Heel wat ingehaald de laatste tijd:
*
The Ballad of Wallis Island: Zoals
@visdave34 al aangaf een erg genietbare kleine film, ook al flirt hij af en toe met de clichés van het feelgood-genre. Aanrader voor superfans van artiesten.
*
Bugonia: Eerst dacht ik dat het kwam doordat ik enkele weken eerder het geweldige
Save The Green Planet! zag, waarvan dit een remake is, waardoor ik hier echt niet van kon genieten. Maar het acteerwerk van Emma Stone is slecht en de humor werkt niet. Voor mij de de minste film van Yorgos Lanthimos tot nu toe. Sterker nog: de slechtste film die ik in jaren zag.
*
Afternoons of Solitude (Tardes de Soledad): Ruim twee uur durende documentaire over een stierenvechter, waarbij de nadruk ligt op de actie in de arena's. Het is moeilijk om dit uit te zitten. Ik heb niet geteld hoeveel stieren er in de film worden gedood, maar het zijn er behoorlijk wat. Alles is van erg dichtbij gefilmd, waardoor de spanning die een matador ervaart goed wordt overgebracht. Toch vind ik dat het stierenvechten niet meer in deze tijd past, en heb ik totaal niet van deze documentaire genoten.
*De serie
Sambre (op Canvas): Klein gefilmd relaas, gebasserd op waargebeurde feiten, van een serieverkrachter die een enorme hoeveelheid slachtoffers maakte. Maar ook over de pijnlijke fouten in het onderzoek dat daarop volgde en de bijzonder schrijnende manier waarop men met de slachtoffers omging. De manier van filmen, de spanningsopbouw en sfeerzetting raakten me best wel diep.
*
One Battle After Another: Genoten van deze film. Het vraagt moed voor een Amerikaanse regisseur om een onderwerp als dit te kiezen onder het presidentschap van Trump. Helaas werd het op een bepaald moment voor mij wat te Holleywoodiaans en ongeloofwaardig. Maar tijdens zo'n 80% van de film zat ik wel op het puntje van mijn stoel.
*
Sirât: Meeslepend en tragisch verhaal over een een groepje ravers die van de ene naar de andere illegale rave in Marokko trekt, en van een vader die samen met zijn zoontje op zoek is naar zijn dochter. Een film voor muziekliefhebbers, want de soundtrack is echt sterk. De moeite waard!
*
Sex: Grappige praatfilm van Dag Johan Haugerud over twee collega-schoorsteenvegers die tijdens hun pauzes hun homo-erotische dromen en ervaringen delen. Niet het genre waar ik normaal naar kijk, maar ik vond het een verrassend leuke film.
*
Dreams: Intieme praatfilm, ook van Dag Johan Haugerud, over een tienermeisje dat haar eerste verliefdheid (op haar lerares Frans) probeert vast te houden door alles neer te schrijven in haar dagboek. Een genietbare coming-of-age.
*
Sentimental Value: Hoge verwachingen omdat ik erg van
The Worst Person in the World hield, en eerder ook al van
Reprise en
Oslo, August 31st van Joachim Trier. Bovendien spelen vaste waarden Renate Reinsve en Anders Danielson Lie opnieuw mee. En wat een belevenis van een film, wat een intelligente constructie van een verhaal ook. Voor mij ook film van het jaar (komende week ga ik The Mastermind, Die My Love, Sinners en The Love That Remains nog zien. Benieuwd of een van deze titels dit nog kan toppen).