeats). Met een line-up met 4 blazers maak je mij al sowieso vrolijk. De nummers deden me zeker aan Fela denken, met Seun die na zijn blaasstukjes net als zijn vader gepassioneerd begon te zingen over o.a. ongelijkheden in de wereld. Soms wil men muziek en politiek los van elkaar zien, maar dat kan gewoon niet, want bijvoorbeeld Afrobeat is een activistisch genre. Ik omarmde het met open armen in elk geval en heb er enorm van genoten.
Ik heb daarna 2 keer kort The Pill gezien, waarvan de leukste variant de Muziekgieterij sessie was. Twee dames met lekker knapperige gitaarsounds en bijna riot grrl achtige teksten/vocalen. Smaakte naar meer, ondanks dat het allemaal nog best slordig was, het was zeker catchy!
In de Casbah Khana Bierbood gezien uit Thailand. Dit was echt geweldig! Psychedelische rock met heerlijke ritmes en fantastisch gitaarspel. De hele tent ging HELEMAAL uit zijn dak. Grootste verrassing van het festival.
Ugly is een band die ik met interesse volg, uit dezelfde scéne als Black Midi, Black Country, New Road en Squid. Hele andere sound alleen. Meerstemmige vocalen en interessante songstructuren. Erg creatief en ook dit smaakte naar meer. Sympathieke bandleden ook.
Heb een stukje Lucy Dacus meegepikt, wat niet helemaal aan mij besteed was. Vind Singer-Songwriter toch een ontzettend lastig genre om in te komen. Het mist in mijn ogen altijd net iets. Ben daarom ook na een kwartiertje vertrokken om te gaan eten en klaar te staan voor
The Streets. Ik ken maar 2 nummers uit mijn hoofd, maar heb wel zijn meestgeprezen album ooit geluisterd. Ik wist dat ik het leuk zou vinden en dat was het ook. Hij kwam nog even tijdens het optreden gezellig langslopen op nog geen meter van me af, maar dat was niet uniek, want hij heeft meerdere crowdsurfs gedaan. Waaronder 'The Snake', waar hij verbonden aan andere mensen richting het meer werd gesurfd, waar hij nog even kon pootjebaden. Muzikaal was het niet het hoogtepunt van de dag, maar het was wel een zeer vermakelijk optreden.
Daarna heb ik een klein stukje Amenra meegekeken en ik verbaasde me over hoeveel mensen toe stonden te kijken, want ik vond het op momenten erg ruig. Zelfs wat te ruig voor mij zelfs en ik kan echt veel hebben. Het was zeker niet slecht, maar niet helemaal het genre waar ik op dat moment zin in had, met de hele trage opbouw binnen de nummers.
Ik had besloten een stukje Kneecap mee te kijken. Een hype die mij volledig ontgaan is. Na 4 nummers snapte ik het nog steeds niet. Mijn conclusie was, Netflix docu + politieke boodschap, want muzikaal is het gewoon Grime die niet in de buurt komt van bijvoorbeeld een Dizzee Rascal, Wiley, Stormzy etc.
Wat ik wel snapte was Witch. Man wat vet om hen live te kunnen zien, wat een heerlijk verhaal ook achter deze band. Post-onafhankelijkheid in Zambia had je diverse Psych-rock bands geïnspireerd door o.a. The Rolling Stones en Witch was daarvan de grootste. Hele continent veroverd, maar kwam nooit verder dan dat. Bandleden gestopt met spelen en ander werk gaan doen, werd de frontman in 2012 weer benaderd om te gaan optreden. Niet veel later voegen Jacco Gardner en Nic Mauskovic (van o.a. Altin Gün) zich bij de band. Nieuwe albums uitgebracht en volle bak aan het toeren. Dit was echt genieten hoor. Frontman met een fruitschaal op, halve peren, bananen, druiven aan het eten terwijl die zijn beste Mick Jagger impressie doet. Gitarist stond ook een partij te domineren, echt genieten.
Ik was nog op tijd om een stuk TV on the Radio mee te pikken, maar ik vind het echt moeilijk om er iets nuttigs over te zeggen. Het publiek ging helemaal te keer, maar net als met hun muziek op plaat, weet het me nooit echt volledig te pakken. Vind het lastig om uit te leggen waarom, wil zeker nog gaan onderzoeken waar dat het nu in zit. Het was zeker niet slecht overigens.
Soulwax was de headliner en daar begreep ik echt geen snars van. Ik denk alleen omdat ze Belgisch zijn. Het begon interessant, setup met 3 drummers en veel interessante elektrodeuntjes, maar na 20 minuten leken alle registers al volledig geopend te zijn. Er zat gewoon geen progressie in de set en daarom ook maar besloten om naar huis te gaan, morgen weer een dag. Gemiste kans vond ik dit, niet headliner waardig.
