Wordt zo wel erg nieuwschierig met al deze reacties. First Pressing LP wordt als het goed is vandaag bezorgd, ben benieuwd welk nummer ik krijg van de 500. Heb het album nog niet aangehad vandaag, wil graag eerste indruk vanaf vinyl 
Fontaines D.C.
- Onderwerp starter mattman
- Startdatum
Persoonlijk vind ik dat echt een geweldig nummer, beste nummer van het album en zeker in de top 3 favoriete nummers van FDC voor mij. Doet me ook zo erg denken aan het geweldige Where the wild roses grow van Nick Cave en Kylie Minoque.
Ik vind dit album eigenlijk juist een enorme verbetering tov Romance. Iets melancholischer, maar ook wel een tikkeltje minder saai en makkelijk dan Romance. Skinty fia blijft mijn favoriete album van FDC denk ik, maar deze komt op een goede 2e plek net voor A hero's death.
Laatst bewerkt:
Begint na het album meteen Roman Holiday te spelen en dat bevestigt mijn gevoel enkel extra.
Skinty Fia blijft favoriet en deze heeft momenteel nog wat groei nodig, er zitten weer een aantal erg sterke nummers in, maar als geheel overtuigt het nog niet na de eerste keer luisteren.
Skinty Fia blijft favoriet en deze heeft momenteel nog wat groei nodig, er zitten weer een aantal erg sterke nummers in, maar als geheel overtuigt het nog niet na de eerste keer luisteren.
Precies de vibe die ik ook heb bij het nummer met Rosalía! Verder ook eens; ik vind dit album na de eerste twee luisterbeurten ook beter dan de vorige (maar ik hou dan ook wel van een flinke dosis melancholie). Geen zwak moment eigenlijk. You Miss Me vind ik, naast eerdergenoemd nummer, een hoogtepunt.
Laatst bewerkt:
Prachtige plaat in zn geheel wel voor mij. Eerste plaat na Dogrel die weer 0 skips heeft van ze. Echt elk nummer is raak!
Grappig hoe de meningen kunnen verschillen. Ik ben ook geen fan van Romance, maar deze smaakt me heel erg goed en Where is Gone? vind ik echt een prachtig nummer!
Nu één keer geluisterd. Ik wil niet zeggen dat het hun beste album is maar het voelt als een album dat ze moesten maken.
Ik ben zelf vooral fan van Skinty Fia en Romance, niet per se de eerste twee albums. Het zijn platen met écht een eigen karakter en dat vind ik qua eerste indruk heel tof aan Dopamine. Ze hadden ook Romance 2.0 kunnen maken, maar hebben duidelijk gekozen voor een totaal andere sound. De meer "gothic" sound ligt mij prima en past heel goed bij de stem van Grian. Ik denk dat met de aankomende shows en festivals volgend jaar men een prachtig breed palet heeft om setlist samen te stellen.
Enige minpunt vind ik tot nu toe de wat ééndimensionale arrangementen en soms wat monotome stem van Grian, maargoed waarschijnlijk gewoon wat vaker luisteren. Morgen even die vinyl scoren!
Ik ben zelf vooral fan van Skinty Fia en Romance, niet per se de eerste twee albums. Het zijn platen met écht een eigen karakter en dat vind ik qua eerste indruk heel tof aan Dopamine. Ze hadden ook Romance 2.0 kunnen maken, maar hebben duidelijk gekozen voor een totaal andere sound. De meer "gothic" sound ligt mij prima en past heel goed bij de stem van Grian. Ik denk dat met de aankomende shows en festivals volgend jaar men een prachtig breed palet heeft om setlist samen te stellen.
Enige minpunt vind ik tot nu toe de wat ééndimensionale arrangementen en soms wat monotome stem van Grian, maargoed waarschijnlijk gewoon wat vaker luisteren. Morgen even die vinyl scoren!
Ik moet zeggen, elke luisterbeurt wordt het album beter. Zit nu aan 4 en moet zeggen dat er voor mij geen skips opstaan, enkel One Man is (nog) niet mijn ding. Maar al de rest is écht goed, heel benieuwd naar hoe dit live zal klinken 
Zat er maar paar langs. Nummer 15567Wordt zo wel erg nieuwschierig met al deze reacties. First Pressing LP wordt als het goed is vandaag bezorgd, ben benieuwd welk nummer ik krijg van de 500. Heb het album nog niet aangehad vandaag, wil graag eerste indruk vanaf vinyl
Het is nog vroeg, het heeft wat tijd nodig, en ik kan echt hun albums niet ranken. Maar ik denk dat Dopamine Chamber wel degelijk (voor mij) hun beste werk tot nu toe is.
