Monday Morning Album Club

  • Onderwerp starter Onderwerp starter JP5
  • Startdatum Startdatum
MMAC #16
Nas – Illmatic (1994)


1789334718729.png


Trivia:
Debuutalbum van Nasir Jones, geboren en getogen in de Queensbridge Houses in Queens — het grootste publieke woningbouwproject van de VS, met jazztrompettist Olu Dara als vader. Nas stopte al in de achtste klas met school om zich te storten op rap, en werd op zijn 17e voor het eerst opgemerkt met een spraakmakend verse op Main Source's "Live at the Barbeque" (1991). Rapper MC Serch hoorde dit en regelde vervolgens zowel zijn platencontract bij Columbia als de producers voor dit album.

En wat voor producers! DJ Premier, Pete Rock, Large Professor en Q-Tip leverden elk minstens één track — vier van de beste oostkust-producers van dat moment, allemaal op één debuutalbum.

Wat het album zo typerend maakt, is vooral Nas' schrijfstijl: dichte, meerlettergrepige rijmschema's (waarbij het rijm niet alleen op het laatste woord van een regel zit, maar op meerdere plekken tegelijk) gecombineerd met filmisch aandoende, precieze straatverhalen over het leven in Queensbridge. Die combinatie van technische virtuositeit en scherpe, beeldende storytelling gold destijds als ongeëvenaard en wordt nog steeds als referentiepunt gebruikt. Mede daardoor wordt het album gezien als hét werk dat de oostkust-hiphopscene weer op de kaart zette, op een moment dat alle aandacht naar de westkust ging.
Commercieel viel het bij release enigszins tegen, maar sinds 2021 staat het album in het National Recording Registry van de Library of Congress: een Amerikaanse erkenning voor opnames die cultureel, historisch of artistiek van blijvend belang zijn.

De hoes toont een jeugdfoto van Nas (7 jaar), geplaatst over diezelfde Queensbridge Houses.

Scorebord:
Rolling Stone #44 · Apple Music #39 · NME #74 · RateYourMusic #16 · AOTY #9 · Consequence #59
 
Illmatic heeft zijn hoge positie in de MMAC top 200, nummer 16, te danken aan het feit dat het een positie in liefst 6 van de 8 bronlijsten wist te bemachtigen:
  • Rolling Stone – 500 Greatest Albums of All Time → #44
  • Apple Music – 100 Best Albums → #39
  • NME – 500 Greatest Albums of All Time → #74
  • RateYourMusic – Top Albums of All Time (chart) → #16
  • Album of the Year – Best Albums of All Time by User Score → #9
  • Consequence – The 100 Greatest Albums of All Time (2022) → #59
 
MMAC #188
Vampire Weekend – Modern Vampires of the City (2013)


1789368158309.png


Trivia:
De band ontstond in 2003 uit 4 studenten van Columbia University in New York. Hun titelloze debuutalbum (Vampire Weekend, 2008) zette meteen een herkenbaar beeld neer — "Ivy League-preppy", ofwel de klassieke, wat chique studentenstijl van dure Oost-Amerikaanse universiteiten (denk: poloshirts, pastelkleurige truien, boat shoes), zowel in kleding als in geluid: een vrolijke mix van barokke pop en Zuid-Afrikaanse gitaarinvloeden die ze zelf gekscherend "Upper West Side Soweto" noemden, vaak vergeleken met Paul Simons Graceland. Die formule herhaalden ze op hun tweede album Contra (2010).

Op dit derde album breken ze bewust met dat eerdere geluid: voor het eerst halen ze een externe producer erbij, Ariel Rechtshaid, en vooral tekstueel wordt het merkbaar volwassener en donkerder. Waar de eerste twee albums vooral draaiden om studentikoze privilege-humor, gaat dit album over ouder worden, sterfelijkheid en geloofstwijfel — al blijft de muziek zelf op veel plekken nog altijd net zo licht en meeslepend als voorheen. Die nieuwe, wat sombere sfeer komt ook terug in titel en hoes: de albumnaam is geleend uit een regel in de dancehall-klassieker "One Blood" (1990) van Junior Reid, die zanger Ezra Koenig grappig én beklemmend tegelijk vond, en de hoes toont een archieffoto van New York vanaf het Empire State Building tijdens een zware smogperiode in 1966.

Het pakte allerminst als een verkeerde koerswijziging uit: het album debuteerde meteen op #1 in de Billboard 200 (hun tweede nummer-1-album op rij) en won later de Grammy voor Beste Alternatieve Album.

Nummer "Step" borduurt voort op een sample uit "Step to My Girl" van de Oakland-hiphopgroep Souls of Mischief — een bron die weinig voor de hand ligt voor een band die tot dan toe vooral bekendstond om Afrikaanse en barokke invloeden.

Scorebord:
Pitchfork Last25 #21


Happy listening! 🎧
 
Nas staat al jaren op de 'die moet ik nog eens luisteren' lijst. Goede reden om het eindelijk eens te doen.
Vampire Weekend ken ik alleen van een paar hitjes. Nooit in verdiept of ergens tegengekomen
 
  • Leuk
Waarderingen: JP5
Modern Vampires of the City, fantastisch album. Mooi excuus om die vaak aan te zetten deze week, al ken ik hem redelijk goed. Ooit heb ik ergens over VW gehoord dat het een ultieme instapband is naar de indie/alternatieve poprock. Ze zijn vrolijk en mega toegankelijk, maar toch is het allemaal interessant genoeg en valt er veel te ontdekken voor de fijnproevers.

Ik heb niet zoveel met rap, slechts hier en daar weet ik wat nummers en albums te waarderen. Daarom Mas nooit bewust opgezet, ga ik deze week uiteraard doen.
 
