Ik was gisteren een avondje in de Paradiso voor London Calling.
Ik had me eigenlijk amper ingeluisterd, maar Ulrika Spacek en Swapmeet had ik wel een aantal keer gedraaid. Ulrika Spacek is een tikkie ontoegankelijk met best wat gekke songstructuren en niet gelijk de mooiste zangstem, maar vooral in de tweede helft vond ik de uitgesponnen nummers heerlijk trippy, The Notwist-achtig. Swapmeet stond later op de avond in de kleine zaal, gehuld in mist. Ze hebben een paar lekker puntige indiepopliedjes, maar wisten me toch niet echt te grijpen.
Het begin van de avond is altijd nog lekker rustig. Zowel Zzzahara als Sunday Mourners begonnen nog wat weifelend, allebei ook nog niet met de uitstraling dat ze er veel zin in hadden. Maar in beide gevallen kwam het halverwege de set wel lekker los, werd alles strak gespeeld en vond ik het twee sterke optredens. Bij Sunday Mourners zat ik net te denken dat het me best wel aan Lewsberg deed denken, toen ze Lewsberg gingen coveren.
Tot halverwege Ulrika Spacek (rond kwart over 7) was ik nog alleen. Toen kwam de rest van een wat grotere vriendengroep binnen. In die groep zitten best wat mensen die amper naar concerten gaan en al helemaal niet echt naar dit type wat alternatievere muziek luisteren. Oorspronkelijk was het idee dat ik een avond Le Guess Who? zou organiseren, maar daarbij dacht ik: dat wordt niks met zo'n groep, tussen heel moeilijke acts en een heel serieus publiek. London Calling is toch wat toegankelijker en volgens mij heeft heel de groep een mooie avond gehad, maar nu zat ik dus zelf een keer in een groep die dan net niet de aandacht heeft om ook echt heel de tijd naar een concert te kijken. We stonden vooral in de grote zaal, waar verder nog Cola (niet echt mijn ding; tikkie monotoon) en Cardinals (stuk leuker) speelden; in principe hard genoeg om over wat geklets heen te spelen. Maar toen Cardinals aan het einde van de set wat gas terugnam, hoorde ik wel duidelijk hoe zowel een deel van mijn vrienden als een aanzienlijk deel van het andere publiek meer in de borrelstand stond (zoals eigenlijk altijd midden op de avond bij LC in de Grote Zaal, is mijn ervaring). Voor mij in ieder geval wel weer boeiend om ook weer eens de 'ken-niet-zoveel-vind-het-wel-leuk-maar-wil-ook-bijkletsen-kant' van het verhaal mee te maken.
.
