Het idee genomen uit het Graspop topic. Lijkt me leuk om meer achtergrond informatie te lezen & delen over de komende lineup voor mede festivalgangers!
Rock Werchter 2027 - Artiest/band introducties
- Onderwerp starter Wonderpaard
- Startdatum
Laat ik zelf aftrappen met:
Tame Impala
De zondag van Rock Werchter 2027 wordt afgesloten door Tame Impala!
Het Australische project rondom multi-instrumentalist Kevin Parker. Hij schrijft, maakt en produceert de muziek voor Tame Impala, maar iets wat bij Tame Impala blijkbaar altijd ter sprake moet komen: Op het podium staan er meer mensen, maar de muziek ontstaat grotendeels bij hem alleen. Zoals Rock Werchter het zelf al beschrijft maakt Kevin Parker psychedelische rock, pop en elektronica en laat dat samensmelten tot grensverleggende, genre-overstijgende soundscapes.
De werkwijze achter Tame Impala zat er al vroeg in. Op zijn twaalfde zat Parker met twee taperecorders muziek te maken. Eerst nam hij een drumpartij op. Die speelde hij vervolgens af terwijl hij keyboard meespeelde en dat nam hij met de andere recorder weer op. Daarna een basgitaar erbij en zo steeds een instrument extra. Een behoorlijk omslachtige manier om in je eentje een band te vormen, maar hij bleef ermee bezig. Uiteindelijk kocht zijn vader een achtsporenrecorder voor hem, waarmee dat allemaal wat makkelijker werd. Zijn vader maakte zelf ook veel muziek als hobby en was een grote invloed op hem. En hoewel Parker ondertussen ook in bands speelde, bleef hij daarnaast gewoon thuis in zijn eentje opnemen.
2008 bracht Tame Impala de self-titled EP Tame Impala uit. Later in 2009 een single Sundown Syndrome. Die single speelde hij dit jaar nog tijdens zijn tour in onder andere Amsterdam!
In 2010 komt het debuutalbum InnerSpeaker uit. Veel vervormde gitaren, stevige drums en een zweverige zang die soms bijna tussen de instrumenten verdwijnt. Het album werd door recensenten enthousiast ontvangen. De plaat doet duidelijk denken aan de psychedelische rock uit de jaren zestig, maar creëerde daarmee een nieuwe en originele sound. Om kennis te maken zou ik beginnen met Solitude Is Bliss en Lucidity. Voor de dromerige kant is er Alter Ego.
Twee jaar later verscheen Lonerism. De titel geeft al een beetje weg waar de plaat over gaat: je alleen voelen en moeite hebben om aansluiting te vinden. Parker werkte onder meer in Parijs aan het album, waar zijn toenmalige vriendin Melody Prochet woonde. Ook de foto op de albumhoes maakte hij daar. Doordat hij nauwelijks Frans sprak, voelde hij zich er juist op een andere manier afgesloten van de mensen om hem heen. Klein zijstapje: hij produceerde ook het debuutalbum van Prochets project Melody’s Echo Chamber. Luister vooral eens naar I Follow You, waarop zijn invloed goed te horen is.
Van dit album ken je misschien al Elephant, met die stampende gitaarriff die meteen blijft hangen. Daarnaast mag Feels Like We Only Go Backwards niet ontbreken. Die klinkt een stuk dromeriger. Mocht je alleen de latere hits kennen, dan zijn deze twee nummers een mooi begin om ook het oudere werk te ontdekken.
In 2015 verscheen Currents, inmiddels het meest gestreamde album. Hierop schoof Parker de gitaren wat meer naar de achtergrond en kregen synthesizers, baslijnen en dansbare ritmes meer ruimte. De psychedelische sound bleef, maar kreeg steeds meer invloeden uit pop en disco. Het album begint met Let it happen, een 8-minuten lang durend nummer waarbij de drop zo euforisch is. Kan niet wachten om dat op de weide mee te maken. Mocht je bij de eerdere albums nog niets hebben herkend, dan gebeurt dat vermoedelijk bij The Less I Know the Better wel. Die baslijn zal voor een flink aantal mensen bekend klinken. Verder kan ik Eventually zeker aanraden.