  • Leuk
Waarderingen: JP5
Yes, beide weer geluister.

Nas - Illimatic
Blij dat ik hier het einde had gehaald. Weetje, ik kan wel allemaal referenties erbij halen, dat ik het beter vond dan die of die, maar dat zou nergens op slaan. Dan weten jullie gewoon dat ik er helemaal geen verstand van heb. Ik hoor dat het beter is en meer te vertellen heeft dan veel rap wat ik op de radio hoor(de) en dat ik eruit kan halen. Maar dit is gewoon niet mijn ding.

Vampire Weekend - Modern Vampires of the City
Waar ik The Strokes vorige week een singleband noemde, is dat met VW anders. Dit album in zijn geheel vind ik niet hun beste (het mist nog wat extra's), maar het luistert in zijn geheel zo lekker weg. Paar hele fijne nummers waar Yee Ha bovenuit steekt vind ik. En ook weer achter waar dat "I don't wanna live like this, but I don't wanna die" uit Harmony Hall vandaan komt. Mooie plaat, veel goede nummers die in mijn playlist stonden of zijn beland, maar niet mij go-to VW album.
 
  • Leuk
Waarderingen: JP5
Ik loop alweer iets verder achter, maar we doen nog steeds mee!

Strokes - Is This It
Een album dat ik goed ken en al heel wat keertjes in mijn leven op heb gehad. Kan wel leven met wat anderen al geschreven hebben, dit album hangt toch wat van de hitjes aan elkaar zonder per se een geheel te vormen. Maar die hits zijn dan ook wel errug lekker natuurlijk!

Milton Nascimento & Lô Borges – Clube da Esquina
Wat een bijzonder plaatje! Iets waar ik nog nooit van gehoord had en anders ook niet zo snel zelf opgezet zou hebben. Luistert lekker weg (inderdaad een beetje achtergrondmuziek), totdat er ineens een paar pareltjes verschijnen. Wat is het tweeluik Dos Cruces en Um Girassol Da Cor Do Seu Cabelo ineens prachtig. Alsof alle tracks daarvoor een soort inleiding waren van dat duo in het midden. Daarna lijkt het weer een beetje terug te zakken in gewoon aangename liedjes. Met nog wat kleinere hoogtepuntjes tussendoor (Me Deixa Em Paz en Trem De Doido met name).
Leuk om eens gehoord te hebben!
 
  • Leuk
Waarderingen: JP5 en Brian
Je bent niet alleen, ik liep ook nog achter. Deze week de albums van vorige week geluisterd:

Strokes - Is This It
Een van die albums die je tegenwoordig schaart onder de classics. Vroeger een paar keer het hele album geluisterd, maar de hits blijven toch het meeste hangen.

Milton Nascimento & Lô Borges – Clube da Esquina
Iets wat ik normaal nooit zou opzetten, dus wel leuk dat ik hier via deze weg mee in aanraking kom. Had het opstaan tijdens het werk en het luisterde goed weg. Hier en daar wat melancholisch, maar de wat meer uptempo nummers spraken me toch het meeste aan.
 
  • Leuk
Waarderingen: JP5
Weetje, ik kan wel allemaal referenties erbij halen, dat ik het beter vond dan die of die, maar dat zou nergens op slaan. Dan weten jullie gewoon dat ik er helemaal geen verstand van heb.
Haha, herkenbaar. Geldt voor mij ook, laat ik er maar niet al te wijs over doen… 😬

Ik had het album wel eens gedraaid en ben het deze week na elke luisterbeurt wat beter gaan waarderen. Knap dat dit het wat debuut is van een jongen die tijdens het schrijven en opnemen amper 18-19 jaar was, en blijkbaar werd het uiteindelijk een invloedrijk album.

Leuk: zijn vaders trompetsolo op Life’s a Bitch, en Human Nature’s sample in It Ain’t Hard to Tell.

Ik zal het album niet vaak meer draaien, daarvoor ligt rap net te ver buiten mijn comfort zone. Misschien tik ik de cd eens op de kop voor mijn dochter, die luistert graag naar (hedendaagse) hiphop.
 
Laatst bewerkt:
Blijkbaar is de albumtitel een eerbetoon aan zijn jeugdvriend Illmatic Ice. Die was even cought in the system vanwege wat kattenkwaad. 😬

 
Laatst bewerkt:
Milton Nascimento & Lô Borges – Clube da Esquina
Wat een bijzonder plaatje! Iets waar ik nog nooit van gehoord had en anders ook niet zo snel zelf opgezet zou hebben. Luistert lekker weg (inderdaad een beetje achtergrondmuziek), totdat er ineens een paar pareltjes verschijnen. Wat is het tweeluik Dos Cruces en Um Girassol Da Cor Do Seu Cabelo ineens prachtig. Alsof alle tracks daarvoor een soort inleiding waren van dat duo in het midden. Daarna lijkt het weer een beetje terug te zakken in gewoon aangename liedjes. Met nog wat kleinere hoogtepuntjes tussendoor (Me Deixa Em Paz en Trem De Doido met name).
Leuk om eens gehoord te hebben!
Het tweelijk dat je noemt is idd prachtig. Ik word elke keer weer verrast door die heerlijke break en tempowisseling op drie kwart van Um Girassol.

Het album had misschien net wat baat gehad bij een handvol minder nummers. 21 nummers is wel erg veel, al duren de rustigere tracks wat mij betreft nooit te lang om het te laten inkabbelen. Er komen regelmatig weer wat fijne gitaren of een licht psychedelisch stukje langs dat me bij de les houdt. Zeker richting het einde weer volop, vanaf Pelo Amor De Deus.

Leuk te horen dat jij er ook prima van genoten hebt. 👌
 
  • Leuk
Waarderingen: visdave34

Users who are viewing this thread