Zondag:
De beste dag!
Iets later begonnen vandaag, starten met Spellling. Veel over gehoord, een beetje van de muziek beluisterd, maar was er niet heel bekend mee. Maar man wat maakte dit indruk. Songwriting van subliem niveau, gebeurde ontzettend veel. Wil dit de komende dagen op plaat goed gaan uitpluizen.
Waxahatchee daarna in de Two meegepikt. 'Right Back to It' is echt een geweldig nummer en was heerlijk om die live te zien. Verder puike set, niet super spannend, maar dat hoeft ook niet met dit soort muziek. Vond het echt jammer dat ze in de Two geprogrammeerd stond, want ze had een podium buiten verdiend.
Ze had beter gewisseld kunnen worden met The Backseat Lovers, want ik vond juist dat zij beter in de tent hadden gepast! Was ook leuk, maar nergens echt verheffend, een intiemere setting had ze mogelijk kunnen helpen.
Na wat overleg besloten om Personal Trainer over te slaan en rustig even een biertje in de zon te doen. Ook omdat ik helemaal niks met Personal Trainer heb. Konden we ook op tijd een plekje bemachtigen voor Wilco. Een band waar ik al dik tien jaar naar luister, maar de laatste jaren een beetje uit het oog ben verloren. Was ook vergeten wat een geweldige discografie ze hebben. De gitarist was echt fantastisch. Ook heerlijk om Jesus, etc. ooit eens live te zien, toch een van mijn meest geluisterde nummers ooit.
Daarna even bij Djo gestaan. Wederom een hype waar ik totaal niet van op de hoogte ben, maar welke ik een stuk beter kan begrijpen. Het was een beetje budget Tame Impala achtig, maar zeker niet slecht. Zaten wel een paar nummers met potentie tussen. De Tiktok-hit kende ik dan vervolgens niet en je kon duidelijk zien dat veel mensen alleen daarvoor kwamen, maar hij heeft denk ik wel staying power.
Deftones. Oh man. Verfrissend om na een weekend vol optredens ook een band te hebben waar je vrijwel elk nummer van kan meezingen. Man wat speelden ze strak. Chino Moreno klonk ontzettend zuiver en zag er een stuk beter uit dan een paar jaar terug. Gitaarsound was net als op plaat. Fenomenale setlist en heel aardig dat ze net wat eerder op tijd klaar waren, zodat ik nog even mee kon springen op 7 Words. SUCK SUCK SUCK SUCK SUCK
Ik moest en zou namelijk vooraan staan bij mijn hoofdact van het weekend: Magdalena Bay. Ik volg hen al een jaartje of 5 met bovengemiddelde interesse en moest wegens mijn reis vorig jaar helaas hun optreden laten schieten. Dit maakte alles goed. Ze speelden Imaginal Disk integraal wat een hele gewaagde keuze was en man dat pakte goed uit. Wat een geweldig album is dat. De techniek liet ze van alle kanten in de steek, met o.a. een scherm dat opeens op zwart ging. Maar Mica liet zich totaal niet uit het veld slaan. Fantastische performance, alle foefjes en trucjes van het album subliem nagespeeld. Publiek dat er ontzettend veel zin in had. Kreeg er meteen zin in om alles weer te gaan beluisteren. Hopelijk snel weer een zaalshow!
Dan afsluiten bij Michael Kiwanuka. Initiële plan was van een afstandje kijken, maar ben toch steeds dichterbij gaan staan. Vond de set een beetje vlakjes starten, maar het werd per nummer sterker. Ik had persoonlijk gehoopt op nog iets meer een orchestrale performance, iets wat je vooral bij 'Cold Little Heart' merkte, waar helaas de veiligere studioversie werd gespeeld, maar dat deed verder geen afbreuk aan de performance. Ontzettende sympathieke, bescheiden, ingetogen man ook. 'Love & Hate' is mijn persoonlijke favoriet van hem en die werd wel in zijn volledigheid afgespeeld. Zeker een terechte headliner in mijn ogen!
En nu ga ik toch een ranking maken, al is dat ontzettend moeilijk:
Beste acts BKS25:
Ben in 2023 op de zondag geweest bij BKS. Had toen al wel gezien wat een heerlijk ongedwongen sfeertje er hing, plus het is voor mij echt om de hoek. Dus geen probleem om elke dag op en neer te gaan. Op zondag zouden er wat vrienden gaan, op zaterdag en vrijdag niet. Heb al eerder wat dagdelen en bij Rock in Japan zelfs de hele dag alleen op een festival gestaan. Ik ga vooral voor de muziek, dus dat is geen ramp. Heb daarom maar gewoon lekker een weekend ticket gekocht.