Daarna moeten we even vooruit in de tijd, want het volgende album, The Slow Rush, verscheen pas in 2020. Tijd is ook meteen een belangrijk onderwerp op deze plaat: terugkijken op vroeger, ouder worden en merken hoe snel alles eigenlijk voorbijgaat. Van dit album ken je misschien Borderline al, maar ook Lost in Yesterday en Breathe Deeper zijn zeker de moeite waard. Mocht Currents je goed bevallen, dan zou ik dit album ook zeker even checken.
Dat brengt ons bij het recentste album: Deadbeat, verschenen in oktober 2025. Inmiddels zijn we een behoorlijk eind verwijderd van de gitaren op InnerSpeaker, want Parker zoekt steeds meer de dansvloer op. De inspiratie kwam dit keer onder andere van de Australische ‘bush doofs’, feesten met elektronische muziek ergens buiten in de natuur. Verwacht dus meer nadruk op de beats, met daaroverheen nog steeds die herkenbare dromerige zang. Dracula en Loser zijn goede nummers om mee te beginnen, maar zelf zou ik ook zeker End of Summer checken. Na mijn enthousiasme over Let It Happen zal het geen verrassing zijn dat ik ook deze graag op de weide wil horen. Check dus vooral ook wat van dit recentere werk, want tussen het debuut en deze plaat is er behoorlijk wat veranderd!
Naast alle albums moeten we het natuurlijk ook even over de liveshow hebben. Want Parker neemt doorgaans een flinke lichtproductie mee, met lasers, psychedelische beelden en bewegende lichtconstructies. Tijdens de recente zaalshows hangt er bijvoorbeeld een enorme lichtinstallatie boven de band die gedurende het optreden beweegt en naar beneden komt. In combinatie met alle kleuren en lasers past dat natuurlijk perfect bij de muziek. Wat daarvan precies meegaat naar Werchter is nog afwachten, maar als afsluiter in het donker heeft Tame Impala in ieder geval een mooi tijdstip te pakken!
Hoe de setlist op Werchter er precies uit gaat zien is natuurlijk nog afwachten, maar de shows van 2026 geven alvast een idee. Daar ligt de nadruk vooral op Deadbeat en Currents, gevolgd door Lonerism. Check ter voorbereiding dus zeker ook het recentste album! Materiaal om de zondag mee af te sluiten is er in ieder geval genoeg. En dan ergens op die weide Let It Happen horen tijdens de laatste uurtjes van het festival, daar kijk ik wel naar uit!
Tame Impala
De zondag van Rock Werchter 2027 wordt afgesloten door Tame Impala!
Het Australische project rondom multi-instrumentalist Kevin Parker. Hij schrijft, maakt en produceert de muziek voor Tame Impala, maar iets wat bij Tame Impala blijkbaar altijd ter sprake moet komen: Op het podium staan er meer mensen, maar de muziek ontstaat grotendeels bij hem alleen. Zoals Rock Werchter het zelf al beschrijft maakt Kevin Parker psychedelische rock, pop en elektronica en laat dat samensmelten tot grensverleggende, genre-overstijgende soundscapes.
De werkwijze achter Tame Impala zat er al vroeg in. Op zijn twaalfde zat Parker met twee taperecorders muziek te maken. Eerst nam hij een drumpartij op. Die speelde hij vervolgens af terwijl hij keyboard meespeelde en dat nam hij met de andere recorder weer op. Daarna een basgitaar erbij en zo steeds een instrument extra. Een behoorlijk omslachtige manier om in je eentje een band te vormen, maar hij bleef ermee bezig. Uiteindelijk kocht zijn vader een achtsporenrecorder voor hem, waarmee dat allemaal wat makkelijker werd. Zijn vader maakte zelf ook veel muziek als hobby en was een grote invloed op hem. En hoewel Parker ondertussen ook in bands speelde, bleef hij daarnaast gewoon thuis in zijn eentje opnemen.
2008 bracht Tame Impala de self-titled EP Tame Impala uit. Later in 2009 een single Sundown Syndrome. Die single speelde hij dit jaar nog tijdens zijn tour in onder andere Amsterdam!
In 2010 komt het debuutalbum InnerSpeaker uit. Veel vervormde gitaren, stevige drums en een zweverige zang die soms bijna tussen de instrumenten verdwijnt. Het album werd door recensenten enthousiast ontvangen. De plaat doet duidelijk denken aan de psychedelische rock uit de jaren zestig, maar creëerde daarmee een nieuwe en originele sound. Om kennis te maken zou ik beginnen met Solitude Is Bliss en Lucidity. Voor de dromerige kant is er Alter Ego.
