Net thuis van een jaarlijks traditioneel dagje North Sea Jazz.
Sfeer als altijd gemoedelijk, drukte over het algemeen goed te doen, liep alleen wat vast rond de Mississippi.
Eten en drinken is zoals elk jaar goed, en al helemaal als je het vergelijkt met de rest van de grote festivals in de benelux. Fantastische eggtoast met bulgogi gehad, en eens niet voor een absoluut fortuin!
Muzikaal gezien was het een aardige vrijdag.
Dewolff opende, ging ondanks blessure van de leadzanger vol gas en speelde zoals eigenlijk altijd, alsof de duivel ze op de hielen zat! Hilarisch dat hij regelmatig rondgereden werd in de rolstoel, maakte het een onbedoeld grappige act! 8,5/10
Verder was Ezra Collective echt de absolute knaller van de vrijdag, wat een feest zeg! En ik heb nog nooit op North Sea Jazz kleine circle pits gezien… tot nu. Maar wat een drive, wat een overgave, wat een beest op drums. In helemaal niks te vergelijken met hun albums, live zijn ze 10x zo urgent! 9/10
Als ongepland toetje daarna met de neus in de boter gevallen bij Sam Greenfield. Virtuoze saxofonist, enorm veel plezier op het podium, waanzinnige partijen en ingenieuze transities in de nummers. Enorme aanrader om live te zien. 8/10
Tegenvallers? Ja die waren er ook. BnnyHunna was lauwtjes, leek alsof de band elkaar soms afwachtend en haast gespannen probeerde te volgen. Geen enkel moment kwam ik daar in de vibe. 5/10
En Omah Lay… tja. Wat was dat joh. Het leek haast wel een Nigeriaanse Farao die op der verkeerde plaats van bestemming terecht was gekomen. Mompelde vooral in zijn microfoon. Begeleidende band was redelijk, al leek de meelopende samples en tape leidend te zijn. 3/10
Verder geen idee of iemand dit topic leest, gezien de gigantische stilte hier, maar hee, misschien vind iemand het leuk dit te lezen
