Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Gisteren naar Oversize, 156/Silence, Novelists en The Devil Wears Prada geweest in Kavka Zappa. Oversize startte wat aarzelend, maar herpakte zich in het tweede deel meer dan prima en eindigde lekker hard. 156/Silence deed gewoon wat je van 156/Silence kunt verwachten. Lekkere chaotische en melodieuze metalcore. Een meer dan prima show, waar ook veel fans op af gekomen waren kennelijk. Novelists uit Frankrijk, de enige female-fronted band van deze avond, vond ik verrassend goed eigenlijk. Metalcore met invloeden van progressieve metal en een vrouwenstem is wel zo lekker tussen al het mannengeweld. De klapper van de avond was The Devil Wears Prada. Wat was dat goed! En wat ging het daar los. Uiteraard veel nummers van hun nieuwste album Flowers, maar ook van de andere albums nummers. Van lekker melodieus naar knetterhard. Voor mij tot nu toe een top 3 gig van dit jaar. Het was een volle bak trouwens in Kavka.
Had het idee dat de zanger van 156/Silence soms moest vechten om zijn cleans te halen, leek een paar keer een backtrack bij te zitten. Bij TDWP vond ik het wel opmerkelijk dat de nieuwe nummers veruit het meest werden meegebruld, terwijl dat album toch vaak verguisd wordt. Ben trouwens verre van een TDW-fan of -kenner (ging voor de voorprogramma's), maar bij het inluisteren waren het wel die recente nummers die veel beter bleven hangen dan het voor mij generiekere oude werk, dit geheel terzijde. Maar waren verder allemaal wel prima optredens.
Vind trouwens wel dat de live-show-etiquette moet uitgebreid worden. Naast de klassiekers "als iemand valt in een circle pit, dan help je ze recht" en "Als er een crowdsurfer passeert en de mensen voor je hebben het niet gezien, geef je tikje op de schouder", vind ik dat dit moet worden uitgebreid met "Als iemand langer dan 30 seconden filmt, mag je hun smartphone afnemen en kapot gooien op de grond"
En weer terug van Hammok en Sparta in Willemeen. Mijn eerste keer Willemeen. Tsja, je moet overal een keer geweest zijn. Hammok was grandioos. Wat een lekkere, energierijke band is dat. Een heerlijke combi van noiserock en post-hardcore. Gruwelijk hard zeg maar. 'Stuiterballen' op het podium en slechts een handvol mee kunnen krijgen in de moshpit. Het was dit keer meer luisterpubliek. Dat ik Hammok nu heb gezien creëert voor mij op LotD weer ruimte voor een andere band. Sparta was ouderwets Sparta. De laatste keer dat ik ze zag was in 2007 en Jim Ward is gelukkig nog steeds steengoed bij stem en het was ook prettig dat het merendeel van de setlist bestond uit nummers van Wiretap Scars en Porcelain. Wat mij betreft hun beste albums.
Van Hammok hun album 'When Does This Place Become Our Scene' gekocht en door de bandleden laten signeren en van Sparta hun tourshirt.
Van Hammok hun album 'When Does This Place Become Our Scene' gekocht en door de bandleden laten signeren en van Sparta hun tourshirt.
Zullen we daar 1 minuut van maken en dan maximaal 1x per persoon
. Ook moet de band dan ook niet aan iedereen vragen om je flashlight aan te doen en heen en weer te bewegen (is ook helemaal in tegenwoordig).
Grappig dat je hierover begint. Ik was vrijdag naar No Barrier in Amersfoort en ik weet niet wat daar in het drinken zat, maar elke moshpit was één grote chaos van over elkaar heen struikelende mensen, het leek af en toe eerder op een potje rugby dan een moshpit. Ook nog een meid met een volledig bebloed gezicht eruit zien komen... vond er ook wel wat twijfelachtige figuren rondlopen, waarvan ik me afvroeg of ze überhaupt voor de muziek kwamen.
Goed, wel uitstekend vermaakt verder.
Stevie Wonder - Royal Arena Kopenhagen
Vijf sterren en wat een feest voor de mensen die nog mogen in de Ziggo Dome.
Vijf sterren en wat een feest voor de mensen die nog mogen in de Ziggo Dome.