Twee jaar later verscheen Lonerism. De titel geeft al een beetje weg waar de plaat over gaat: je alleen voelen en moeite hebben om aansluiting te vinden. Parker werkte onder meer in Parijs aan het album, waar zijn toenmalige vriendin Melody Prochet woonde. Ook de foto op de albumhoes maakte hij daar. Doordat hij nauwelijks Frans sprak, voelde hij zich er juist op een andere manier afgesloten van de mensen om hem heen. Klein zijstapje: hij produceerde ook het debuutalbum van Prochets project Melody’s Echo Chamber. Luister vooral eens naar I Follow You, waarop zijn invloed goed te horen is.
Van dit album ken je misschien al Elephant, met die stampende gitaarriff die meteen blijft hangen. Daarnaast mag Feels Like We Only Go Backwards niet ontbreken. Die klinkt een stuk dromeriger. Mocht je alleen de latere hits kennen, dan zijn deze twee nummers een mooi begin om ook het oudere werk te ontdekken.
In 2015 verscheen Currents, inmiddels het meest gestreamde album. Hierop schoof Parker de gitaren wat meer naar de achtergrond en kregen synthesizers, baslijnen en dansbare ritmes meer ruimte. De psychedelische sound bleef, maar kreeg steeds meer invloeden uit pop en disco. Het album begint met Let it happen, een 8-minuten lang durend nummer waarbij de drop zo euforisch is. Kan niet wachten om dat op de weide mee te maken. Mocht je bij de eerdere albums nog niets hebben herkend, dan gebeurt dat vermoedelijk bij The Less I Know the Better wel. Die baslijn zal voor een flink aantal mensen bekend klinken. Verder kan ik Eventually zeker aanraden.
Daarna moeten we even vooruit in de tijd, want het volgende album, The Slow Rush, verscheen pas in 2020. Tijd is ook meteen een belangrijk onderwerp op deze plaat: terugkijken op vroeger, ouder worden en merken hoe snel alles eigenlijk voorbijgaat. Van dit album ken je misschien Borderline al, maar ook Lost in Yesterday en Breathe Deeper zijn zeker de moeite waard. Mocht Currents je goed bevallen, dan zou ik dit album ook zeker even checken.
Dat brengt ons bij het recentste album: Deadbeat, verschenen in oktober 2025. Inmiddels zijn we een behoorlijk eind verwijderd van de gitaren op InnerSpeaker, want Parker zoekt steeds meer de dansvloer op. De inspiratie kwam dit keer onder andere van de Australische ‘bush doofs’, feesten met elektronische muziek ergens buiten in de natuur. Verwacht dus meer nadruk op de beats, met daaroverheen nog steeds die herkenbare dromerige zang. Dracula en Loser zijn goede nummers om mee te beginnen, maar zelf zou ik ook zeker End of Summer checken. Na mijn enthousiasme over Let It Happen zal het geen verrassing zijn dat ik ook deze graag op de weide wil horen. Check dus vooral ook wat van dit recentere werk, want tussen het debuut en deze plaat is er behoorlijk wat veranderd!
Naast alle albums moeten we het natuurlijk ook even over de liveshow hebben. Want Parker neemt doorgaans een flinke lichtproductie mee, met lasers, psychedelische beelden en bewegende lichtconstructies. Tijdens de recente zaalshows hangt er bijvoorbeeld een enorme lichtinstallatie boven de band die gedurende het optreden beweegt en naar beneden komt. In combinatie met alle kleuren en lasers past dat natuurlijk perfect bij de muziek. Wat daarvan precies meegaat naar Werchter is nog afwachten, maar als afsluiter in het donker heeft Tame Impala in ieder geval een mooi tijdstip te pakken!
Hoe de setlist op Werchter er precies uit gaat zien is natuurlijk nog afwachten, maar de shows van 2026 geven alvast een idee. Daar ligt de nadruk vooral op Deadbeat en Currents, gevolgd door Lonerism. Check ter voorbereiding dus zeker ook het recentste album! Materiaal om de zondag mee af te sluiten is er in ieder geval genoeg. En dan ergens op die weide Let It Happen horen tijdens de laatste uurtjes van het festival, daar kijk ik wel naar uit!