Ik heb een vrij brede muzieksmaak, ik draai artiesten plat uit verschillende genres afhankelijk van de gemoedstoestand. En zelfs als die gemoedstoestand goed is zou ik naar sombere muziek durven grijpen. Muziek die je iets doet voelen.
Wat ze op dit album gedaan hebben met die somberheid - voor mij min of meer wat ik voelde bij A Hero's Death - resoneert heel diep.
Ik snap dat sommige Dogrelfans het moeilijk vinden om de richting die de band is uit gegaan te accepteren. Ze zijn ver weg van waar ze toen gestart zijn.
Maar ik ben het er niet mee eens dat het album monotoon is. Ik vind het net heel gelaagd en dynamisch. Ik merkte dat zelf bij mijn 7 luisterbeurten (& counting) vandaag maar lees het hier ook op het forum en op andere plekken.
De agressie zit er bij bepaalde nummers - zoals Happy For You of You Miss Me bv - ook wel nog in vind ik, alleen is het misschien minder obvious en is het ook een meer sombere agressie.
Live is het ook nog altijd anders. De livefragmenten van Tongue, zijn net als Big Shot uit Skinty Fia, een pak agressiever en meer gitaargedreven.
Los van de evolutie van hun muziek, hoe het anders kan klinken over die 5 albums heen, is er toch echt een distinctieve Fontaines D.C. sound te horen.
Het is Grians stem, het is de bezetting, ik weet het niet goed. Maar dat is volgens mij wat de band zo sterk maakt.
Ik ben eigenlijk bijna beschaamd dat ik als volwassen man zo bezeten kan zijn door een band en wat ze produceren. Maar ik geniet er ten volle van.
Nu uitkijken naar de 5 concerten die ik nog van hen te goed heb dit jaar...
Ik heb een vrij brede muzieksmaak, ik draai artiesten plat uit verschillende genres afhankelijk van de gemoedstoestand. En zelfs als die gemoedstoestand goed is zou ik naar sombere muziek durven grijpen. Muziek die je iets doet voelen.
Wat ze op dit album gedaan hebben met die somberheid - voor mij min of meer wat ik voelde bij A Hero's Death - resoneert heel diep.
Ik snap dat sommige Dogrelfans het moeilijk vinden om de richting die de band is uit gegaan te accepteren. Ze zijn ver weg van waar ze toen gestart zijn.
Maar ik ben het er niet mee eens dat het album monotoon is. Ik vind het net heel gelaagd en dynamisch. Ik merkte dat zelf bij mijn 7 luisterbeurten (& counting) vandaag maar lees het hier ook op het forum en op andere plekken.
De agressie zit er bij bepaalde nummers - zoals Happy For You of You Miss Me bv - ook wel nog in vind ik, alleen is het misschien minder obvious en is het ook een meer sombere agressie.
Live is het ook nog altijd anders. De livefragmenten van Tongue, zijn net als Big Shot uit Skinty Fia, een pak agressiever en meer gitaargedreven.
Los van de evolutie van hun muziek, hoe het anders kan klinken over die 5 albums heen, is er toch echt een distinctieve Fontaines D.C. sound te horen.
Het is Grians stem, het is de bezetting, ik weet het niet goed. Maar dat is volgens mij wat de band zo sterk maakt.
Ik ben eigenlijk bijna beschaamd dat ik als volwassen man zo bezeten kan zijn door een band en wat ze produceren. Maar ik geniet er ten volle van.
Nu uitkijken naar de 5 concerten die ik nog van hen te goed heb dit jaar...
Nooit schaamte voelen voor muziek die je raakt en blij maakt!
Ik heb er inmiddels twee luisterbeurten op zitten en als ik dit topic zo lees, is de grootste prestatie van de band dat iedereen weer andere favorieten lijkt te hebben, terwijl we het er bijna allemaal over eens zijn dat het één van hun sterkere albums is. Vlak voordat ik mijn mening wilde geven (dat de tweede helft van het album mij meer pakte dan de eerste) las ik de comment hierboven. Echt heel vet als je als band verschillende muziekliefhebbers met slechts 11 tracks allemaal op een andere manier weet te raken.
Mijn favorietjes tot nu toe: One Man, You Miss Me en Intimate.
Mijn favorietjes tot nu toe: One Man, You Miss Me en Intimate.