Wat een legende man, maar wát een prestatie zet hij neer op zijn 76e. Ik denk niet dat ik ooit iemand met zo'n charisma op het podium heb gezien, die hele zaal ook gewoon in awe. Heel grappig en gevat nog en een stem die nog steeds fantastisch is. Het hele album 'Songs in the Key of Life', en eigenlijk kakt het nauwelijks in. Ik denk wel 30 muzikanten op het podium en het geluid klonk alsnog fenomenaal. Sowieso een hele mooie zaal. Hoogtepunten 'Sir Duke', 'I Wish', persoonlijk favoriet 'Joy Inside My Tears' en een weergaloos 'As'. Afsluiten met 'Superstition', wat een kneiter van een nummer blijft dat.
Gisteren naar Blood Red Shoes geweest in Doornroosje. Denk dat het meer dan 15 jaar geleden is geweest dat ik hun zag. Kort samengevat: niets veranderd. Dik uur knallen met een haast manisch beukende drummer. Was best tof nog. Voorprogramma was vermeldenswaardig: Sm^sher. Britse producer die ter plekke allemaal geluidjes opnam en daarna verwerkte in haar nummers. Wel interessant, beetje Thom Yorke solo vibe.
Laatst bewerkt:
Net terug van een avondje screamo/takkeherrie in Magasin 4. Prima zaaltje trouwens, prettig parkeren en bier voor slechts EUR 2,50. De bands: Cancelled, Ruona Neida en Lagrimas. Cancelled uit Luik was de enige female fronted en zij had echt een behoorlijke strot. Het wordt geschaard onder de noemer trashy crust punk. Maakt niet uit, het was gewoon lekker. Ruona Neida is screamo uit Nederland. Bestaan 2 jaar en trekken veelal op / toeren vaak samen met Dooie Mus volgens mij. Lekkere, vette screamo en het publiek vroeg om een toegift en dat kregen ze. Weliswaar het eerste nummer nog een keer, maar a la. Ze brachten alles wel heel energiek. En als laatste Lagrimas. Als screamo je ding is zou ik zeggen "ga ze absoluut zien". Wat was dat goed! Screamo zoals dat hoort. Hun eerste keer in Europa en de start van hun tour. Allemachtig, ik ben eigenlijk omver geblazen.
Gelijk maar hun album gekocht en laten signeren en hun toershirt aangeschaft.
Nu verder met het releaselijstje van deze week en dan klaar maken voor LotD.
Gelijk maar hun album gekocht en laten signeren en hun toershirt aangeschaft.
Nu verder met het releaselijstje van deze week en dan klaar maken voor LotD.
Zelfde ervaring hier in de Effenaar. Had ze niet meer gezien sinds 2012 ofzo en ook al zijn er (soms) bas gitaar en/of synths bij nu blijft het in de basis gewoon oerdegelijke jongen-meisje vocalen indie-rock die live nog meer energie heeft dan je zal verwachten van een band waar de debuut plaat ook alweer langzaam 20 jaar aantikt. Sm^sher was tof en voor de afwisseling ook fijn dat het niet een ander gitaar bandje was.
Deze post + een keer een jaar waarin de data prima uitkomen in de zomervakantieplannen + een vrouw die het ook wel eens leuk lijkt = het laatste zetje om in 2027 eindelijk ook eens dit festival te bezoeken. Vandaag kaartjes gekocht!Belofte maakt schuld, dus hierbij een wat uitgebreidere terugblik op Haldern Pop 2026. Disclaimer vooraf: tis nogal een lang verhaal geworden…. Voor de luie lezers kort samengevat: wat een lief festival, het was erg tof
Enfin: Wanneer je als klein festival kunt prijken met namen op je posters als The National, Bon Iver, The War on Drugs en Michael Kiwanuka doe je kennelijk iets goeds, of in het geval van Haldern Pop: dan heb je een neusje voor talent want al deze bands waren nog niet gevestigde namen bij hun toenmalige optreden in Haldern. Bands komen ook opvallend graag terug naar Haldern, zoals dit jaar bijvoorbeeld Black Country New Road wat zelfs een nummer heeft gewijd aan het festival/dorp met de treffende naam “Haldern”.