Laatst bewerkt:
Sam Fender
De zaterdag van Rock Werchter 2027 wordt op de Main Stage afgesloten door Sam Fender! Hij speelde er twee keer: in 2018 op The Slope en in 2023 op de Main Stage. In 2022 moest hij zijn geplande optreden afzeggen door ontstoken keelamandelen en in 2025 ging zijn eerste headlineshow niet door vanwege een stembandbloeding. Met 2027 erbij staat hij dus voor de vijfde keer op de affiche en wordt het, als alles goed gaat, zijn derde daadwerkelijke optreden.
Sam Fender is een Britse singer-songwriter uit North Shields, vlak bij Newcastle. Hij maakt een mix van indie rock, heartland rock en poprock, met invloeden uit alternatieve rock. De vergelijking met Bruce Springsteen komt regelmatig voorbij en die is ook wel te begrijpen. Maar de verhalen komen vooral uit zijn eigen omgeving. Over opgroeien, familie, vrienden en de problemen waar mensen in zijn woonplaats tegenaan lopen. Niet altijd de vrolijkste onderwerpen, al zou je dat op basis van de muziek soms niet meteen zeggen.
Zijn vader en oudere broer maakten allebei muziek en op zijn achtste kreeg Sam zijn eerste gitaar. Later werkte hij onder andere in de Low Lights Tavern, een pub in zijn woonplaats waar hij ook optrad. Daar werd hij opgemerkt door Owain Davies, de manager van Ben Howard. North Shields bleef een belangrijke inspiratiebron.
In 2018 verscheen zijn eerste EP: Dead Boys. Vooral het titelnummer verdient wat extra aandacht. Sam schreef het nadat hij een goede vriend had verloren door zelfdoding. Het gaat over dat verlies, maar ook over hoe moeilijk het voor mannen kan zijn om over hun gevoelens te praten. Kort daarna werd hij uitgeroepen tot winnaar van de BRITs Critics’ Choice Award 2019
In 2019 kwam zijn debuutalbum Hypersonic Missiles uit. Dat ging in het Verenigd Koninkrijk meteen naar nummer één. Om kennis te maken zou ik beginnen met de titeltrack. Hypersonic Missiles klinkt groots en energiek, maar onder die muziek zit behoorlijk wat onrust over de wereld. Het is een mooie eerste kennismaking met hoe hij schrijft: je kunt gemakkelijk worden meegenomen door de melodie, terwijl er in de tekst ondertussen veel meer gebeurt. Op Hypersonic Missiles hoor je eigenlijk al veel van wat zijn muziek zo herkenbaar maakt. Gitaren, stevige drums en de saxofoon. Zelf zou ik voor een eerste luisterbeurt beginnen met Hypersonic Missiles, Will We Talk? en The Borders en daarna Leave Fast opzetten.
Twee jaar later verscheen, in 2021, Seventeen Going Under. Opnieuw opgenomen in North Shields. Waar hij op zijn debuut veel naar de wereld om zich heen keek, richt hij de blik hier meer op zichzelf. Zijn jeugd, de relatie met zijn ouders en de dingen die je meeneemt als je ouder wordt. Zelf omschreef hij het album als een verhaal over opgroeien, maar ook als een viering van het leven na moeilijke tijden.
Begin vooral met de titeltrack. Door de gitaarpartij en het refrein klinkt Seventeen Going Under bijna als een zorgeloos nummer over jong zijn. Maar als je naar de tekst luistert, hoor je een ander verhaal. Sam kijkt terug op de tijd waarin hij zeventien was, zijn moeder ziek was en er thuis geldproblemen waren. Daarnaast komen ook de woede, onzekerheid en vechtpartijen uit zijn jeugd voorbij. Bekijk vooral de mooie akoestische versie met Holly Humberstone.
Daarna moeten we een stukje vooruit, want zijn derde album People Watching verscheen in februari 2025. Hiervoor werkte hij onder anderen samen met Adam Granduciel van The War on Drugs. Sam is zelf groot fan van die band en na een telefoongesprek over hun favoriete muziek besloten ze samen te werken. In dit album hoor je ook steeds meer lagen in de muziek, net als je bij The War On Drugs hoort.