Vrijdag kostte het best wat tijd om binnen te komen, wegens de NS staking, maar uiteindelijk toch nog redelijk op tijd binnen. Ik had me voorgenomen om dit keer een paar acts in de kleine Casbah ruimte mee te pikken. Te beginnen met Divorce. Het was leuk om op een terrein wat live muziek te zien, maar het sprong er niet helemaal uit. Het hielp ook niet mee dat naast me een groep mensen ontzettend hard met elkaar aan het praten was, iets wat helaas een thema dit weekend was. Het enige echte minpunt van Best Kept Secret imo.
Daarna kon ik kiezen tussen The Vices of Wu Lyf, waar ik beide niet veel mee heb. Ik vind The Vices echt helemaal niks, dus ben ik naar Wu Lyf gegaan. Hier kon er voor het eerst de gehoorbescherming in, want man wat een rammelbakken muziek was het. Er waren zeker wat liefhebbers in mijn buurt die erg los gingen, dus ze zullen iets goeds doen, maar ik kon me wel in de beschrijving van 3voor12 vinden 'richtingloos geschreeuw'.
Daarna voor de eerste keer naar de Two voor Nilüfer Yanya. Ik volg haar al een tijdje met interesse, maar ben nog nooit volledig gepakt door haar platen. Ook live voelde ik een beetje hetzelfde. De eerste drie nummers waren sterk, maar daarna kabbelde het toch een beetje voort. Het hielp ook niet mee dat ze vrij introvert op het podium stond, met weinig tot geen interactie met het publiek. Het was zeker niet slecht, maar er ging nog veel beters volgen.
Eerst nog even terug naar de Casbah. Sailor Honeymoon was daar aan het spelen. Punk uit Zuid-Korea en dat was best wel komisch. Gewillige groep mensen aan het moshpitten. Lekkere rammelbakken muziek, totaal niet serieus te nemen, maar dat willen ze ook niet.
Het hoogtepunt van de dag was voor mij Orchestra Baobab. Pas op het laatste moment aangekondigd, vanwege het plotselinge overlijden van Amadou Bagayoko van Amadou & Mariam. Een hele waardige vervanger. Legendarische band uit Senegal die al 50 jaar bestaan, maar qua leden al een generatie verder zijn. Ze brengen letterlijk de Afro terug in de Afro-Cubaanse muziek die ze spelen. Denk Buena Vista Social Club, maar dan back to the Afrikaanse roots. Wat een feestje! Plezier straalde er bij alle leden van af, heerlijke instrumentale spelletjes met een gitarist die ontzettend heerlijk de virtuoso stond uit te hangen op momenten. Er werd wat afgedanst, echt genieten.
Met een hapje stond ik op een afstandje naar L'Imperatrice te kijken. Lang getwijfeld om naar Horsegirl te gaan, maar achteraf blij dat ik dat niet gedaan heb. Men was vrij negatief online over hen en L'Imperatrice was ontzettend leuk. Richting het einde nog helemaal naar voren gegaan, op tijd voor een Daft Punk hommage! Want dat is de hele band wel. Denk Random Access Memories, maar dan volledig focusend op de chill en de funkiness. Geen levensveranderende nummers, maar oh wat klinkt het allemaal lekker in het zonnetje.
Barry Can't Swim wist ik al van te voren dat ik het niks zou vinden, maar na 3 nummers wist het me ook totaal niet van gedachten te veranderen. Huis-tuin en keuken elektro. Snel weer door!
De afsluiter voor mij was namelijk Snapped Ankles. Eefje de Visser heb ik op plaat nooit kunnen pruimen, dus die skipte ik, eerst nog even de meest bizarre forest rave simulatie ooit meemaken. Deze band stond daar verkleed als een zooi bladeren en knalde met bizarre electroclash/dance punk nummers de hele tent aan gort. Heb voor het eerst sinds jaren weer minutenlang in een moshpit staan beuken. Wel springend op mijn rechterbeen alsof het een pogostick was, want die linkerknie vertrouw ik nog niet. Vol zweet daarna afgedropen en naar huis!