Na alle lovende recensies van vorige edities nieuwsgierig geworden heb ik in februari 2 kaartjes gekocht voor mij en mijn vriendin, wat voor haar ook meteen een verjaardagscadeautje was. Volgens Pinguin Radio is Haldern het beste festival ter wereld, las ik zojuist. Misty Fields, hallo!! Wij vonden het in elk geval een heel warme jas die ons goed paste. De kracht van het festival schuilt hem volgens ons in het kleine dorp zelf wat zich als gemeenschap massaal inzet om het bands en bezoekers tot in de kleinste puntjes naar de zin te maken. Het hele festival draait op vrijwilligers (500 heb ik horen zeggen) die zich met een enorme trots inzetten voor hun festival. Op de eerste festivalochtend werd ik wakker (geslapen zonder oordopjes, het was muisstil op de camping) en reed er 10 minuten later een “Pop-Up Douche” voorbij. Geniaal grappig (al had ik er geen gebruik van gemaakt)! De welkomstborden op karton, de man met bolderkar die alle ochtenden koffie op de camping rondbracht, het waren dit soort kleine details die het festival tot een erg warme ervaring maakte. De wisselwerking met het dorp is ook in het programma terug te vinden: ’s ochtends zijn er al optredens in de kerk, de jeugdsoos en een dorpscafé. Goed voor de lokale middenstand (bakkertje, ijssalon, supermarkt en café zitten vol), maar het zorgt ook meteen voor prachtige intieme concerten in de kerk. We hadden een tip gekregen om fietsen mee te nemen, en die kwamen voor deze verplaatsing steeds goed van pas, anders was het een behoorlijke wandeling. ’s Middags verplaatst het programma zich vervolgens naar het festivalterrein.
Waar de camping heel ruim is (auto kun je gewoon naast je tent parkeren) is het festivalterrein zelf juist heel compact: welgeteld 3 podia. De Niederrhein tent vond ik wat aan de (te) kleine kant (zeker voor acts als Bleech 9:3), maar aan de andere kant van het terrein stond het pareltje van het festival: De nostalgische spiegeltent uit de jaren 20 van de vorige eeuw. Ik ben niet iemand die heel veel festivals afschuimt (Misty Fields en Best Kept Secret zijn jaarlijks in elk geval vaste prik), maar dit is met afstand de mooiste tent die ik ken. De tent, compleet met glas in lood, is nog helemaal intact en binnen heb je 270 graden uitzicht op het podium. Het geluid was er subliem, en qua sfeer was dit dè plek waar je de memorabele optredens kon verwachten. Nadeel: Vol is vol (er passen ongeveer 1000 bezoekers in) en dat zorgde voor flinke wachtrijen voor optredens. Het zwaartepunt van mijn programma lag ook in de Spiegeltent, meer dan bij het hoofdpodium (zoals ik bij BKS meestal overal behalve bij het hoofdpodium ben te vinden).
Over dat programma: meer dan 60 bands verspreid over heel wat genres maken het een festival wat voor veel muziekliefhebbers wat wils heeft. Behoorlijk wat singer-songwriters (iets teveel naar onze smaak, en soms zo mierzoet dat het glazuur nog net niet van m’n tanden sprong), maar ook genoeg moois naar onze gading. De optredens in de kerk die we gezien hebben waren stuk voor stuk erg goed: Abel Ghekiere, een gedeelte van het optreden van Loney Dear en een meer dan geslaagde integrale uitvoering door (ondermeer) dezelfde zanger van “The Colour of Spring” van Talk Talk. Ook Madra Salach was weer ontroerend mooi, maar niet zo legendarisch als bij hun set op BKS waar ik met tranen op mijn wangen stond. Hoe mooi de setting ook was, in dat opzicht hielp de akoestiek van de kerk niet mee: De drums klonken te “vlak” en “overstemden” de zangpartij van Paul Banks. Dat was eerder dit jaar jammer genoeg precies zo bij The Slow Show (in dezelfde kerk), dus we waren eigenlijk wel gewaarschuwd..