Begin vooral met de titeltrack. People Watching schreef hij voor zijn overleden vriendin en mentor Annie Orwin, vanuit zijn gedachten tijdens de bezoeken aan haar in een zorginstelling. Daarnaast mag Rein Me In natuurlijk niet ontbreken. Vooral de versie met Olivia Dean is erg populair geworden, niet zonder reden. People Watching werd opnieuw een nummer één-album in het Verenigd Koninkrijk, maar dit keer was ook hier de stap duidelijk zichtbaar: zowel in Nederland als in België bereikte de plaat de tweede plek. In oktober 2025 won hij er ook de Mercury Prize mee.
Ook bracht hij later nog de EP Me And The Dog uit, exclusief op vinyl. Me and the Dog was ook een mogelijke titel voor het album dat uiteindelijk People Watching werd. Sam vond het daarom passend om de naam alsnog voor deze EP te gebruiken. Later heeft hij deze nummers ook aan de deluxe versie van People Watching toegevoegd. Een van mijn persoonlijk favoriete nummers van hem staat hier ook op: Tyrants.
Ongeveer een jaar geleden bracht hij een concertfilm uit van zijn show in London Station, van de People Watching tour in 2025. Hierin is ook het duet met Olivia Dean te beluisteren! Een aanrader om te zien hoe zijn liveshows er uit zien.
En lang hoeven we deze keer niet op een volgende plaat te wachten. Zijn vierde album staat gepland voor 2027! Voorlopig wordt het aangeduid als SF4. De definitieve titel en exacte releasedatum zijn nog niet bekend. Of we die plaat voor Werchter al helemaal kunnen luisteren, is dus nog even afwachten. Maar er zit in ieder geval nieuwe muziek aan te komen!
En ook deze week verscheen er nog iets nieuws: op 3 november bracht hij een cover uit van You Can’t Always Get What You Want van The Rolling Stones. Die nam hij op voor de jaarlijkse kerstreclame van het Britse warenhuis John Lewis. Leuk detail: het koor van zijn voormalige school, John Spence High School, zingt mee. Ook de Easington Colliery Band, die je ook op Remember My Name hoort, speelt hierop mee.
Hoe groot hij inmiddels is geworden, bleek ook wel uit de recente kaartverkoop voor zijn Proper Massive Stadium Tour van 2027. Stadionshows in de UK en Ierland waren binnen een uur uitverkocht.
De zaterdag van Rock Werchter 2027 wordt op de Main Stage afgesloten door Sam Fender! Hij speelde er twee keer: in 2018 op The Slope en in 2023 op de Main Stage. In 2022 moest hij zijn geplande optreden afzeggen door ontstoken keelamandelen en in 2025 ging zijn eerste headlineshow niet door vanwege een stembandbloeding. Met 2027 erbij staat hij dus voor de vijfde keer op de affiche en wordt het, als alles goed gaat, zijn derde daadwerkelijke optreden.
Sam Fender is een Britse singer-songwriter uit North Shields, vlak bij Newcastle. Hij maakt een mix van indie rock, heartland rock en poprock, met invloeden uit alternatieve rock. De vergelijking met Bruce Springsteen komt regelmatig voorbij en die is ook wel te begrijpen. Maar de verhalen komen vooral uit zijn eigen omgeving. Over opgroeien, familie, vrienden en de problemen waar mensen in zijn woonplaats tegenaan lopen. Niet altijd de vrolijkste onderwerpen, al zou je dat op basis van de muziek soms niet meteen zeggen.
Zijn vader en oudere broer maakten allebei muziek en op zijn achtste kreeg Sam zijn eerste gitaar. Later werkte hij onder andere in de Low Lights Tavern, een pub in zijn woonplaats waar hij ook optrad. Daar werd hij opgemerkt door Owain Davies, de manager van Ben Howard. North Shields bleef een belangrijke inspiratiebron.
In 2018 verscheen zijn eerste EP: Dead Boys. Vooral het titelnummer verdient wat extra aandacht. Sam schreef het nadat hij een goede vriend had verloren door zelfdoding. Het gaat over dat verlies, maar ook over hoe moeilijk het voor mannen kan zijn om over hun gevoelens te praten. Kort daarna werd hij uitgeroepen tot winnaar van de BRITs Critics’ Choice Award 2019
In 2019 kwam zijn debuutalbum Hypersonic Missiles uit. Dat ging in het Verenigd Koninkrijk meteen naar nummer één. Om kennis te maken zou ik beginnen met de titeltrack. Hypersonic Missiles klinkt groots en energiek, maar onder die muziek zit behoorlijk wat onrust over de wereld. Het is een mooie eerste kennismaking met hoe hij schrijft: je kunt gemakkelijk worden meegenomen door de melodie, terwijl er in de tekst ondertussen veel meer gebeurt. Op Hypersonic Missiles hoor je eigenlijk al veel van wat zijn muziek zo herkenbaar maakt. Gitaren, stevige drums en de saxofoon. Zelf zou ik voor een eerste luisterbeurt beginnen met Hypersonic Missiles, Will We Talk? en The Borders en daarna Leave Fast opzetten.