Zaterdag:
Werd thuis om 11:30 wakker. Oeps! Zo'n festivaldag kost toch een hoop energie. Als ik maar niet te laat ben. Nou dat was ik gelukkig niet! Want met de trein ging het een stuk sneller. Seun Kuti & Egypt 80 was namelijk waarvoor ik was vertrokken. De zoon van Fela Kuti, grootste muzikant uit de Afrikaanse historie en pionier van de Afrobeat (niet te verwarren met Afrobeats). Met een line-up met 4 blazers maak je mij al sowieso vrolijk. De nummers deden me zeker aan Fela denken, met Seun die na zijn blaasstukjes net als zijn vader gepassioneerd begon te zingen over o.a. ongelijkheden in de wereld. Soms wil men muziek en politiek los van elkaar zien, maar dat kan gewoon niet, want bijvoorbeeld Afrobeat is een activistisch genre. Ik omarmde het met open armen in elk geval en heb er enorm van genoten.
Ik heb daarna 2 keer kort The Pill gezien, waarvan de leukste variant de Muziekgieterij sessie was. Twee dames met lekker knapperige gitaarsounds en bijna riot grrl achtige teksten/vocalen. Smaakte naar meer, ondanks dat het allemaal nog best slordig was, het was zeker catchy!
In de Casbah Khana Bierbood gezien uit Thailand. Dit was echt geweldig! Psychedelische rock met heerlijke ritmes en fantastisch gitaarspel. De hele tent ging HELEMAAL uit zijn dak. Grootste verrassing van het festival.
Ugly is een band die ik met interesse volg, uit dezelfde scéne als Black Midi, Black Country, New Road en Squid. Hele andere sound alleen. Meerstemmige vocalen en interessante songstructuren. Erg creatief en ook dit smaakte naar meer. Sympathieke bandleden ook.
Heb een stukje Lucy Dacus meegepikt, wat niet helemaal aan mij besteed was. Vind Singer-Songwriter toch een ontzettend lastig genre om in te komen. Het mist in mijn ogen altijd net iets. Ben daarom ook na een kwartiertje vertrokken om te gaan eten en klaar te staan voor
The Streets. Ik ken maar 2 nummers uit mijn hoofd, maar heb wel zijn meestgeprezen album ooit geluisterd. Ik wist dat ik het leuk zou vinden en dat was het ook. Hij kwam nog even tijdens het optreden gezellig langslopen op nog geen meter van me af, maar dat was niet uniek, want hij heeft meerdere crowdsurfs gedaan. Waaronder 'The Snake', waar hij verbonden aan andere mensen richting het meer werd gesurfd, waar hij nog even kon pootjebaden. Muzikaal was het niet het hoogtepunt van de dag, maar het was wel een zeer vermakelijk optreden.
Daarna heb ik een klein stukje Amenra meegekeken en ik verbaasde me over hoeveel mensen toe stonden te kijken, want ik vond het op momenten erg ruig. Zelfs wat te ruig voor mij zelfs en ik kan echt veel hebben. Het was zeker niet slecht, maar niet helemaal het genre waar ik op dat moment zin in had, met de hele trage opbouw binnen de nummers.
Ik had besloten een stukje Kneecap mee te kijken. Een hype die mij volledig ontgaan is. Na 4 nummers snapte ik het nog steeds niet. Mijn conclusie was, Netflix docu + politieke boodschap, want muzikaal is het gewoon Grime die niet in de buurt komt van bijvoorbeeld een Dizzee Rascal, Wiley, Stormzy etc.
Wat ik wel snapte was Witch. Man wat vet om hen live te kunnen zien, wat een heerlijk verhaal ook achter deze band. Post-onafhankelijkheid in Zambia had je diverse Psych-rock bands geïnspireerd door o.a. The Rolling Stones en Witch was daarvan de grootste. Hele continent veroverd, maar kwam nooit verder dan dat. Bandleden gestopt met spelen en ander werk gaan doen, werd de frontman in 2012 weer benaderd om te gaan optreden. Niet veel later voegen Jacco Gardner en Nic Mauskovic (van o.a. Altin Gün) zich bij de band. Nieuwe albums uitgebracht en volle bak aan het toeren. Dit was echt genieten hoor. Frontman met een fruitschaal op, halve peren, bananen, druiven aan het eten terwijl die zijn beste Mick Jagger impressie doet. Gitarist stond ook een partij te domineren, echt genieten.
Ik was nog op tijd om een stuk TV on the Radio mee te pikken, maar ik vind het echt moeilijk om er iets nuttigs over te zeggen. Het publiek ging helemaal te keer, maar net als met hun muziek op plaat, weet het me nooit echt volledig te pakken. Vind het lastig om uit te leggen waarom, wil zeker nog gaan onderzoeken waar dat het nu in zit. Het was zeker niet slecht overigens.