Madra Salach was niet de enige band uitgerust met Shruti-Box (heet dat zo?) , ook The Notwist had er 1 meegebracht. Wat een geweldige band!! De interactie met het publiek is heel beperkt, maar muzikaal klinkt het als een klok. Soms heel intiem, om dan langzaam (of juist plotseling uit het niets) een enorme wall of sound op te trekken. Anderhalf uur was echt te kort, en uitgerekend bij de zeer ingetogen toegift, met de percussionist op xylofoon in de hoofdrol, kwam Frankie and the Witch Fingers vanuit de Spiegeltent erdoorheen. Verder het hele festival door de programmering (Niederrhein Tent en Spiegeltent wisselen steeds af met hoofdpodium) weinig last van soundbleed.
Naast The Notwist waren Black Country New Road en Sportfreunde Stiller(zeg maar een Duitse Tröckener Kecks) de headliners. Laatstgenoemde hebben we slechts even van afstand bekeken. Het klonk niet onaardig, maar we wilden zeker zijn van een plekje in de Spiegeltent voor Geordie Greep. BCNR had een ingetogen set en het blijft bijna jaloersmakend hoe multi-instrumentaal alle bandleden zijn. We hadden er erg van genoten, maar ik vond de reactie van het publiek maar lauwtjes en er waren aardig wat lege plekken op het veld. Sterker nog, om me heen was aardig wat gepraat hoorbaar (hoezo “Dutch” Disease?). De liefde tussen BCNR en Haldern leek dit jaar niet wederzijds.
Op de mainstage verder ook enorm genoten van Asaf Avidan. Eigenlijk hadden we die niet op het programma staan, maar de presentatie van het podium was voor ons intrigrerend genoeg om toch een kijkje te nemen: De gedrapeerde gordijnen wekten de illusie van een sjieke nachtclub uit de jaren 50. Ik heb niet echt iets met zijn stem, en Reckoning Song vind ik een oorwurm van een song, maar wat een performer, en wat een band had hij bij zich!! Uiteindelijk hebben we zelfs Cardinals geskipt. Een klein minpuntje: waarom bij zo’n goede band een elektronische trompet?? Geordie Greep nam ons ook mee in zijn nachtclub en had wèl (een dijk van) een trompettist meegenomen. Prima band, prima optreden, fijne combinatie van rock en jazz . Voor mij dan toch: M’n vriendin vond er geen zak aan en was er na een kwartier al klaar mee.
Anders dan bij Misty Fields, waar ik echt zoveel mogelijk bands wil meepakken, hadden we al snel door dat de Spiegeltent dè plek was waar de toffe bandjes stonden. Dat dwong tot keuzes, maar daardoor werden we ook verrast door Iedereen, een Duits “Gute Laune” punkduo die zowat een thuiswedstrijd speelde. Het publiek ging compleet los, en toen de gitarist nog even een Sophie Straatje deed dook mijn vriendin ook direct de moshpit in. Gave stage-exit ook: Bij het laatste nummer werd de drumkit per onderdeel ontmanteld door de gitarist terwijl de drummer “gewoon” doorspeelde.
Dit festival had ik mijn FOMO thuis gelaten en de keuze voor een relaxter programma beviel prima. Evengoed hebben we in 3 dagen aardig wat bands gezien, waarvan verder The Itch en Westside Cowboy absolute hoogtepunten waren. 4 jaar geleden op Misty Fields stonden we vooraan bij Regressive Left en dat was een lekker optreden, maar daarna was die band voor ons van de radar verdwenen. Drumster en zanger doken nu, aangevuld met bas, gitaar en synths op als The Itch. Andere sound, meer dansbaar, beetje als LCD Soundsystem. Volgend jaar graag op BKS of Misty Fields, en datzelfde graag voor Westside Cowboy, al zouden die dan zomaar al MF ontgroeid kunnen zijn. Vanaf het enthousiaste opkomen (op The Who) was de energie voelbaar en die sprong ook direct over op het publiek. Een strak gespeelde set door een sympathieke band die alle buzz eromheen helemaal waarmaakte.
Al met al is het een festival waar ik graag terug ga komen. Eigenlijk is het een soort van Misty Fields, maar dan een maatje groter en qua line up wat breder geprogrammeerd. Ik ben benieuwd welke bands van dit jaar in de voetsporen gaan treden van de eerder genoemde grote namen: ik zet in op The Itch en Westside Cowboy. Over een maandje nog veel meer moois op Misty Fields voor de boeg, nu al zin in. Genoeg forumleden die daar verslag van zullen doen, dus dan ga ik het een stuk korter houden