Twee jaar later verscheen, in 2021, Seventeen Going Under. Opnieuw opgenomen in North Shields. Waar hij op zijn debuut veel naar de wereld om zich heen keek, richt hij de blik hier meer op zichzelf. Zijn jeugd, de relatie met zijn ouders en de dingen die je meeneemt als je ouder wordt. Zelf omschreef hij het album als een verhaal over opgroeien, maar ook als een viering van het leven na moeilijke tijden.
Begin vooral met de titeltrack. Door de gitaarpartij en het refrein klinkt Seventeen Going Under bijna als een zorgeloos nummer over jong zijn. Maar als je naar de tekst luistert, hoor je een ander verhaal. Sam kijkt terug op de tijd waarin hij zeventien was, zijn moeder ziek was en er thuis geldproblemen waren. Daarnaast komen ook de woede, onzekerheid en vechtpartijen uit zijn jeugd voorbij. Bekijk vooral de mooie akoestische versie met Holly Humberstone.
Daarna moeten we een stukje vooruit, want zijn derde album People Watching verscheen in februari 2025. Hiervoor werkte hij onder anderen samen met Adam Granduciel van The War on Drugs. Sam is zelf groot fan van die band en na een telefoongesprek over hun favoriete muziek besloten ze samen te werken. In dit album hoor je ook steeds meer lagen in de muziek, net als je bij The War On Drugs hoort.
Begin vooral met de titeltrack. People Watching schreef hij voor zijn overleden vriendin en mentor Annie Orwin, vanuit zijn gedachten tijdens de bezoeken aan haar in een zorginstelling. Daarnaast mag Rein Me In natuurlijk niet ontbreken. Vooral de versie met Olivia Dean is erg populair geworden, niet zonder reden. People Watching werd opnieuw een nummer één-album in het Verenigd Koninkrijk, maar dit keer was ook hier de stap duidelijk zichtbaar: zowel in Nederland als in België bereikte de plaat de tweede plek. In oktober 2025 won hij er ook de Mercury Prize mee.
Ook bracht hij later nog de EP Me And The Dog uit, exclusief op vinyl. Me and the Dog was ook een mogelijke titel voor het album dat uiteindelijk People Watching werd. Sam vond het daarom passend om de naam alsnog voor deze EP te gebruiken. Later heeft hij deze nummers ook aan de deluxe versie van People Watching toegevoegd. Een van mijn persoonlijk favoriete nummers van hem staat hier ook op: Tyrants.
Ongeveer een jaar geleden bracht hij een concertfilm uit van zijn show in London Station, van de People Watching tour in 2025. Hierin is ook het duet met Olivia Dean te beluisteren! Een aanrader om te zien hoe zijn liveshows er uit zien.
En lang hoeven we deze keer niet op een volgende plaat te wachten. Zijn vierde album staat gepland voor 2027! Voorlopig wordt het aangeduid als SF4. De definitieve titel en exacte releasedatum zijn nog niet bekend. Of we die plaat voor Werchter al helemaal kunnen luisteren, is dus nog even afwachten. Maar er zit in ieder geval nieuwe muziek aan te komen!
En ook deze week verscheen er nog iets nieuws: op 3 november bracht hij een cover uit van You Can’t Always Get What You Want van The Rolling Stones. Die nam hij op voor de jaarlijkse kerstreclame van het Britse warenhuis John Lewis. Leuk detail: het koor van zijn voormalige school, John Spence High School, zingt mee. Ook de Easington Colliery Band, die je ook op Remember My Name hoort, speelt hierop mee.
Hoe groot hij inmiddels is geworden, bleek ook wel uit de recente kaartverkoop voor zijn Proper Massive Stadium Tour van 2027. Stadionshows in de UK en Ierland waren binnen een uur uitverkocht.