Soulwax was de headliner en daar begreep ik echt geen snars van. Ik denk alleen omdat ze Belgisch zijn. Het begon interessant, setup met 3 drummers en veel interessante elektrodeuntjes, maar na 20 minuten leken alle registers al volledig geopend te zijn. Er zat gewoon geen progressie in de set en daarom ook maar besloten om naar huis te gaan, morgen weer een dag. Gemiste kans vond ik dit, niet headliner waardig.
Zondag:
De beste dag!
Iets later begonnen vandaag, starten met Spellling. Veel over gehoord, een beetje van de muziek beluisterd, maar was er niet heel bekend mee. Maar man wat maakte dit indruk. Songwriting van subliem niveau, gebeurde ontzettend veel. Wil dit de komende dagen op plaat goed gaan uitpluizen.
Waxahatchee daarna in de Two meegepikt. 'Right Back to It' is echt een geweldig nummer en was heerlijk om die live te zien. Verder puike set, niet super spannend, maar dat hoeft ook niet met dit soort muziek. Vond het echt jammer dat ze in de Two geprogrammeerd stond, want ze had een podium buiten verdiend.
Ze had beter gewisseld kunnen worden met The Backseat Lovers, want ik vond juist dat zij beter in de tent hadden gepast! Was ook leuk, maar nergens echt verheffend, een intiemere setting had ze mogelijk kunnen helpen.
Na wat overleg besloten om Personal Trainer over te slaan en rustig even een biertje in de zon te doen. Ook omdat ik helemaal niks met Personal Trainer heb. Konden we ook op tijd een plekje bemachtigen voor Wilco. Een band waar ik al dik tien jaar naar luister, maar de laatste jaren een beetje uit het oog ben verloren. Was ook vergeten wat een geweldige discografie ze hebben. De gitarist was echt fantastisch. Ook heerlijk om Jesus, etc. ooit eens live te zien, toch een van mijn meest geluisterde nummers ooit.
Daarna even bij Djo gestaan. Wederom een hype waar ik totaal niet van op de hoogte ben, maar welke ik een stuk beter kan begrijpen. Het was een beetje budget Tame Impala achtig, maar zeker niet slecht. Zaten wel een paar nummers met potentie tussen. De Tiktok-hit kende ik dan vervolgens niet en je kon duidelijk zien dat veel mensen alleen daarvoor kwamen, maar hij heeft denk ik wel staying power.
Deftones. Oh man. Verfrissend om na een weekend vol optredens ook een band te hebben waar je vrijwel elk nummer van kan meezingen. Man wat speelden ze strak. Chino Moreno klonk ontzettend zuiver en zag er een stuk beter uit dan een paar jaar terug. Gitaarsound was net als op plaat. Fenomenale setlist en heel aardig dat ze net wat eerder op tijd klaar waren, zodat ik nog even mee kon springen op 7 Words. SUCK SUCK SUCK SUCK SUCK
Ik moest en zou namelijk vooraan staan bij mijn hoofdact van het weekend: Magdalena Bay. Ik volg hen al een jaartje of 5 met bovengemiddelde interesse en moest wegens mijn reis vorig jaar helaas hun optreden laten schieten. Dit maakte alles goed. Ze speelden Imaginal Disk integraal wat een hele gewaagde keuze was en man dat pakte goed uit. Wat een geweldig album is dat. De techniek liet ze van alle kanten in de steek, met o.a. een scherm dat opeens op zwart ging. Maar Mica liet zich totaal niet uit het veld slaan. Fantastische performance, alle foefjes en trucjes van het album subliem nagespeeld. Publiek dat er ontzettend veel zin in had. Kreeg er meteen zin in om alles weer te gaan beluisteren. Hopelijk snel weer een zaalshow!
Dan afsluiten bij Michael Kiwanuka. Initiële plan was van een afstandje kijken, maar ben toch steeds dichterbij gaan staan. Vond de set een beetje vlakjes starten, maar het werd per nummer sterker. Ik had persoonlijk gehoopt op nog iets meer een orchestrale performance, iets wat je vooral bij 'Cold Little Heart' merkte, waar helaas de veiligere studioversie werd gespeeld, maar dat deed verder geen afbreuk aan de performance. Ontzettende sympathieke, bescheiden, ingetogen man ook. 'Love & Hate' is mijn persoonlijke favoriet van hem en die werd wel in zijn volledigheid afgespeeld. Zeker een terechte headliner in mijn ogen!
En nu ga ik toch een ranking maken, al is dat ontzettend moeilijk:
Beste acts BKS25:
- Magdalena Bay
- Deftones
- Orchestra Baobab
- Seun Kuti & Egypt 80
- Wilco
- Michael Kiwanuka
- Khana Bierbood
- Witch
- Spellling
- Snapped Ankles
