Leuke eerste Pinkpopdag!
Begonnen met Ski Aggu. De Duitstalige invaller voor Joost Klein. Ik kende al een paar van zijn nummers zoals ‘Mietfrei’. Zette een goeie show neer in de tent stage!
Ondertussen buiten was er wat regen die zorgde voor welkome afkoeling want het was afzien met de warmte!
Toen door naar Roxy Dekker. Het persoonlijke dieptepunt voor mij ooit op Pinkpop. De oppervlakkigheid en talentloosheid straalt er vanaf. En dan sta je tussen mensen die elk dom woord meezingen. Wat ik die mensen van harte gun, maar ik dacht wel past dit Pinkpop nog bij mij..Na het optreden viel me op dat er best veel mensen richting uitgang liepen richting de eerste trein naar amsterdam.
Na dit dieptepunt gelukkig terug naar de muziek met Teddy Swims. Met een goeie band, achtergrond vocals en de krachtige stem van hemzelf zette die een puike show neer! Met gelukkig ook iets meer een rockrandje dan de studioversies van zijn hits.
Nog voor Teddy Swims klaar was nog even naar Bokoesam gaan kijken. Maar helaas alleen het laatste nummer nog kunnen zien: de knaller No go Zone.
Toen was het tijd voor Zara Larsson. In tegenstellimg tot Dekker kan zij wél zingen en dansen. Een puike stem heeft ze. En een aantal leuke nummers. Maar ook wel een heel aantal kutnummers zaten ertussen. Midnight Sun, en Lush Life (uiteraard met meedansende fan op het podium) waren de hoogtepunten van haar show. Het moment met de fan laat ook zien dat Zara een symphatieke persoonlijkheid heeft. Na dat moment vertrok de helft van het publiek, maar zette Zara nog een goed gezongen versie neer van Symphonie.
Tijd voor Twenty One Pilots dan. Mijn vrienden hielden het na drie nummers voor gezien. Ik had ze al eens gezien op Pinkpop en vond ze toen heel goed. Dus ik bleef. Maar als headliner toch wat underwhelming. Ook enkel een drummer en zanger is gewoon wat weinig. De vocals en instrumenten verder wel in orde zeker. En uiteraard weer allerlei capriolen. Maar de muziek wist het veld zelden te pakken. Enkel bij de bekendere nummers kwam het veld wat in beweging.
Met het inzetten van Seven Nation Army brak er noodweer los en rende het halve veld het terrein af. Mijn laatst overgebleven concert-genoot en ik keken elkaar aan..dan maar geen Stressed Out en Trees…en zijn ook richting schuilplek gegaan.
Nu klaarmaken voor dag 2!
Begonnen met Ski Aggu. De Duitstalige invaller voor Joost Klein. Ik kende al een paar van zijn nummers zoals ‘Mietfrei’. Zette een goeie show neer in de tent stage!
Ondertussen buiten was er wat regen die zorgde voor welkome afkoeling want het was afzien met de warmte!
Toen door naar Roxy Dekker. Het persoonlijke dieptepunt voor mij ooit op Pinkpop. De oppervlakkigheid en talentloosheid straalt er vanaf. En dan sta je tussen mensen die elk dom woord meezingen. Wat ik die mensen van harte gun, maar ik dacht wel past dit Pinkpop nog bij mij..Na het optreden viel me op dat er best veel mensen richting uitgang liepen richting de eerste trein naar amsterdam.
Na dit dieptepunt gelukkig terug naar de muziek met Teddy Swims. Met een goeie band, achtergrond vocals en de krachtige stem van hemzelf zette die een puike show neer! Met gelukkig ook iets meer een rockrandje dan de studioversies van zijn hits.
Nog voor Teddy Swims klaar was nog even naar Bokoesam gaan kijken. Maar helaas alleen het laatste nummer nog kunnen zien: de knaller No go Zone.
Toen was het tijd voor Zara Larsson. In tegenstellimg tot Dekker kan zij wél zingen en dansen. Een puike stem heeft ze. En een aantal leuke nummers. Maar ook wel een heel aantal kutnummers zaten ertussen. Midnight Sun, en Lush Life (uiteraard met meedansende fan op het podium) waren de hoogtepunten van haar show. Het moment met de fan laat ook zien dat Zara een symphatieke persoonlijkheid heeft. Na dat moment vertrok de helft van het publiek, maar zette Zara nog een goed gezongen versie neer van Symphonie.
Tijd voor Twenty One Pilots dan. Mijn vrienden hielden het na drie nummers voor gezien. Ik had ze al eens gezien op Pinkpop en vond ze toen heel goed. Dus ik bleef. Maar als headliner toch wat underwhelming. Ook enkel een drummer en zanger is gewoon wat weinig. De vocals en instrumenten verder wel in orde zeker. En uiteraard weer allerlei capriolen. Maar de muziek wist het veld zelden te pakken. Enkel bij de bekendere nummers kwam het veld wat in beweging.
Met het inzetten van Seven Nation Army brak er noodweer los en rende het halve veld het terrein af. Mijn laatst overgebleven concert-genoot en ik keken elkaar aan..dan maar geen Stressed Out en Trees…en zijn ook richting schuilplek gegaan.
Nu klaarmaken voor dag 2!
